"Tegenwoordig worden coming-outs minder problematisch voorgesteld of het is niet meer de hele verhaallijn."

ROLMODELLEN

Inke Gieghase

Stijn Depoorter groeide op in een dorpje en had een groot gebrek aan rolmodellen. Dit bemoeilijkte onder andere de zoektocht naar zijn seksuele geaardheid. Daarnaast kijkt hij enorm op naar mensen die zich kwetsbaar durven opstellen.

Hoe beïnvloedde een gebrek aan rolmodellen de zoektocht naar je eigen identiteit?

“Ik kon heel lang niet plaatsen wat er met mij aan de hand was omdat ik me nergens in herkende. Ik ben eerder introvert. Die extraverte homo's die je op TV zag, daar kon ik mij niet in herkennen. Mocht ik nu opgroeien, had het voor mij simpeler geweest. Ik zou sneller informatie vinden. De puzzelstukjes zouden sneller in elkaar vallen. 

Je hebt nood aan iemand die jou vertegenwoordigt of representeert. Iemand kan wel homo en bekend zijn, dat wil niet zeggen dat jij jezelf herkent in die persoon. Je seksuele geaardheid is een van de lagen van je identiteit. Je hebt eigenlijk in enorm veel niches rolmodellen of vertegenwoordigers nodig.

Toen ik opgroeide, was het eerder het boek 'Kartonnen Dozen' van Tom Lanoye dat mijn ogen opende. Die tienerjongen die met zijn gevoelens worstelt, die in een dorp woont, daar kon ik mij wel in herkennen.”

En kwamen er na je jeugd wel rolmodellen bij?

“Mijn eerste relatie heeft 8 jaar geduurd. Achteraf gezien was dat een heel heteronormatieve, huisje-tuintje-boompje relatie, waar op zich niks mee is. Maar het betekende dat ik weinig in contact kwam met andere holebi's of transpersonen. Doordat ik zo hard in die relatie zat en mijn coming-out ook was gebeurd, had ik op zich weinig oog voor rolmodellen. 

Ze uiten zich toen eerder in de vorm van homokoppels in series. Zo had je in het begin van deze eeuw het koppel David en Keith in Six Feet Under. Zij waren een van de eersten waarbij ze gewoon het dagelijkse leven lieten zien. Daar kon ik mij wel beter in herkennen.”

“Ik schrijf op mijn blog Stijnzijn, over onderwerpen waarover het niet altijd simpel is om over te schrijven. Ik kijk enorm op naar mensen die zich kwetsbaar kunnen opstellen."

Dus er is wel een positieve evolutie?

“Tegenwoordig worden coming-outs minder problematisch voorgesteld of het is niet meer de hele verhaallijn. Ze maken gewoon een onderdeel uit van het geheel. Ik denk dat dit heel fijn is voor de mensen die nu opgroeien, om dat ook gewoon zo te zien. 

Maar het is nog steeds niet gemakkelijk voor alle LGBTIQ+ personen om een rolmodel te vinden. Zeker als we ons focussen op Vlaanderen: in de sportwereld, mensen van kleur, mensen met een bepaalde religie, voor hen is het nog steeds moeilijk om een rolmodel te vinden of om als rolmodel uit de kast te komen. Dat mag je natuurlijk ook niet onderschatten. Er is zeker verbetering nodig.”

Zoals je zelf zei, is je seksuele geaardheid maar een klein onderdeel van je volledige identiteit. Heb je ook nood aan rolmodellen die niet noodzakelijk iets met je seksuele geaardheid te maken hebben?

“Ik schrijf op mijn blog Stijnzijn, over onderwerpen waarover het niet altijd simpel is om over te schrijven. Ik kijk enorm op naar mensen die zich kwetsbaar kunnen opstellen. In dat opzicht is iemand als Anke Wauters of Stijn De Wandeleer ook een soort van rolmodel, ook al zijn ze een pak jonger. Zij durven dat. 

Ik denk dat in deze harde wereld waarin wij leven zeker ruimte is voor kwetsbaarheid. Het leven is geen aaneenschakeling van vrolijke instagramfoto's. Die post ik af en toe maar dat wordt afgewisseld met andere berichten. Er is nood aan echtheid, ruimte voor kwetsbaarheid, verdriet en mensen die durven zeggen dat het leven niet altijd even plezant is. Je hoeft dat niet te verdringen. Geniet dan des te meer van de dagen die wel goed zijn. Zo besef je de heel kleine dingen waarvoor je dankbaar zou moeten zijn.

En nu ik erover nadenk: de Britse comédienne Miranda Hart is ook een rolmodel. Ze praat met humor over haar onzekerheden in haar boeken en shows. Indirect was zij de inspiratie voor mijn blog. Het is oké om als dertiger nog niet alles op een rijtje te hebben, een belabberd datingleven te hebben, niet het perfecte lichaam te hebben en je soms nog heel onvolwassen te gedragen. Laat het kind in je niet sterven.”

Stijn heeft ook een blog: Stijnzijn