Willow ondergaat een elektronische (r)evolutie

Interview met Willow

Sofie Aerts

Foto’s voor Willow ondergaat een elektronische (r)evolutie

Willow album release

De herfst is al even in het land en de winter staat voor de deur. Het nieuwe album Plastic Heaven van Willow beweert nochtans het tegendeel. Het wekt een instant zomergevoel op en stilstaan is uit den boze.

Van alternatieve rock naar synthpop

De gekende Willow-sound ziet af van de gitaren en krijgt een elektronische invloed in de plaats. Minder rock, meer dance. Zelf benoemen de bandleden hun muziek met de term synthpop en ze bekijken het als een logisch vervolg op het vorige album. Niet enkel de muziek evolueerde, maar het album kwam op een totaal andere manier tot stand.

Jonas Goddeeris: “Bij de vorige plaat stonden de livemuziek en het instrument centraal, nu was de computer het begin van alles. We namen de werkwijze van een DJ aan, wat ons de mogelijkheid gaf om muziek te maken die we met instrumenten niet hadden kunnen realiseren. Zo schreven we muziek die we nadien pas leerden spelen, wat voor de drummer soms een onmenselijke opgave was. (lacht)

Wat is het verhaal achter Plastic Heaven?

Nils Goddeeris en Pieter-Jan Van Den Troost: “De titel verwijst naar een bepaald doel waar we naar streven, waarvan al snel duidelijk wordt dat de verwachtingen niet overeenstemmen met de realiteit. Op die manier is het een artificiële of plastieken werkelijkheid. Eens de eindbestemming bereikt wordt, willen we steeds meer, niet goed wetende of er nog iets beters zal komen. Zo trachten we de gouden pot aan het einde van de regenboog te bemachtigen, hoewel die onbestaande blijkt te zijn. Er bestaat geen hemel, het is een fabel die we ons inprenten om steeds verder te blijven gaan. En uiteraard verwijst het ook naar de sector waarin we zitten.”

Spiegels en een GoPro

Willow is intussen ook gekend voor de arty videoclips. Hiervoor deden ze al vaker beroep op de Leuvense kunstenaar Filip Sterckx. Voor Danger sloegen ze de handen opnieuw in elkaar. Slechts 18 spiegels, een GoPro en bakken creativiteit waren nodig om de video uit de grond te stampen. Jonas: “Voor Sterckx was er een extra moeilijkheid om zelf niet in beeld te komen. Door de aanwezigheid van de vele spiegels was er altijd wel ergens een reflectie van hem te spotten.” Tom Brewaeys: “Zo werden er iets van een 100 takes gemaakt om tot het uiteindelijke resultaat te komen.”

We speelden een spel die avond!

PimPamPet om specifieker te zijn. (Nvdr: gedurende het spel werd niet valsgespeeld. De letters werden zorgvuldig gedraaid door de onschuldige handen van de bandleden.)

Guilty pleasure - N:

Pieter-Jan: “Nicki Minaj! Da’s een echte guilty pleasure! Vooral Superbass.”

Een ritueel voor het optreden - V:

Pieter-Jan: “We hebben een soort van opwarming waarbij de met onze vingers knippen, in onze handen klappen en met onze voeten stampen.”
Nils: “Laten we het een vriendschapsdans noemen (lacht).”

Meest memorabele ontmoeting met andere BV/band - F:

In koor: “Filip!” 
Pieter-Jan: “We hebben vorig jaar de kans gekregen om in Het Depot de koning te ontmoeten en even met hem mogen spreken. Die dag droeg ik een T-shirt met een psychedelisch motief en felle kleuren. De koning merkte het op en zei dat hij vroeger een gelijkaardig T-shirt had en dat het hem deed denken aan Pink Floyd.” 

Alternatieve naam voor de nieuwe cd - H:

Nils: “Holy Horrors.” 
Pieter-Jan: “Dat was de naam die we oorspronkelijk in gedachten hadden. Het verhaal dat achter Plastic Heaven zit, is ook hier toepasselijk. Maar de naam was net iets te duister en is bovendien niet goed uitspreekbaar (lacht).”

(Foto's: Diederik Craps Photography)