Belgische one hit wonders: waar zijn ze nu?

Ken jij deze eendagsvliegen uit de muziekwereld nog?

Tiffany Robbens

Ze scoren één hit, en na hun ‘moment de gloire’ lijken ze soms van de aardbol verdwenen. Ook de Belgische muziekbusiness heeft al heel wat eendagsvliegen versleten. Maar hoe zou het nog zijn met deze one hit wonders van eigen bodem?

1. Gotye 

Wouter De Backer had onder zijn alias Gotye met Kimbra een nummer 1-hit te pakken. Wie het wereldberoemde deuntje van 'Somebody That I Used To Know' niet herkent, heeft in 2011 onder een steen geleefd. De videoclip telt intussen meer dan een miljard views. Wist je dat de Australisch-Belgische zanger zich voor het beginriedeltje liet inspireren door ‘Seville’ van de Braziliaanse componist Luiz Bonfà?

Gotye gaf in 2012 toe het helemaal niet erg te vinden dat hij een one hit wonder wordt genoemd, hoewel hij drie Grammy’s op zijn schouw heeft staan. “Dan ben ik tenminste in goed gezelschap”, zei hij in een interview met NME. Verder wees hij erop dat zijn echte fans wel zouden weten dat hij al langer bezig was met muziek, aangezien 'Somebody That I Used to Know' afkomstig was van zijn derde langspeelplaat.

Toch hield Gotye zijn solocarrière even voor bekeken. Hij stortte zich op nieuw materiaal voor zijn rockband The Basics, om vervolgens in alle stilte aan een vierde soloalbum te beginnen. Het wordt er eentje met elektronische invloeden, zoals blijkt uit het Ondioline Orchestra dat hij oprichtte in 2016 ter ere van de Franse elektronische muziekproducer Jean-Jacques Perrey. Hij neemt er al jaren zijn tijd voor, dus de kans is groot dat je nog even geduld moet hebben.

2. Nailpin

Als je Sean Dhondt nog nooit gezien hebt met een emokapsel, dan zijn deze beelden goud waard. De poppunkband Nailpin deed het in 2006 aardig goed met ‘They Don’t Know’, een zoveelste cover van de debuutsingle van de Britse Kirsty MacColl uit 1979. Het nummer stond op hun tweede album 'White Lies & Butterflies', tevens het eerste met Sean als leadzanger. Voor het vertrek van zijn voorganger Niko Van Driessche moest hij het bij het drumstel houden. De groep won vier jaar op een rij een TMF Award (waar zijn de tijden?) en mocht in het voorprogramma spelen van Avril Lavigne, Panic! at the Disco en Bon Jovi.

In 2009 kondigde Nailpin aan dat ze een pauze zouden inlassen. Voor de nostalgische zielen: hun Myspace is nog niet offline, waar ironisch genoeg nog altijd te lezen staat dat ze na een break zullen terugkeren. Datzelfde jaar stapte Sean op als vj bij TMF om te gaan werken bij de concurrerende muziekzender JIM. Dat combineerde hij een tijdlang met zijn job als presentator bij VTM en het toenmalige 2BE. Hij is tegenwoordig op televisie te zien in programma’s zoals ‘The Voice van Vlaanderen’ en elke weekdag te horen op radiozender Qmusic.

Zijn muzikaal parcours is echter nog niet afgelopen. In 2014 startte Sean zijn eigen band Manoeuvres, waarmee hij al enkele songs op zijn conto heeft. De laatste dateert al van 2017, maar naar eigen zeggen doet hij het rustig aan. “Ik raak gewoon niet toe aan het schrijven van nieuwe nummers. Ik heb veel ideeën, maar het is zaak om een weekje uit te trekken om in de studio te raken”, vertelde hij eind 2018 in een interview met Jet. Met wat geluk komt er binnenkort schot in de zaak.

3. Marco Z

De solocarrière van Marco Z, artiestennaam van Marco Zanetton, schoot in 2012 uit de startblokken. ‘I’m A Bird’ was dat jaar het meest gespeelde nummer op de radio van Belgische makelij en maakte van hem een te duchten concurrent bij de Music Industry Awards (MIA’s). Hij werd genomineerd voor Hit van het jaar, Soloartiest man, Pop en Doorbraak en mocht uiteindelijk een beeldje naar huis meenemen voor die laatste categorie.

