Charlotte: Feest

column

charlotte

Verjaardags-Charlotte

Ik geloof in ware liefde, maar die lijkt heel ver weg. Zijn het mijn rode lippen met altijd wel een mening klaar? Mijn open en blote schrijfsels? Of verwacht ik te veel van alles en iedereen? Ambitieus zijn doet geen zeer en het geluk achterna reizen ook niet. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ongecensureerd. 

Feest

Feest was het. Een traktatie minicakes, fluorescende vlaggetjes in de keuken en een berg cadeautjes. Vroeger was verjaren leuk. Een dag om te stralen met een trots gevoel van ouder worden met een te brede kroon op je hoofd die in je oren sneed. Vijf vingers oud. “Wow, dat is al veel hé”, schreef de bomma dan op m’n verjaardagskaartje. 

Vandaag vind ik het geen feest. Behalve dan dat het een financieel stabielere maand wordt, dankzij de verjaardagscentjes van mama, papa en misschien nog een verre nonkel. Mijn verjaardag is altijd een dag waarop ik evalueer. Wat bracht dit jaar met zich mee? Wie is er belangrijk voor mij? Wat wil ik het komende jaar realiseren? Samengevat: fucked up shit die me slechtgezind maakt. 

Maar de allerellendigste vraag die ik mezelf dan stel is: “is er op deze verjaardag iemand speciaal in mijn leven?” Die vraag beantwoord ik al vier jaar lang steevast met een dikke, vette neen. Ik geniet van mijn vrijheid, ben een onafhankelijk persoon, een happy single die wel geregeld date, toch doet die vraag me elk jaar de das om.  

Want ik heb veel liefde te geven. Zo ben ik. Ik ben zo’n persoon die iedereen "schatje" noemt. Of "bolleke", "sjoeke", "drolleke", "girl", "baby" … Af en toe stuur ik naar mama en papa zelfs een sms-je met "ik hou van u hé", zo dat ze het niet zouden vergeten.

Ik deel daarbij onwaarschijnlijk veel knuffels uit en ben wat je noemt een "aanraakpersoon". En dan het ergerlijkste: als een speciaal iemand jarig is, leg ik die persoon in de watten. Zij het met een zelfgeschreven gedicht, een bloemetje, een taartje of een compleet orkest.

Voor één keer wil ik dat dat mij eens overkomt. Niet per sé op mijn verjaardag, maar in de liefde. Ik verlang naar iemand die eens all the way gaat voor mij. Ik wens dat iemand mij eens ziet en denkt: voor haar wil ik m’n best doen. De laatste jaren ontmoette ik wel wat unieke mensen, maar die waren tegelijkertijd ook weer heel lui. En échte liefde is niet lui. 

Denk ik. 



BILL-reporter Charlotte Spens fileerde eerder het leven van haar generatiegenoten. In haar nieuwe column legt ze zichzelf onder de loep.