Les Nuits: Mac DeMarco is ritwinnaar

Les Nuits Botanique

Nathalie

Video’s voor Les Nuits: Mac DeMarco is ritwinnaar

Mac DeMarco is een absolute must-see deze zomer.

Het festival Les Nuits is een goudmijn voor muzikale ontdekkingen. BILL kampeert 2 weken in de Botanique om geen noot of kniezwengel te missen. We genieten na van een zonovergoten eerste weekend: heerlijke festivalsfeer, 40 concerten, falafel met andalouse en puffende hipsters in het zwart. 

De ritwinnaar: Mac DeMarco

Toegegeven, de Canadees was stiekem onze favoriet dit weekend. Zijn slackerrock is de gedroomde soundrack voor een luie namiddag chillen op de festivalweide. Meer dan hits heeft DeMarco een signature sound: de fans/dubbelgangers (stoners met petjes) smullen van de mellow gitaarriedels op zijn tweede album Salad Days. 

Er hing opwinding in de zomerse avondlucht. Ook DeMarco voelde het kriebelen en injecteerde een scheutje reggae waarna hij het publiek in dook (“thanks for the surf”). Brombeer Mac is niet de allerbeste zanger, maar dat kon de pret nooit bederven. Met een Neil Young cover als bisnummer dwong hij de tent finaal op de knieën (“In Canada we kneel for Neil”). Een absolute must-see deze zomer! 

>> Donderdag 14 augustus op Pukkelpop

Het peloton: Jagwar Ma – We Have Band -  Mountain Bike

Les Nuits is hardcore: meer dan 40 concerten in één weekend. We hebben helaas nog geen manier gevonden om onze muziekredactie te klonen dus houden we het bij deze selectie. Drie eervolle vermeldingen: ga dat zien op de festivals! 

Jagwar Ma: Deze sympathieke Australiërs sloten zaterdagavond de tent af. We hadden Cat Power moeten meevragen, want psychedelische elektropopdeuntjes zoals The Throw vrolijken zelfs de triestigste plant op. Het trio had wat last van de warmte: de zanger was schor en de set slenterde soms nogal mak voorbij. Maar laten we niet mekkeren over details: fijn feestje! 

>> zaterdag 19 juli op Dour  

We Have Band: Fascinerend zicht daar op het podium. Frontman Darren Bancroft leek wel bezeten, al werd onze aandacht nog meer afgeleid door de semi-nude leggings van zangeres Dede. We Have Band is een échte band: geen zoveelste elektroproject met wat muzikanten als live behang, maar een energiek trio dat perfect op elkaar ingespeeld is. In de stijl van Metronomy verleiden ze met upbeat songs en opwindende beats. De Orangerie was op zondagavond al redelijk leeg gelopen (iedereen op tijd naar bed?), dus bericht aan de festivalbookers: We Have Band

>> Voorlopig nog geen data 

Mountain Bike: Aan hun Amerikaanse basketball shirts was het niet te zien, maar deze Brusselse band speelde een thuismatch. Voor fans van aanstekelijke teringherrie en rammelende garagerock. 

>>22 juni op Fête de la Musique (Brussel), 19 juli op Dour, 11 augustus op Brussels Summer Festival 

De loser: Cat Power

De live reputatie van Cat Power is even grillig als het Belgische weer. In de studio pent ze parels neer zoals The Greatest, maar op het podium is het altijd bang afwachten. De zangeres kampt al jaren met psychologische problemen – haar alcoholverslaving en extreme plankenkoorts helpen ook niet echt. Bovendien had ze op een blauwe maandag het idee om solo naar het Koninklijk Circus te trekken: geen band als veilige backup dus. 

Een gewaarschuwd mens is er twee waard, maar ergens hoopten we toch dat dit een van die zeldzame topmomenten zou zijn. Driewerf helaas. Chan Marshall deed al meteen een Amy’ke: ze kreeg haar gitaar niet omgegord, prevelde iets in de micro dat leek op een voodoospreuk, struikelde over de kabels en zei tien keer sorry. En dat was nog maar in de eerste vijf minuten. Het werd ook meteen duidelijk dat de Amerikaanse niet de meest begenadigde gitariste is: ze kent ongeveer vijf akkoorden die ze tot in den treure herhaalt.

Plaatsvervangende schaamte

De volgende twee uur dreven we samen met Cat Power op een zinkend schip. De tijd gaat tergend traag als je zit te schuifelen op je stoel van plaatsvervangende schaamte. Lichtpuntje in de duisternis: de hese stem van Chan Marshall is zelfs bij een rotconcert zo betoverend dat je (bijna) helemaal wegdroomt. Zo viel het minder op dat ze lyrics vergat of het ene lied liet overvloeien in het andere.  

Cat Power mag zich gelukkig prijzen dat ze het liefste publiek ooit heeft: braaf bleven de fans applaudisseren en haar aanmoedigen. Niemand wilde het op zijn geweten hebben om haar nog dichter bij de rand van een zenuwinzinking te brengen. Toen ze in het Frans begon te zingen, was ook ons geduld op. Wij gaan thuis haar platen nog eens draaien en wensen Cat Power veel zelfvertrouwen en gitaarlessen toe.