Charlotte: Ka-ching

column

charlotte spens

Ik geloof in ware liefde, maar die lijkt heel ver weg. Zijn het mijn rode lippen met altijd wel een mening klaar? Mijn open en blote schrijfsels? Of verwacht ik te veel van alles en iedereen? Ambitieus zijn doet geen zeer en het geluk achterna reizen ook niet. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ongecensureerd. 

Ka-Ching

Elke euro. Elke euro draai ik om. Wat wil je, met een appartement bestaande uit hoge plafonds, veel licht, houten vloeren en een terras waar de zon het klokje rond schijnt. En dat met een vrij laag inkomen. En een gat in mijn hand. 

Want ik winkel zo graag en ik eet zo graag. Niet getreurd. Er is nog altijd Aldi met zijn €1-avocado’s, €1-zoeteaardappels en €1-kassiersters. Maar datzelfde brood met diezelfde kaas en datzelfde stukje fruit smaakt na dag vijf toch wat minder goed dan op maandag. En dan begint het, de contante struggle van geld beheren.

Ik denk: "Sodemieter op schijtlunch, laat ik een McDonald's doen. Kan geen kwaad. Iedereen zondigt wel eens". Royal-O-Fish plus frietjes, plus water kostte mij welgeteld 8,05 euro. Daar koop ik in de Aldi twee avondmalen voor, twee avocado’s en een groot pak keukenrol. Het was de misselijkheid en de optelsom achteraf niet waard.

Next. Diezelfde avond spreek ik af met een vriendin die ik lang niet zag. Sushi afhalen komt uit op 27 euro. Ka-ching. 

En dan begint het. Die teller. Als ik de komende drie weken 60 euro per week betaal aan eten en extraatjes kan ik die rekening van de gynaecologe, mijn gsm-abonnement en de huur nog nét betalen. 

Dat leidt tot gedrag als: "kom naar mij thuis vanavond, ik heb een flesje wijn, da’s even gezellig als op café." Wat je best vertaalt als: "ik betaal geen 5 euro voor een glas wijn en er staat hier een doos wijn van de Aldi wortel te schieten."

Veel spaargeld blijft er niet over, maar dat houdt me niet tegen om dat plooirokje bij &Other Stories te kopen. Pats nog eens 69,95 euro van mijn bankrekening. Logica?

Op momenten als deze ben ik blij dat ik niet een huisje-tuintje-boompje-lastpakje-persoon ben. Au contraire. Ik zie mijzelf in de komende vijf jaar geen appartement of huis kopen. En op dit tempo lukt dat ook niet. Mijn spaarboekje loopt eerder leeg dan vol. 

Het zet me wel aan het denken, dat schrapen voor geld en zo’n alleenstaand huishouden. Hoe zou dat met twee zijn? De helft huurgeld meer om aan mezelf en mijn spaarboekje te besteden? Maar twee in plaats van vier keer per maand die afschuwelijke Aldi bezoeken? Regelmatige ochtendseks? (ochtendseks is zó de shit) Hij die kookt en ik die de afwas doe? Hij een Netflix-account waar ik mee van geniet? Het leven kan schoon zijn. 

BILL-reporter Charlotte Spens fileerde eerder het leven van haar generatiegenoten. In haar nieuwe column legt ze zichzelf onder de loep.