Marco Z liet drie jaar later het dubbelalbum ‘Hold Me Like The World Is Ending’ op de wereld los, maar dat gebeurde relatief geruisloos. Zelfs een samenwerking met Guido Belcanto voor het bonusnummer ‘Autobanden in de Slipstream’ kon daar niets aan veranderen. Daarna bracht hij stiekem nog vier songs uit, die je kan terugvinden op zijn YouTube-kanaal.

Sinds 2018 is hij op tournee met Sandra Kim, die in 1986 met 'J'aime La Vie' de jongste winnares ooit werd van het Eurovisiesongfestival. Vanwege hun gemeenschappelijke Italiaanse roots trekken ze samen met ‘Familie’-acteur Begir Memeti Vlaanderen rond met hun show ‘Bella Italia’ om een hommage te brengen aan de populairste Italiaanse klassiekers.

4. Amatorski

Amatorski kwam voor het eerst boven water in 2010 toen de band de finale bereikte van Humo’s Rock Rally. Bij het grote publiek kreeg de groep van Inne Eysermans naamsbekendheid toen ‘Come Home’ gebruikt werd in een Spa Reine-reclame. Het lied kwam tot stand nadat Inne de liefdesbrieven van haar oma van tijdens de Tweede Wereldoorlog had gelezen en vertaald. De MIA’s nomineerden Amatorski voor Hit van het jaar, Artwork en Doorbraak, maar het viertal viel niet in de prijzen.

Een jaar later releaseden ze de single ‘Soldier’ – die ook op hun debuutplaat ‘TBC’ verscheen – zonder veel potten te breken in de charts. En hoewel Knack Focus hun lp 'From Clay To Figures' uit 2014 kroonde tot beste Belgische album, wist geen enkele song uit te blinken. De band kreeg wel meer internationale aandacht toen hun succesnummer gebruikt werd als intro van de Britse dramaserie ‘The Missing’. Het laatste lied dat Amatorski uitbracht, was ‘Welcome’ in 2017. Daarna besloot Inne de band on hold te zetten voor haar individuele traject.

Doorheen de jaren voorzag Amatorski films en series van originele soundtracks, en het interactieve project ‘Deleting Borders’ nodigde fans uit om een eigen twist te geven aan het nummer ‘How Are You?’. Die trend zette Inne voort door muziek te componeren voor Film Fest Gent en klankverhalen te creëren met schrijfster Saskia De Coster, zoals ‘Walking With A Passer-by #1’. Ook met radiomaakster Katharina Smets werkt ze regelmatig samen. Het duo maakte met fotografe Ingrid Leonard ‘Fotograf’, een multimediale voorstelling over Polen in het verleden en het heden. Als je benieuwd bent naar Innes geluidsexperimenten, kan je ze naar hartenlust beluisteren op haar SoundCloud.

5. De Hoop

Tot op heden is er niet veel bekend over het geheimzinnige rapcollectief De Hoop. Het trio bestaande uit MC De Hoop, DJ Speck en Gebaar was in 2012 een internethype dankzij het grammaticaal incorrecte ‘Waar Is De Meisje’. In de muziekvideo is een besnorde fitnessinstructeur in spandex te zien die baanbrekende dansmoves demonstreert, dus hoe kan het ook anders? De clip lijkt op een lowbudgetversie van ‘Physical’ van Olivia Newton-John, maar dan drie decennia later. De Belgisch-Nederlandse rappers zwoeren bij anonimiteit en wilden alleen interviews geven met een masker en een vervormde stem. Heel mysterieus allemaal, maar waar zijn de mannen?

Na amper een maand uploadden ze een remix van hun hit (die toepasselijk ‘Waar Is De Remix’ gedoopt werd) met schaars geklede vrouwen in de hoofdrol. Die werd hetzelfde jaar gevolgd door ‘Piepkleine Party’ waarin de rappers zelf voorkwamen, mét bedekte gezichten weliswaar. Tot slot verscheen ‘Sapjes Overal’ op hun YouTube-kanaal. Mocht je twijfelen aan de dubbelzinnigheid van de tekst, dan spreekt de clip boekdelen. Misschien had die opvolger beter ‘Foute Party’ geheten.

