Eindelijk terug naar Hawaii

Girls in Hawaii

Everest

Aaren

Video’s voor Eindelijk terug naar Hawaii

Not Dead

Girls in Hawaii, altijd een goede bandnaam geweest. Mooie muziek ook. Zeemzoete zangpartijen en melodieën die onze huiskamer, al was het maar even, omtoverden tot het soort feeërieke omgeving die we doorgaans terugvinden in de films van Peter Jackson.

Daarom vonden we het ook meer dan een beetje jammer toen Wallonië’s finest er enkele jaren geleden voor onbepaalde duur mee ophielden. Reden? Het fatale auto-ongeluk van drummer (en broer van zanger/gitarist Antoine Wielemans) Denis. Een wel erg bittere pil om te slikken, en al helemaal voor een jonge band die van muzikale verwondering haar handelsmerk aan het maken was.

Blik naar boven

Zijn de heren van Girls in Hawaii dan nu een bende zwartkijkers geworden? Verre van. Ergens tussen het diepe verdriet en de ontnuchtering door hebben songschrijvers Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans de kracht gevonden om verder te gaan. Minder aandoenlijk naïef dan tevoren misschien, maar des te hoopvoller en met de blik naar boven gericht.

Meer nog dan op hun debuut From Here to There of opvolger Plan Your Escape kiest de band nu voor langzaam openbloeiende melodieën, bezielde epiek en snijdende teksten. Zoals in Switzerland, of beter nog: Mallory Heights. Verhalen over idyllische streken en fout afgelopen bergbeklimmingen die door de subtiele electronica omhoog gestuwd worden.

Noodzakelijke plaat

Zeer mooi allemaal. Maar écht wild worden we pas van Misses en Not Dead (niet toevallig ook de twee eerste singles). Nuja, "wild" dekt de lading misschien niet. Het is veeleer een krop in de keel waar de Girls doeltreffend op mikken.

Heeft Misses het nog op een authentieke manier over het pijnlijke afscheid van hun bandlid, dan heeft Not Dead het over de wederopstanding van de groep en de terugkeer naar het muzikale voorplan. Een terugkeer waar wij alvast heel blij mee zijn.

Everest is bovenal een erg mooi plaatje geworden, met ondanks de zware thematiek, een vreemd soort joie de vivre. Dat alles gegoten in klaterende melodieën en heerlijk in elkaar vervlochten stemmen. Niet de allerbeste Girls in Hawaii misschien (die eer gaat nog steeds naar hun debuut), maar eentje die gemaakt moest worden. Chapeau.