Solo naar Jared Leto

Thirty Seconds To Mars

Love Lust Faith + Dreams Tour

Yasmine

Thirty Seconds To Mars - Up In The Air

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt, dat bedroevende gebrek aan een muzikale buddy net wanneer je favoriete band optreedt. Blijf je thuis kniezen omdat je het niet aandurft alleen te gaan? Nee! Onze reporter overwon haar sociale angsten en trok alleen op pad naar de Lotto Arena.

Je enige concertgezel die op het laatste moment gevloerd wordt door een zwaar geval van tropische malaria of gewoonweg niemand die je wil vergezellen naar het concert van je grote idool. Het is een scenario dat je wellicht bekend in de oren knikt. En het overkwam mij toen ik enkele dagen te horen kreeg dat ik naar Thirty Seconds To Mars mocht gaan. Geen vriendjes die de band boeiend genoeg vinden om er 40 euro aan te spenderen, maar toch wil ik gaan. En waarom niet? Waarom deinzen zoveel jongeren hier eigenlijk voor terug? Onder het mom “het avontuur begint waar je comfort zone eindigt” besloot ik een antwoord te zoeken op deze levensvraag die me al enige tijd achtervolgt.

Meezingen met de radio

Maar mijn avontuur begint niet alleen. Voor ik in de auto spring, gooi ik een snelle blik op de Facebookevent van het concert om het tijdschema na te kijken. Mijn oog valt op een oproepje van twee concertgangers die op zoek zijn naar een lift vanuit Leuven - ideaal! Waarom zou ik mijn lege auto niet vullen met leuke mensen? Tien minuten en een gezellig telefoongesprekje later is alles geregeld: ik pik de twee dames op en niet veel later vertrekken we enthousiast kwebbelend naar Antwerpen. “Ik kan dit wel, dat sociaal zijn!” denk ik bij mezelf terwijl we meezingen met de radio.

Gillende tienermeisjes

De avond wordt er alleen maar beter op wanneer supportact You Me At Six het podium betreedt. Meteen word ik teruggekatapulteerd in de tijd, naar zes jaar geleden toen ik als zeventienjarig meisje dit bandje ontdekte en hun albums grijs draaide. Terwijl het Britse vijftal met hun hits Reckless, Loverboy en Liquid Confidence het publiek bijzonder makkelijk in beweging krijgt, voel ik me weer even zo jong als de gillende meisjes naast me.

De grote test begint wanneer we meer dan een uur moeten wachten tussen voor- en hoofdprogramma. Om claustrofobische en hysterische taferelen voor het podium te vermijden, besluit ik mijn nieuwe concertbuddies te verlaten en zelf op verkenning te gaan. Maar hoe dood je de tijd wanneer je alleen bent? Het is een vraag die makkelijker blijkt opgelost dan verwacht. Na een gezellige babbel met een paar barmannen en ticketcontroleurs, en buiten een luchtje te scheppen, nestel ik me op een veilige afstand van het podium met een fris pintje in de hand.

“Godzijdank voor iPhones”, denk ik bij mezelf terwijl ik stiekem een beetje vals speel en een gesprek aanknoop met vrienden op WhatsApp in plaats van de ongeduldige fans die me omringen. Nog een kwartier lang prul ik met mijn smartphone, want het voelt toch nog steeds wat ongemakkelijk, dat alleen zijn in een massa van 8.000 mensen. Hoe je het ook draait of keert, een concert is nog steeds een evenement waar je heen gaat met een groep vrienden en als eenzaat werkt dat al snel intimiderend.

God uit de hemel

Maar zodra de lichten doven en het hysterische gegil uitbreekt, verdwijnen al mijn zorgen. Als alleenganger heb je al snel het gevoel dat iedereen je raar aankijkt, maar niets is minder waar. Wanneer Jared Leto als een god uit de hemel neerdaalt op het podium - een mooie metaforische weergave van deze lichtelijk egotrippende frontman - zit de sfeer er meteen in en word ik meegezogen in de sfeer van het concert. Meezingen, dansen en fluiten voelt helemaal niet zo ongemakkelijk als ik had gedacht en met ieder nummer voel ik me steeds meer ontspannen.

Gebruikelijke trucs

In combinatie met indrukwekkende graphics die op grote schermen achter het drietal geprojecteerd worden, zet Thirty Seconds To Mars de zaal vanaf de eerste noot in vuur en vlam. De hits This Is War, Closer to the Edge en The Kill kunnen op luidruchtige bijval rekenen van de uitzinnige massa van trouwe volgers die gewillig gehoorzamen aan de bevelen van Leto, die voor de gelegenheid gekleed is in een extravagante bontjas en kilt. Terwijl hij zijn golvende lokken, voorzien van een modieuze ombré waar vele vrouwen jaloers op zouden zijn, in het rond zwiept, past de frontman zijn gebruikelijke trucjes toe: zwaaien met de Belgische vlag, een hele meute fans op het podium halen om hen vervolgens straal te negeren, tientallen ballonnen loslaten op het publiek… Het zijn de tricks of the trade die op mij geen indruk meer maken, maar die wél lijken te werken. 

Wanneer de lichten anderhalf uur later weer aan gaan, ben ik vergeten dat ik alleen ben. Want wat blijkt? Alleen beleef je een concert veel intenser. Het gebrek aan aanspraak heeft tot gevolg dat je alle aandacht kan vestigen op de show. Mijn smartphone zit vergeten in mijn achterzak en triomfantelijk besef ik dat ik het concert heb overleefd zonder ook maar één keer toevlucht te nemen tot mijn mobiele vrienden. En stiekem - denk ik dan - heb ik me misschien wel beter vermaakt dansend met mijn frisse pint ergens halverwege in de zaal dan de hysterische, flauwvallende tienermeisjes op de eerste rij.