Breien voor dummies

Leer breien op de boekenbeurs met Véronique Leysen

Eline Madou

Mutsen (proberen) breien met Véronique Leysen op de Boekenbeurs.

Breien, ouderwets? Niet als het van Véronique Leysen afhangt! De voormalig Ketnet-wrapster zette haar tv-carrière stop om zich volledig op haar nieuwste hobby te smijten. Ze richtte haar eigen knitwearmerk Maurice op en schreef Nog een breiboek?!. Maar het liefst wil Véronique iedereen aan het breien krijgen en daarom organiseert ze verschillende workshops, ook op de boekenbeurs! Reporter en absolute beginner Eline test het uit.

“Hoezo, je kan niet breien?”, riep mijn oma bijna door de telefoon toen ik haar enkele uren voor de workshop vroeg of ik haar breinaalden mocht gebruiken. Als complete beginner heb ik uiteraard geen breinaalden in huis. Maar toch ben ik van plan om mijn brei-skills naar het volgende level te tillen. Het eerste level, in mijn geval.

Averechts

Samen met een twintigtal anderen zoek ik een plaats aan de tafel van het breigenie herself Véronique Leysen. Ze word voor de gelegenheid vergezeld door oud-Ketnetcollega Sien Wijnants, eveneens een beginner zo blijkt. Op tafel liggen ontelbare dikke bollen wol en enkele vreemd uitziende breinaalden. Veronique legt uit dat deze naalden, omdat ze aan elkaar vasthangen, specifiek dienen om mutsen te breien. Daar zullen we deze workshop ook mee beginnen. 

Véronique legt eerst de basis van het breien uit, omdat ik niet de enige beginneling aan tafel blijk te zijn. Het voelt een beetje aan alsof ik naar Ketnet aan het kijken ben, maar de uitleg is erg duidelijk want alle deelnemers zijn quasi meteen mee. Al snel heb ik de basissteken voor mijn muts-to-be gelegd. De volgende stap blijkt  even goed te volgen: de rechte steek. De averechtse steek is te ingewikkeld voor deze workshop, zegt Véronique, maar je behaalt wel mooiere resultaten als je kan afwisselen. Nog veel te leren, dus!

Laat eens een steek vallen

Ik denk volledig mee te zijn met de redenering, maar ergens halverwege zit ik in de knoop. Letterlijk en figuurlijk. Mijn muts-to-be is ten dode opgeschreven en ik beslis opnieuw te beginnen. Mijn medecursisten breien lustig verder aan hun muts wanneer Véronique vraagt of de verslaving al geboren is. Niet echt, maar wie weet komt dat nog wel. 

Hoewel het breiwerk nog geen enkel teken vertoont dat het ooit iets muts-achtig zal worden, is het moeilijk om het neer te leggen. Met als gevolg dat de workshop nogal uitloopt en enkele medewerkers van de boekenbeurs ons na een halfuur aanmanen om af te ronden. We krijgen de wol mee naar huis en Véronique vraagt ons om haar een foto te twitteren van het eindresultaat. Ik blijf wat teleurgesteld achter, want ik heb nog steeds geen idee hoe je die bol wol ook daadwerkelijk in een muts transformeert. Daarvoor zal je dus het boek moeten kopen, denk ik. Een goede marketingtruc of toch het begin van een verslaving?