De grote Cactusfestival bingo: van Ricard tot Chris Dusauchoit

Alles over cactusfestival 2018

Elice Spillebeen

Voor het tweede jaar op rij zakten we af naar het Cactusfestival. We vertoefden er drie dagen middenin het Minnewaterpark in Brugge op een van de gezelligste festivals van België. 

Aangezien we dit jaar niet aan onze doop toe waren, gingen we op zoek naar alles wat we vorig jaar zo fijn vonden aan de hand van een heuse Cactusbingo! En ja hoor, we konden zo goed als alles afvinken.

1. Meest diverse line-up op 1 podium: CHECK

Laten we het eerste en vooral even over die line-up hebben. Die was misschien wel iets minder sterk dan vorig jaar, toch slaagde cactus er terug in een diverse line-up neer te zetten waar werkelijk voor iedereen wat tussen zat. Vrijdag stond vooral in het teken van singer-songwriters en gitaren, zaterdag kleurde dan weer iets meer indie-pop, en zondag werd onze absolute hoogdag met melancholische gitaren in de hoofdrol.

Wauw, die zondag: SUUNSStrand of OaksSlowdiveMogwai en Nils Frahm op één affiche? Het leek bijna te mooi om waar te zijn.  Een extra oordeel: er is slechts één podium, dus je hoeft niet eens te kiezen, je kan gewoon alles zien. Mogwai creëerde voor ons het hoogtepunt van het festival. Hun set kwam als een wall of sound over je heen kwam, blies je omver en liet je dan volledig uitgeput op de grond liggen. De Schotten wisten letterlijk tot de diepste cel van ons lichaam te raken. 

De award voor meest indrukwekkende optreden gaat dan weer zonder twijfel naar Nils Frahm. De man had maar liefst vijf piano’s op het podium staan en bespeelde die helemaal alleen (ja, alleen!) aan de hand van een loop station. De derde voltreffer van het festival was Slowdive. Zij lieten ons met hun melancholische gitaren en prachtige harmonieën volledig wegdromen.

Op zaterdag konden vooral Témé Tan, Her, Intergalactic Lovers en Arsenal overtuigen. Ook Charlotte Gainsbourg zette een sterke set neer, maar we misten bij haar toch net dat tikkeltje extra. De show was vooral Frans, heel Frans.

Témé Tan mocht op zaterdag de wei openen, en hoe! De laatkomers hadden ongelijk. Témé Tan kreeg het, op het vroege uur, nog wat magere publiek volledig aan het dansen en zingen. De sfeer zat er meteen goed in en de toon was gezet voor de rest van de festivaldag. Her en Intergalactic Lovers zetten het dansen onder de middagzon verder. Het hoogtepunt werd bereikt met Arsenal waaruit al snel bleek dat het festival uitverkocht voor hen. Het publiek ging volledig uit zijn dak. 

Van vrijdag blijft vooral Douglas Firs ons bij. Hij mocht het cactusfestival aftrappen en dat deed hij met glans. Hij bracht een overtuigende set met de energie op de juiste plaats. Zijn melancholische nummers konden telkens opnieuw ontroeren.

Triggerfinger sloot de eerste avond dan weer af met een bombastische show van niveau. De mannen konden het publiek met furore imponeren wanneer ze de drumsolo inzetten na Colossus. Niet veel later verzamelt de ganse band rond de drum om samen spelen, blijkbaar een Triggerfinger-ritueel, maar een Triggerfinger-leek stond erbij en keek er met open mond naar. 

Waar we vorig jaar helemaal geen lastige line-up keuzes moesten maken, lag dat dit jaar toch een tikkeltje moeilijker. Cactus voegde namelijk in de kids oase een nieuw podium toe waar jonge singer-songwriters een kans kregen. Aangezien wij heel erg enthousiast worden van jong Belgisch talent wilden wij daar uiteraard ook enkele artiesten meepikken. Kiezen was dus toch een klein beetje verliezen. Galine en Brent Buckler overtuigden echter zodanig dat we het niet zo erg vonden om een stukje van het hoofdprogramma te missen.

 2. Speelparadijs waar ook volwassenen zich uit leven: CHECK

Cactus wist dat er mooi weer op komst was en speelde daar perfect op in door in de kidszone een heus opblaaszwembad te plaatsen. Ja, je leest het goed er was een zwembad midden op de wei. Niet alleen honderden kinderen zochten er verkoeling, ook vele volwassenen zagen we stiekem een duik nemen. Met de temperaturen van het afgelopen weekend geven we hen geen ongelijk.  

Daarnaast kon je in oasis nog veel meer animatie vinden dan enkel en alleen een zwembad. Ook nonkels Luc en Luc waren weer van de partij en zorgden voor de orde in het speelparadijs. (Nog eentje dat we van onze bingo kunnen afvinken!). Ze organiseerden hun eigenste freak show en gingen op zoek naar de meest unieke mensen in de oasis. En wie heel ambitieus was kon de hotste circustrucks leren in de circuszone. Kunnen we voor heel even weer kind zijn?

3. Kindjes die naarstig bekers verzamelen op de wei: CHECK

Cactus mag dan wel wat achter hinken wat ecologie op de festivalweide betreft, alle dranken worden namelijk in wegwerpbekers of petflesjes geserveerd, de talrijk aanwezige kinderen zorgen ervoor dat de wei proper blijft. Tijdens de concerten lopen om de minuut tientallen kindjes met metershoge bekerstapels voorbij om de bekers van voor je voeten te rapen. 

4. Sfeer en gezelligheid x1000: CHECK

De hoofdreden waarom wij dit jaar terugkeren is toch wel voor de sfeer en gezelligheid in het Minnewaterpark. Cactusfestival is en blijft bovenal een familiefestival. Geen grote drukte voor het podium (behalve dan op de uitverkochte zaterdag), maar tientallen mensen die liggen te genieten op picknickdekentjes (nog eentje dat we kunnen afchecken) en wegdromen bij de noten van de muzikanten op het podium. 


5. Ook de kleine dingen die Cactus zo Cactus maken waren opnieuw van de partij

Ricard lovers konden zich gelukkig prijzen want ook dit jaar vonden we het Franse anijs drankje terug op hun drankkaart. Ook de immer sympathieke Chris Dusauchoit was terug van de partij om de optredens aan elkaar te praten, of hoe we het dit jaar best konden omschrijven: om ons sport-updates te geven tussen de optredens. België-Engeland, de Ronde van Frankrijk... je hoefde niets te missen.


Bij het verlaten van het festival wandelden we, net als vorig jaar, naar buiten richting het licht van de bekende fluo-boom. Dit stukje magie in het midden van het plein mocht uiteraard niet ontbreken. 
 

Na drie dagen heeft Cactus ons opnieuw bewezen een prachtig familiefestival te zijn waar alle generaties samenkomen in het hartje van Brugge. Van zeventigers tot vierjarigen, iedereen kwam er genieten van de muziek, sfeer en gezelligheid.