Herfstige muziek in hoofdrol op slotavond M-Idzomer

M-Idzomer

Roosbeef/Stijn Vranken/Isbells/Spinvis/Christina Vantzou

Jeroen

Augustus belooft vaak meer dan alleen grauw, grijs en nat weer. Tijdens de afsluitende avond van M-Idzomer in Museum M was dat niet het geval, maar muziek van Roosbeef, Isbells en Spinvis leek door dat noodlot bijzonder goed gecast.

M-Idzomer heeft met Museum M een geweldige locatie beet. Prachtige architectuur, een charmante binnentuin en dat allemaal in hartje Leuven. Het weer laat het met donkere en dreigende regenwolken dan weer afweten. Reden genoeg om ons te verschansen in een zaaltje waar de performance van dichter Stijn Vranken en zangeres Roos Rebergen plaats heeft.

Die laatste is bekend van de Nederlandse groep Roosbeef en belooft ook nu aan het publiek muziek die niet aanzet tot lachen. Rebergen put veel melancholie uit haar repertoire en wordt daarin bijgestaan door de poëzie van Vranken. Die fileert het leven in rake en klare taal, verwoordt pakkend het vreemdgaan en relaties die op hun einde lopen. Rebergen kweelt met doffe blik en ijle stem de eindjes met een kwinkslag aan elkaar tot een geslaagd intermezzzo.

Herfst 

Ondertussen begint ook Isbells, met de Leuvense gebroeders Vandewoude in de gelederen, op het binnenplein aan hun halve thuismatch. De weemoedige folkmuziek wordt onthaald op een vaderlandse regenbui, maar tegen de grijze hemel en grauwe daken tekent zich een treffend decor af voor de herfstige muziek van het viertal.

Ondanks de verwensingen naar de rotte regen blijven veel fans voor het podium zitten. Vijftien meter verderop verzamelt de rest van het publiek onder een grote boom waar gezellig geroezemoes aanschurkt tegen de hartroerselen van Isbells.

Dreigend

Tijdens M-Idzomer tracht het festival ook een brug te slaan tussen verschillende kunstvormen. Muziek en beeldende kunst verenigen zich in de verste en hoogste uithoek van het zalencomplex waar Christina Vantzou de dialoog aangaat met de werken van de conceptuele kunstenaar Sol Lewitt.

Vantzou voert een legertje van zes cellisten aan en toont hen afbeeldingen van Lewitt's werk. Puur afgaand op de esthetiek komt de muziek over als dreigende klassieke muziek met romantische elementen.

Twee Meisjes

Het sluitstuk van de avond is Spinvis, het muzikale geesteskind van frontman Erik De Jong. De geweldige variaties op zijn eigen popliedjes slaan al vroeg gensters met het bombastische Astronaut en ook Disco Insomnia begeestert met een hypnotiserende groove. In laagjes wordt de muziek opgebouwd tot een warm en gevarieerd klankenpalet. De spelvreugde spat er bij momenten van af en in De Jong's fonkelende ogen lees je hoeveel plezier het moment waard is.

Met celliste en zangeres Saartje Van Camp heeft de groep overigens een extra ijzer in het vuur. Als een Griekse sirene bezweert ze met haar stem, terwijl de cello de muziek meer spankracht en dynamiek geeft. Ook de geslaagde mash-up van de Spinvis-klassieker Bagagedrager en het overbekende Twee Meisjes van Raymond Van Het Groenewoud lijkt voortaan een onmisbaar hoogtepunt in hun set. 

Nog steeds vallen de druppels lichtjes, maar van onweer is nooit sprake. Toeval kroont het herfstige rotweer tot de winnaar. Melancholie, weemoed en gezellige fluister- en luistermuziek deemstert namelijk het best weg in een herfstklimaat. Plots lijken de muzikanten getypecast en valt zowel het weer als de muziek helemaal op hun plaats.