Hulpeloosheid voor gevorderden: Hercules

Column

Maxime De Ruyck

Ze heeft nog steeds geen rijbewijs, begint lichtjes te panikeren bij de gedachte aan telefoneren en ze krijgt met moeite een Capri Sun open. Maxime is 22 en moet volwassen worden, maar heeft geen idee hoe.

Terugkomen van Erasmus in Finland is... 

...in de eerste plaats medisch verantwoorde manieren zoeken om te kunnen omgaan met de plots grote hoeveelheden daglicht. En ook vaststellen dat de mensen je erg vreemd aankijken, wanneer je met open jas door de straten flaneert, want positieve temperaturen. En terugkeren van Erasmus in Finland betekent ook in diezelfde overvolle straten hartstochtelijk te wensen om een levensbedreidgende epidemie, want ik ben nu helemaal gewend aan uitgestorven bospaden en Finnen die ervoor zorgen dat ze in niemands persoonlijke bubbel binnendringen. Jammer dat ze niet van andermans fiets kunnen blijven, anders had ik hen moeiteloos uitgeroepen tot Sympathiekste Volk. 

Koffie is de warmte die mijn hart ontbeert 

Allemaal goed en wel, maar dan kom je thuis en merk je dat de verhoudingen in het gezin drastisch veranderd zijn. Als in: vanaf nu ben ik de enige die nog koffie drinkt. Ik hoor je al denken: "Fijn toch? Meer koffie voor jou?" Ja-haa, koffie is de warmte die mijn hart ontbeert. Hoe meer, hoe liever. Maar het is dan ook wel een klein beetje confronterend wanneer je 's ochtends plots helemaal alleen met trillende handen aan het koffieapparaat staat en met neurotische grijns Can't Take My Eyes Of You neuriet. Ik had mijn eerste dagen thuis graag doorgebracht zonder existentiële crisissen. 

Tegenwoordig kun je ook al niet meer met gerust hart vier maanden het huis verlaten zonder dat er gezinsverslavingen worden afgezworen. Want je moet nu niet denken dat iemand dat ook maar met mij heeft besproken. 

Mopper mopper, brom brom.

Cleopatra, Jos en Umberto

De eerste dagen na mijn thuiskomst verdeel ik mijn tijd netjes tussen mijn koffers uitpakken, zwelgen in mijn herinneringen en in de zetel bivakeren met een halve jaargang Humo's. Op een druilerige maandag lig ik uitgestrekt als Cleopatra in de zetel terwijl de huiswolf, Baron von Snoezepoes, oorverdovend ligt te snurken. Ik sta op het punt in slaap te sukkelen wanneer ik in de keuken lawaai hoor. Er is niemand anders thuis, behalve mijn cactussen Jos en Umberto. Iets lijkt te tikken tegen de eetbak van de Baron.

Eerst blijk ik de enige van mijn gezin te zijn die nog steeds worstelt met een koffieverslaving, en vervolgens sta ik ook nog eens op het punt om vermoord te worden door klopgeesten? Al wat ik wil, is een rustig leven en iemand met wie ik mijn koffieverslaving kan delen. Ik vraag niet veel, maar ik krijg zo weinig.

Het getik blijft aanhouden en ik hijs me sakkerend overeind. Wanneer ik de keuken binnenstrompel, zie ik een muis verrast opkijken uit de etensbak van de Baron. Ik knipper verbaasd en zie dan nog net een staartje verdwijnen onder de kast. Tegenwoordig kun je ook al niet meer met gerust hart vier maanden het huis verlaten zonder dat er een ongedierteplaag over de vloer komt.

De lijfeigene van De Baron 

Ik sluit eventjes mijn ogen. Dit is het moment waarop ik een keel wil opzetten en op de eerste de beste stoel wil springen. In mijn hoofd heb ik soms de gratie en de charme van een actrice uit de jaren dertig die zwijmelend wacht op de held die haar komt redden. Ik mag dan wel niet de regisseur zijn van mijn eigen leven, maar als het moet kan ik gerust de diva uithangen.

Ik doe een stap achteruit, steek mijn hoofd om de deur en spreek de luid snurkende Baron aan.
"Eh, meneer, pardon, excuseer dat ik u moet storen, maar ze gaan hier wel lopen met uw eten."
Meneer de Baron rekt zijn goddelijke lijf nog eens uit en gaat verder met zijn dutje.
Ik heb de boodschap al begrepen, zijn lijfeigene mag het hier weer gaan oplossen. 

Ik neem mijn gsm en breng mama op de hoogte van het heugelijke nieuws. Er komt geen reactie. Ik herhaal: "We zitten met een muis."

"Wanneer uw vader thuiskomt, zeg hem dat hij moet doen wat er van hem als man verwacht wordt." 

Papa neemt het nieuws verbazend stoïcijns op. Hij kijkt onder het aanrecht en ziet een miniem streepje licht naar binnenvallen, hij heeft de geheime ingang van de indringer ontdekt. Met een brede glimlach loopt hij naar het tuinhuis, komt terug met een zak snelcement en verkondigt dat hij dat hier eens rap zal fixen. Ik hou mijn hart vast, want ik heb mijn aandoenlijke klunzigheid nu niet bepaald van een vreemde geërfd. Tien tegen één dat de dragende muur het op een of andere manier begeeft.

Ik breng mama op de hoogte van de nakende 'Help, mijn man is een klusser' -taferelen.
"Papa gaat het gat in de muur dichten met snelcement. Heb je nog laatste woorden voor de keuken?" Ik krijg als antwoord de link doorgestuurd van de eerste vlucht van Zaventem richting Verwegistan. 

Softies onder elkaar 

's Avonds maken we ons vrolijk om de indringer in de wonderbaarlijk intacte keuken. Mama vindt dat we een muizenval moeten kopen. Papa antwoordt dat we met ons geluk een muis hebben binnengehaald die alle fases van de evolutie doorlopen heeft en slim genoeg is om dat ding open te peuteren. Ik opper dat we het dier dan ook maar meteen een naam moeten geven, want uiteindelijk zijn we toch ook maar drie softies die het niet over hun hart kunnen krijgen om ongedierte uit te roeien.

'Hercules'. Want wij hebben ook gevoel voor ironie.

De volgende dag kijk ik  naar buiten en volg met een frons de regendruppels op het raam. Ik heb er een lief ding of twee voor over om nu in de sneeuw te mogen huppelen in plaats van te zitten schimmelen in die vervloekte regen. Wanneer een regendruppel de grond heeft bereikt, zie ik verdomme Hercules voor het raam staan. Meneer kijkt me aan terwijl hij zijn voorpootjes tegen elkaar lijkt te wrijven. De indringende blik van dat beest gaat me een paar slapeloze nachten bezorgen. Mijn verbeelding op speed verzorgt de muziek terwijk Hercules en ik elkaar aanstaren.

Baron von Snoezepoes komt naast mij staan, ziet de indringer, geeuwt en rolt zich op in een bolletje om nog eens een slaapmarathon te doen. Een van mijn goede voornemens is om de strategie van de huiswolf over te nemen in stressvolle situaties."Ocharme Herculesje, helemaal alleen buiten tijdens de feestdagen," zegt mama beteuterd. Papa en ik kijken elkaar aan, grijpen naar onze denkbeeldige violen en neuriën het deuntje van Schindler's List.

"Harteloze krengen!" bijt ze ons toe.