Amenra: de akelige pijn van het zijn

Live @ Trix

Amenra

Yannick

Amenra "Boden - Spijt" (official videoclip)

Nee, Amenra is geen gewone band. Tot die boutade zal elke levende ziel komen die ooit een concert van de Kortrijkse sludgeband bijwoonde. Maar met Colin H. Van Eeckhout hebben ze een frontman die als geen ander elk concert afrekent met zijn innerlijke demonen alsof hij het echt meemaakt en welke waanzinnige klanken de gitarist, bassist en drummer uit hun instrumenten halen, hou je niet voor mogelijk.

De Brusselaar Raphael Absolonne, alias Spookhuisje, liet de (inmiddels vrij volgelopen) zaal kennismaken met zijn intrigerend gitaarspel. Met niets meer dan alleen zijn gitaar en enkele kaarsen zat hij in het midden van de zaal op de grond, waardoor iedereen in een grote cirkel rond Spookhuisje stond en er maar enkelen eigenlijk echt konden zien wat de man precies deed.

Dat je niet goed kon zien wat er gebeurde, droeg in elk geval bij tot het mysterie en de bevreemdende sfeer. Opvallend genoeg kon de mix van psychedelica, blues, noise, rock en soundscapes ons van begin tot einde meeslepen en fascineren en was er van verveling nauwelijks sprake.

Kwaliteit boven kwantiteit

Het summum van bevreemding moest dan eigenlijk nog komen. Amenra is een Belgische metalband die al enige tijd gestaag haar opgang maakt en daarbij telkens de ene lofzang na de andere krijgt. Terecht? Absoluut. Qua inleving doet niemand in dit land beter en als geen ander beheerst de band de kunst om ongemakkelijke stiltes en berusting af te wisselen met een muur van geluid, pijn, getormenteerde zang en innerlijke demonen. Daarbij primeert kwaliteit over kwantiteit, want Amenra bouwt langzaam maar zeker op naar een climax en schuwt daarbij de lengte van de nummers niet.

Beginnen deed de band met The Pain, It is Shapeless, meteen een kaskraker die ruim tien minuten lang eerst in crescendo gaat, vervolgens stagneert om uiteindelijk verwoestend uit te halen.

Apocalyptische fin-de-siècle-sfeer

Ook visueel laat Amenra niets aan het toeval over. Van Eeckhout staat naar aloude gewoonte heel het concert lang met zijn rug naar het publiek gekeerd: een statement dat kan tellen. Op het einde staat de man in ontbloot bovenlijf en is een groot zwart kruisteken op zijn rug zichtbaar. De akelige en apocalyptische visuals - verlaten kerken en ruïnes, telkens in zwart-wit – maken het schouwspel compleet. Is K3 het summum van zorgeloosheid en onschuldige vreugde, dan is Amenra het andere uiterste: griezelige wanhoop en een stevige djoef-op-a-mulle.

Hoogtepunten in de set zijn talrijk, maar opener The Pain, It Is Shapeless, Boden en het afsluitende tweeluik Am Kreuz en Silver Needle, Golden Nail waren nog net dat tikje indrukwekkender. Zonder ook maar een letter bindtekst verlaat Amenra na ruim een uur het podium.

Ietwat ongemakkelijk na zo’n intense show en met een hoog “jawadde”-gehalte verlaten we Trix en beseffen dat er nauwelijks bands zijn in dit land die dit staaltje vakmanschap kunnen evenaren.