Waarom body positivity niets te maken heeft met hoe je eruit ziet

Opinie

Marie

[Dossier #Bodies] “All bodies are good bodies.”  De body positivity movement wil het ideale schoonheidsbeeld van de dunne, witte, heterovrouw uit de spotlights schuiven en aanvullen met 'gemarginaliseerde' lichamen. Dat houdt in: dikke lichamen, queer lichamen, lichamen met verschillende huidskleuren en alles daartussen. Mooi, maar hoe positief kan zo’n missie blijven als die stilaan meer wegheeft van een checklist die krampachtig alle hokjes moet afvinken?

© Poppy Crew

De reclame-industrie en de sociale media waren belangrijke pioniers in het body positivity-gebeuren, maar doen dat nu evenwel de das om. Hoe vernieuwend en bevrijdend de eerste body positivity-campagnes waren, zo hol en betekenisloos zijn ze nu. Soms lijkt het gewoon een gemakkelijke sticker om een campagne maatschappelijk verantwoord te maken. Zou echte body positivity niet vanzelfsprekend moeten zijn? Als we normafwijkende campagnes blijven benoemen als 'anders' of 'bijzonder', hoe geraken we dan ooit weg van de huidige standaarden? Alsof merken en modeketens een schouderklopje verdienen omdat ze normale mensen afbeelden. Want eerlijk, meer dan dat is het niet, toch?

"Als we normafwijkende campagnes blijven benoemen als 'anders' of 'bijzonder', hoe geraken we dan ooit weg van de huidige standaarden?"

Daarbij komt dat de huidige body positivity amper nog gericht is op echt gemarginaliseerde lichamen, maar enkel op ‘afwijkende’ lichamen die stiekem toch al sociaal geaccepteerd zijn. Oké, je hebt een plussize model op je poster staan, applaus. Maar de uitkomst van zulke campagnes drijft steeds verder weg van inclusiviteit, want té plus mag ook niet. We willen namelijk rondingen zien, geen vet. Net zoals de huid van dat model zelden ook maar één oneffenheid zal vertonen, zal de #nofilter ook niet altijd even betrouwbaar zijn. Daardoor krijgt body positivity stilaan een averechts effect, want die hele beweging creëert zoveel druk. Druk om jezelf te accepteren zoals je bent, druk om blij te zijn met je lichaam no matter what.

"Het is niet hoe ik eruit zie, maar hoe ik denk dat ik eruit zie, dat mijn gemoed bepaalt."

Ik vraag me af hoeveel mensen eigenlijk écht gelukkig worden van body positivity. Zelf heb ik geleerd dat het niet is hoe ik eruit zie, maar hoe ik denk dat ik eruit zie, dat mijn gemoed bepaalt. Want hoe meer dat positivisme op me drukt, hoe slechter ik me voel. Bovenop de onzekerheid weegt een schuldgevoel, alsof het niet oké is om die onzekerheid te hebben over je eigen lichaam, want hey, #selflove! En daar zit het probleem. De body positivity-trend reduceert die self tot een lichaam zonder meer, terwijl een mens zoveel meer is dan dat. Body positivity focust zo hard op onze lichamen en hoe we onszelf moeten aanbidden in elke mogelijke vorm, maar net daardoor voelt iedereen die ondanks al die empowering boodschappen toch onzeker blijft, zich nog slechter. Je kunt toch niet zomaar verwachten van mensen die al jaren worstelen met hun zelfbeeld dat ze zichzelf zomaar, plotseling, aanvaarden dankzij een toverbegrip als body positivity?  

© Frances Cannon

 

De sleutel tot zelfacceptatie ligt er net in om je lichaam te kunnen loslaten en in te zien dat het beeld dat jijzelf en anderen over je hebben veel breder is dan enkel het uiterlijke. Het moment dat ik begon te focussen op mijn positieve niet-fysieke aspecten, voelde ik me kilo’s lichter (hehe). Daar ligt voor mij de essentie van body positivity vandaag. Dat we verder kijken dan het beeld in de spiegel en beseffen dat we méér zijn dan enkel bodies.