Die zomer werden ze tweede in de categorie Beste Nederlandstalige Lied op Radio 2 Zomerhit om vervolgens hun muziek op een klein pitje te zetten. Wie hun Facebookpagina in de gaten hield, kreeg tot in 2014 vage posts voorgeschoteld waarvan je de betekenis alleen maar kon raden. De rapcrew hintte ook naar een cd, maar daar is nog niets van terechtgekomen. In 2012 gaven de mannen aan in een interview met De Morgen drie muzikanten te zijn uit verschillende milieus die zich doorgaans bezighouden met rock en jazz. De speculaties over hun ware identiteit terzijde, hebben ze naar alle waarschijnlijkheid de hoop opgegeven (snap je ‘m?) en zijn ze teruggekeerd naar hun vorige projecten.

6. Float Fall

Dit duo bestaande uit Rozanne Descheemaeker en Ruben Lefever kende in 2013 een vliegende start, hoewel het hen in de beginjaren niet voor de wind ging. Float Fall scheerde hoge toppen in binnen- en buitenland met hun debuutsingle ‘Someday’, nadat ze als derde geëindigd waren in Humo’s Rock Rally het jaar voordien. De voornaamste dankbetuiging behoort toe aan de blogosfeer. Zo had de bekende Hollywoodblogger Perez Hilton alleen maar lof voor hun dromerige pop, met trans-Atlantische optredens tot gevolg. Bovendien ondertekenden ze een contract bij The Cherry Party, een sublabel van Sony Music. Reden te meer om met goede moed te vertrekken op een overzees avontuur.

Hun geluk was helaas van korte duur. De muziek die ze in Amerika hadden opgenomen, zag nooit het licht. Sterker nog, de communicatie met het platenlabel liep mis en ze waren genoodzaakt om de samenwerking stop te zetten met behulp van een advocaat. Er zat niets anders op dan een terugkeer naar België, die ze inluidden met ‘Hard Time Loving You’ in 2018. Het heeft een ietwat andere vibe dan ‘Someday’, maar daar is een uitleg voor. “Ik denk dat we nu meer en bewuster dan ooit songs proberen te maken, in plaats van alleen maar klankjes of sferen”, zei Rozanne in een interview met Knack Focus. “Hip of niet, daar zijn we echt niet mee bezig.” De plaat die al jaren op hun agenda staat, zal dus eindelijk vorm krijgen.

7. Stash

‘Sadness’ dateert al van 2004, maar de kans is groot dat je deze melodramatische ballade toch kent. Het grijsgedraaide nummer brak records in de officiële hitparade in Vlaanderen door de langst genoteerde plaat ooit te zijn in de top 10 én in de hele Ultratop. Stash werd in een oogwenk gekatapulteerd naar het sterrendom. De groep bracht drie albums uit en een heleboel singles, waaronder 'I Need A Woman' met Sarah Bettens van K's Choice. ‘Empty Your Gun’ uit 2013 is hun voorlopig laatste release. Voorlopig, want midden 2018 verscheen er op hun Facebookpagina een teasend bericht naar ‘Golden Silence’. Een nieuwe song, of misschien wel een plaat?

Frontman Gunther Verspecht heeft in elk geval niet stilgezeten. In 2012 zette hij met Stash een theatervoorstelling op poten genaamd 'Knock Out: The Story of Poncho & Lefty' over twee bevriende boksers, die ook in boekvorm werd uitgegeven. Sinds 2014 treedt hij op met Barbara Dex met ‘Dollymentary: The Tennessee Waltz’, een show waarin ze bekende liedjes coveren van countrylegendes Dolly Parton en Kenny Rogers. Als voorproefje brachten ze het duet ‘A Wind Called Love’ uit. Daarnaast is Gunther actief als leadzanger in de band Isle Of Men. Er staat een vervolg gepland op hun debuutalbum ‘Voluntary Blindness’ uit 2015, dat ‘Icarus Soul’ zal heten en niet lang meer op zich zou mogen laten wachten.