Frank vindt vooral rolmodellen in zijn omgeving

ROLMODELLEN

Inke Gieghase

 

Iemand waar je jezelf kan aan optrekken of die een bron van inspiratie is: het is iets dat we allemaal kunnen gebruiken. Rolmodellen staan vaak centraal in de ontwikkeling van een persoon. Inke Gieghase vroeg aan drie jongeren naar wie zij opkijken en welke invloed die mensen hebben gehad op hoe zij in het leven staan.

“Ik merk nu dat je meer invloed hebt dan je zelf denkt”

Frank Sioen werkt voor Independent Living, een organisatie die zich inzet voor mensen met een beperking. Hij vond vooral rolmodellen in zijn eigen omgeving. Maar aan zichtbaarheid van mensen met een beperking is nog veel werk.

Wie of wat was een rolmodel voor jou?

Frank: “Ik heb geluk gehad dat ik het overgrote deel van de tijd in het regulier onderwijs heb gezeten. Er werd vrij inclusief te werk gegaan. Zowel mijn omgeving als mijn school ondersteunde mij daar actief in. Rolmodellen waren toen vooral mensen zonder een beperking. Zo was mijn leerkracht cultuurwetenschappen erg geïnteresseerd in politiek waardoor ik er aan dacht om politieke wetenschappen te gaan studeren. Maar ook bijvoorbeeld als mijn vrienden met een auto begonnen rijden of op vakantie gingen naar Amerika, dacht ik: ik wil dat ook kunnen en doen. Doordat ik dus al in een vrij inclusieve omgeving zat, werd ik aangemoedigd om zo’n dingen te doen.

Ik ging zo ook naar kampen van Kazou. Zowel mensen met als zonder beperking namen daar deel. Het ging daar vrij goed om als groep te functioneren. Ik had daar niet een individueel persoon als rolmodel maar gewoon door samen plezier te maken, heeft het mijn beeld versterkt dat inclusie mogelijk is. Hetzelfde gold bij de Akabe scouts. Daar wordt ook gewerkt met jongeren met een beperking. Door de groepsvorming en de conversaties die ik had over mijn toekomst, heeft dat in een bepaalde mate vorm gegeven aan hoe ik nu naar de wereld kijk. Ik heb toen ook geleerd hoe ik rekening moest houden met de noden van mensen met een mentale beperking. Op die manier zijn die personen ook een rolmodel voor mij geweest, zonder dat ik het besefte. Ik merk nu dat je meer invloed hebt dan je zelf denkt.”

"Momenteel is het nog een probleem dat de maatschappij vrij apart georganiseerd is. Daardoor zijn er niet veel rolmodellen zichtbaar."

Heb je ook ooit opgekeken naar een specifiek iemand?

“Toen ik begon aan mijn thesis, ben ik meer actief gaan werken rond de thema’s beperking en inclusie. Ik begon dan ook opiniestukken van onder andere Peter Lambrechts te lezen. Hij schreef over die thema’s voor Knack. Mijn ideeën over beperking zijn ook deels door hem gevormd. Langzaamaan kwam ik meer mensen tegen die bepaalde dingen hebben gedaan om deze wereld meer inclusief te maken. Dat was zeker het geval toen ik begon te werken voor Independent Living.”

Is het dus nodig om zichtbaarheid van zo’n rolmodellen groter te maken in de algemene maatschappij?

“Ja, momenteel is het nog een probleem dat de maatschappij vrij apart georganiseerd is. Daardoor zijn er niet veel rolmodellen zichtbaar. Je moet al werkzaam zijn in dat inclusieve deel van de maatschappij om ze te leren kennen. Er moeten meer personen met een beperking verschillende functies in de maatschappij verkrijgen, zoals bijvoorbeeld journalisten of bedrijfsleiders. Als mensen de krant openslaan, moeten daar ook mensen met een beperking verschijnen, zonder dat je hoeft door te bladeren naar de opiniestukken. Ik denk wel dat dit nog even gaat duren. Daarvoor moet het hele systeem op zich eerst meer inclusief worden.”