Backstage bij Rock op het Plein

Stadsfestival Rock op het Plein

Mattijs Deraedt

Welke liederlijke taferelen spelen zich af in zo’n backstage? En die Bengaalse tijger op je rider, krijg je die echt? Afgelopen vrijdag speelde ik met mijn band Gentle Vex op Rock op het Plein. Het werd een geslaagde doop in het festivalwereldje. 

“Vervelende journalisten” 

Op de artiestenparking wachtte een medewerker ons op. Hij droeg een t-shirt van het evenement, waar dus ook onze bandnaam op stond. Nice, zo ééntje wilden we ook wel. We zijn nog niet lang bezig dus nog snel onder de indruk. Aangekomen in de backstage wees hij onze tafel aan; vlakbij het buffet. De hele avond lang werden we overstelpt met ribbetjes, worsten en brochettes. Maar had je eerder zin in een broodje met kaas? Geen probleem, je hoefde het maar te vragen en er lag er eentje in je hand.

Op Regi na hebben we er alle andere bands zien rondwandelen. Muzikanten zijn stille mensen voor hun optreden. Erna wordt de sfeer gemoedelijk en halen ze verhalen boven. Zo hadden we een babbel met de mannen van Horses on Fire, die ons waarschuwden voor vervelende journalisten. “Je zou ze toch afschieten!” Ik betrapte mezelf op een nerveus lachje. 

Wat betreft de clichés uit de rock 'n roll, gaat het bij ons voorlopig niet verder dan een pintje voor het optreden. Om de zenuwen wat te ontspannen. Maar voor wie zich toch al wou bezatten, was er wijn en bier à volonté

Say cheese! 

Ook op het podium werden we verwend. Drumtapijt vergeten? Een commando door de walkie talkie en voilà, er ligt een nieuw. Minder fijn was dat het vijftien minuten voor ons optreden begon te regenen. De basgitaar kreeg de volle laag. “Dat geeft hem een authentieke klank”, hoorden we de lolbroeken van Balthazar al zeggen. Nee dank u, gaan jullie maar door met instrumenten begraven, wij drogen ondertussen onze snaren af. En toen, wonder boven wonder, stopte de regen. Vlasblonde zonnestralen priemden door het wolkendek en hier en daar steeg een vreugdekreet op uit het publiek. 

Eerst wassen

Het optreden zelf en de reacties achteraf waren geweldig. Verrassend was ook het initiatief Rockulair, een samenwerking tussen fotoclub Kiknu en Rock op het Plein. Een viertal jonge fotografen mocht de optredens in beeld brengen. Na elk optreden kozen de begeleiders de beste foto uit. Best wel schrikken om even later te botsen op je ingelijste zelf. Met de foto en de rest van de band geposeerd voor – jawel- nog een foto. 

En om de dag helemaal compleet te maken, bemachtigden we nog dat begeerde t-shirt. We vroegen aan een medewerker of er nog over waren. “Nee, maar neem dat van mij maar”, zei hij, waarna hij zijn shirt uittrok en het aan ons gaf. Het wordt er misschien minder authentiek door, maar onze drumster gaat het toch eerst eens wassen.