“Ik moet bijna huilen als ik besef dat ik in België niet als iets verboden word gezien”

ROLMODELLEN

Inke Gieghase

Anna Green (26) volgt momenteel een postgraduaat Nederlands. Eerder behaalde ze al een master English Translation in Oekraïne, vanwaar ze afkomstig is. Daar worden queer personen helaas totaal niet aanvaard. Zichzelf kunnen zijn in België is voor haar dan ook een hele verademing.

Zijn er specifieke personen waar jij naar opkeek in je jeugd?

“Ik denk dat er twee mensen in mijn leven waren waar ik echt naar opkeek. De eerste daarvan is mijn zus. Ze is niet enkel mijn oudere zus geweest, maar ook mijn ouder. Mijn ouders hebben altijd gewerkt en zijn er bijna nooit geweest voor mij. Mijn zus wel. Zelfs toen ze een aantal jaar geleden naar de VS verhuisde, stopte ze nooit met voor mij en mijn broer te zorgen.

Ze is ook altijd de beste geweest in alles wat ze deed. Dat was inspirerend en ik wilde dat ook. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet goed genoeg was. Ze motiveerde mij om harder te werken. 

Mijn tweede rolmodel was mijn lerares Engels, op wie ik trouwens waanzinnig verliefd was. Ze was heel spiritueel. We hadden de meest interessante gesprekken. Ik had zo'n persoon niet in mijn sociale kring. Ze gaf me veel stof tot nadenken en ik heb veel van haar geleerd. Zij is waarschijnlijk ook de reden waarom Engels mijn passie is geworden. En dat is ook een van de redenen waarom ik nu hier ben. Verder leerde ze mij om een breder beeld te zien, om niet enkel te kijken maar ook te analyseren.”

"Als ik met mijn familie praat, kan ik niet eens zeggen: ken je die beroemde persoon die queer is en ook helemaal normaal? Er is gewoon niemand. Maar met zo’n voorbeeld zou je hen wel kunnen overtuigen dat het oké is."

Had je naast hen ook nood aan andere rolmodellen?

“Ja, ik miste ze echt omdat ik op zoek was naar mensen zoals ik. Mensen die mijn kijk op het leven zouden begrijpen en daarnaast ook queer personen. Er waren geen openlijke queer personen die in Oekraïne in de media verschenen. Nu kan je ze wel zien in de kranten maar ze worden bijna altijd als sensatie gezien. Ze zien geen persoon maar een schandaal, iets pervers.

Ik vroeg me af of er iets mis was met mij. Voor mij leek het vanzelfsprekend om de diversiteit aan mensen te accepteren. Maar ik kon geen andere mensen vinden die het met mij eens waren. Ik kon niet begrijpen hoe sommige mensen elkaar zo hard beoordelen op hun uiterlijk of overtuigingen.

Pas toen ik aan de universiteit ging studeren en als vrijwilliger begon te werken voor een LGBTIQ+ NGO, ontmoette ik meer mensen die er net zo over dachten als ik. Toen besefte ik pas dat er niks mis was met mij.”

Hoe was het dan voor jou als je in België aankwam, waar er veel meer queer personen open over hun identiteit?

“Ik kan niet eens omschrijven hoe emotioneel het voor mij is om queer mensen te zien tijdens lessen aan mijn universiteit. Ik moet echt bijna elke keer huilen als ik besef dat ik hier besta, dat ik niet iets ben dat verboden is. Ik ben gewoon een mens hier en word ook zo gezien. Ik heb het gevoel dat ik een deel uitmaak van deze samenleving.

Ik besef ook hoe in Oekraïne queer mensen buiten de maatschappij staan. Elke keer als ze naar buiten gaan, kunnen ze zichzelf niet zijn. Ze verbergen een groot deel van hun leven. Het is deprimerend. Als ik terug naar Oekraïne ga om mijn familie te bezoeken, weet ik dat ik dit opnieuw moet doen. Ik praat niet over mezelf en het is pijnlijk om te beseffen dat ik niet normaal zou zijn in hun ogen als ik uit de kast zou komen.

Als ik met mijn familie praat, kan ik niet eens zeggen: ken je die beroemde persoon die queer is en ook helemaal normaal? Er is gewoon niemand. Maar met zo’n voorbeeld zou je hen wel kunnen overtuigen dat het oké is. Ik kan nu kiezen om te zeggen wie ik ben en 98% van mijn familie zal me uit hun leven verbannen, omdat ze gewoon niet kunnen begrijpen wie of wat ik ben. Ik heb geen innerlijke kracht om met iedereen te vechten en ze van me te laten houden.”