De stonede neef van Milow en het Rozi recept

Les Nuits

Nathalie Hoes

Het Rozi recept: een spaarzame baslijn mondt uit in een waterval van synths, percussie en bliepjes

Google maps
location

Les Nuits is het jaarlijkse startschot van het festivalseizoen. De hele maand kan je in de Brusselse Botanique een belachelijk aantal bands ontdekken. Vanavond zijn dat meanderende gitaren, de stonede neef van Milow en het Rozi recept. 

Het grootste deel van onze avond speelt zich af in het Grand Salon, de intieme zaal die normaal dienst doet als museum. Enige nadeel: je mag geen bekers meenemen en de onverbiddelijke security woman was helaas niet om te kopen met een slokje van onze Desperados. Het is de perfecte setting voor singer-songwriters: vorig jaar zwijmelden we hier bij Tobias Jesso Jr en deze editie tokkelen Benjamin Francis Leftwich en Charlie Cunningham hier. 

Andy Shauf zou zich hier dus als een vis in het water moeten voelen. Hij begint er fashionably late aan, maar dat bleek dat achteraf de schuld van Rozi Plain (zie onder). De Canadees herken je aan zijn slepende zangstem en speciale accent (‘right’ klinkt als ‘rooijt’). You’re out wasting your time (with the right guy) stond bij ons op endless repeat, jammer genoeg zal hij dit nummer vanavond niet spelen. Is deze hit Andy’s Creep misschien? Zijn nostalgische songs klinken het best door headphones tijdens een treinrit waarbij de zon aan de horizon verdwijnt. Of wanneer je met een gebroken hart mijmert terwijl de druppels over het raam rollen. 

Andy Shauf heeft een lichte Milowvibe, als brave Jonathan een langharige, stonede neef had tenminste. Hij is niet de meest vrolijke Frans: het gros van zijn songs is gemarineerd in liefdesverdriet en zelfbeklag. Stoïcijne Andy is soms een zagevent: zijn stem slaat, maar zalft nooit.  Zagen we daar zelfs de drummer geeuwen? We can’t blame him, hij mag nooit eens lekker doorrammen bij de kabbelende gitaarliedjes. Een podiumbeest is Andy ook niet, eerder verlegen onderneemt hij awkward pogingen tot socializen met het publiek. “When I close my eyes, I’m not falling asleep" zingt hij opnieuw en opnieuw. Sorry Andy, daar waren we toch even afgedreven. Een eerder slaapverwekkende set dus, maar wel op een aangename manier, zoals een glaasje rosé in de lome zomerwarmte. Doktersvoorschrift: Andy heeft wat peper in z’n gat nodig! 

Dan is Rozi Plain een heel ander paar mouwen. Deze prettig gestoorde Britse rijgt de grappige bindteksten aan elkaar. Over de avonturen on the road bijvoorbeeld, zo was ze bijna niet in de Botanique geraakt door autopech in Frankrijk. In haar video’s presenteert Rozi zich als een awkward weirdo (check Friend City bijvoorbeeld), maar op het podium is ze zeer vlot. Haar attitude, humor en catchy melodieën doen ons een beetje denken aan Courtney Barnett. Jogalong is een prachtsong en een goed voorbeeld van het Rozi recept: een spaarzame baslijn mondt uit in een waterval van synths, percussie en bliepjes. Ook de heldere samenzang tussen Rozi, haar hipster keyboardspeler en drummer valt bij ons in de smaak. Een zeer fijn en verrassend concert.

De glimp die we opvangen van de Algerijnse rockers van Imarhan is een serieuze teaser. Instant spijt dat we dit concert gemist hebben als we de kudde gitaristen zien die loos gaan op de traditionele Tuareg muziek. Gelukkig herkansing op de Feeërieën in augustus. En dat is gratis, joepie! Van Steve Gunn zagen we een heerlijk concert op Best Kept Secret vorig jaar. Aangezien we onszelf vooralsnog niet kunnen klonen, moeten we deze keer het grootste deel van de show missen. We pikken het slotdeel van de set mee en dat is zoals verwacht vintage Steve: eindeloos meanderende gitaren en lome zang zoals in Way Out Weather. Perfecte soundtrack voor zomerse roadtrips.