Muzikale Weltschmerz voor gevorderden

Some Say I So I Say Light

Ghostpoet

Tim

Een dijk van een debuutplaat die unaniem de hemel werd ingeprezen, dat is het verleden dat Ghostpoet met zich meesleept. We zijn dan ook razend benieuwd of ook ‘s mans tweede langspeler de hooggespannen verwachtingen kan inlossen.

We schrijven 2011. Een zekere Mike Skinner houdt het voor bekeken met The Streets en meteen verdwijnt zo een stukje Brits cultureel erfgoed. Gelukkig is diens troon niet eens half koud wanneer Obara Ejimiwe, alias Ghostpoet, zijn debuut Peanut Butter Blues and Melancholy Jam op de wereld loslaat. Superlatieven schieten tekort, de lat ligt hoog. Benieuwd dus of Ghostpoet er na twee jaar touren in geslaagd is met Some Say I So I Say Light de ò zo moeilijke plaat-van-de-bevestiging te maken.

Zwoele woorden

Cold Win blijkt alvast een opener van formaat en zet meteen de toon. Ijskoude, machinale beats waaien je tegemoet terwijl sferische soundscapes een beklemmende mist spuien over de zwoele woorden van de poëet.

Wat volgt is het muzikale equivalent van een nachtelijke trip door de troosteloze, druilerige achterbuurten van een grootstad. We verdwalen al snel in de ingenieuze mélange van hiphop, dubstep, lofi electronica en triphop met hier en daar een snuifje postrock of een eetlepel Afrikaanse invloeden.

Sympathieke kale knikker

Akkoord, bepaald vrolijk wordt een mens er niet van. Al weet deze sympathieke kale knikker als geen ander hoe hij een grimmig verhaal stemming kan brengen. Dit is melancholisch verdriet, muzikale Weltschmerz voor gevorderden.

Wanneer onze trip met de nerveuze - en uiterst toepasselijke - afsluiter Comatose tot een einde komt, weten we het wel zeker. Ghostpoet bevestigt niet, hij legt de lat gewoon hoger.