Alas Atlas kruipt onder de huid met hun eerste EP

Alas Atlas - At Ease

Yannick

Foto’s voor Alas Atlas kruipt onder de huid met hun eerste EP

Alas Atlas - At Ease

Alas Atlas - At Ease

Na maandenlang experimenteren konden de vijf jonge mannen van Alas Atlas in slechts twee dagen hun eerste EP inblikken. Het resultaat is een twintig minuten durende donkere en macabere trip. De eerste EP voelt meteen ook aan als een afscheid: met vijf bandleden in vier verschillende landen blijft de toekomst van de band onzeker. Tijd voor een portret.

Met de jongens over muziek praten is geen sinecure. Het gesprek dwaalt snel af naar de tapir, een bedreigde diersoort in Peru. "Afzichtelijk lelijk", aldus gitarist Victor-Jan Goemans. Dat de Antwerpenaren het niet op smalltalk begrepen hebben, bleek al uit eerdere shows, waarin de nummers aaneen werden geweven en bindteksten tot taboe gedegradeerd werden. Zanger Steven Vits is ook op hun eerste EP At Ease eerder spaarzaam met woorden, waarbij de kracht net schuilt in het weloverwogen gebruik van vocals. Nu eens ingetogen in Saigon, dan weer met een forse uithaal in Shah: Vits hanteert het ganse spectrum van mogelijkheden.

Intens

Alas Atlas zelf zweeft tussen dreigende onrust, blinde razernij en wanhoop en schuwt ook emoties zoals berusting en machteloosheid niet. Dat maakt van At Ease een intense EP met veel schakeringen, muzikaal sterk ondersteund door zware uithalen van de ritmesectie in Shah en door scherpe, snijdende gitaren in opener Swans. De band weet de nodige nuance te leggen waar nodig, maar deinst er niet voor terug om mokerslagen uit te delen. "De muzikale glorie zit maar al te vaak verscholen achter onnodige nuance", vertelt Victor-Jan.

Diaspora

Een promotietournee zit er helaas niet in voor zij die de snoeiharde postrock ook live willen beluisteren. Binnenkort vertrekt Victor-Jan voor onbepaalde tijd naar Zuid-Amerika en dan komt de teller van 'aantal bandleden in het buitenland' al op drie te staan. Niet gemakkelijk om in die omstandigheden de EP aan de man of vrouw te brengen? "Klopt", aldus zanger Steven Vits. "We wisten dat we wel een opname moesten maken of we zouden met lege handen achterblijven. Het is dus een 'nu of nooit' momentopname geworden van het materiaal waarvan we vonden dat het een geheel kon vormen. Een cadeau aan onszelf vooral."

Dat cadeau is dan wel omwonden met een gitzwarte strik, maar weet ons te overtuigen. De naargeestige en enge sfeer die over de vier nummers hangt, kruipt in de kleren en laat je na twintig minuten verweesd achter. Mission accomplished van de band waarvan het gros van de leden zelfs familie en vrienden achterliet voor een avontuur in het buitenland. Ze gaven ons met At Ease een muzikaal afscheidsgeschenk om te koesteren.