Las Vegas in Vorst Nationaal

Live @ Vorst Nationaal

Arctic Monkeys

Lucas Wuyts

Het heeft niet veel gescheeld of de Arctic Monkeys stuurden hun kat naar Vorst Nationaal. Laryngitis was de spelbreker van dienst waar zanger Alex Turner mee te kampen had. Gelukkig wist Turner het nare beestje van zich af te schudden, want zaterdag werd Vorst Nationaal met de grond gelijk gemaakt.

Je moet het maar doen, een applaus krijgen als je opkomt waar zelfs President Obama oprecht jaloers op zou zijn. Met de handen in de lucht als een overwinnaar komt Alex Turner en co het podium op voor wat een concert vol hoogtepunten moet worden. De Laryngitis is dan wel uit het lijf van de zanger, de portie arrogantie van de laatste jaren is nog altijd sterk aanwezig.

Van puistenhoofd tot übercoole dandy

En kunnen we het ze kwalijk nemen? Na vijf albums zijn de weelderige haren definitief ingeruild voor een vetkuif van jewelste die rechtstreeks uit een L'oreal-haargelreclame lijkt te zijn geplukt. Alex Turner is van een bescheiden puistenhoofd uitgegroeid tot een übercoole dandy, inclusief sexy heupbewegingen. Een evolutie die zich doortrekt in hun muziek. Van vrolijke Britpop tot strakke bluesrock met een streepje R&B. De transformatie van jongetjes uit het Britse Sheffield tot mannen in - the city of angels - Los Angeles toont zich in Vorst Nationaal als nooit tevoren.

Opener Do I Wanna Know? zorgt voor een rommelig begin, maar vanaf het eerste refrein wordt de broeksriem aangespannen en heb je moeite om te ademen. In sneltempo volgt I Want It All en het immer sublieme Brianstorm. 

Strak, strakker, sfeervol.

Niets wordt aan het toeval overgelaten, het uiterst dansbare Dancing Shoes en I Bet You Look Good On The Dancefloor zorgen voor een versnelling waarbij een mensenmassa zich in beweging zet terwijl Cornerstone een kampvuurgevoel opwekt, akoestische gitaar inbegrepen. Drummer en metronoom van dienst Matthew Helders speelt met het tempo zonder moeite. Van strak naar sfeervol en terug. 

Ook over het decor mag iets gezegd worden. De reuzenletters A en M doemen achter de band op en zorgen voor een leuke touch, maar het is de lichtshow die het hem doet. De ene keer zorgt die voor een spontane epilepsieaanval en op verschillende momenten waan je je in een casino dat uit Las Vegas lijkt te zijn geplukt. De Arctic Monkeys zijn straf en wanneer Alex Turner tijdens de bisronde vraagt "I'm yours but R U Mine?" weten wij dat hij het deksels goed zelf weet, maar dat niemand het zal wagen om het tegendeel te bewijzen.