Weggeblazen op eerste dag van Gent Jazz

Gent Jazz 2016

Nathalie Hoes

Kleine crush op Ibrahim Maalouf, de absolute ster van de avond.

Google maps
location

Gent Jazz is een beetje de vreemde vogel onder de festivals. Minder modder, een ouder publiek en zelfs klapstoeltjes. De dame naast ons beklaagt zich over de piercings van haar puberdochter en je kan er oldskool cd's hunten. Een moshpit verwachten we hier niet meteen, maar wel een killer line up, gezellige sfeer en geweldige sound. En met Kamasi Washington in da house is dansen zeker niet verboden. 

Als verjaardagscadeau voor de vijftiende editie hebben de weergoden voor een schaarse zomeravond gezorgd. Opener Terence Blanchard en zijn funky trompet missen we jammer genoeg door een vertraagde trein. Volgens een ooggetuige was het “een gezellige man met gouden kettingen en veel te strakke broek.” Leuk weetje: Blanchard is de vaste componist van regisseur Spike Lee.

Wij pikken in bij het Wout Gooris Trio, de band die vorig jaar het Jong Jazztalent Gent won. Als prijs kreeg pianist Wout Gooris carte blanche voor een nieuw project. Het trio heeft versterking bij in de vorm van twee saxofonisten: Erwin Vann en de Nieuw-Zeelander Hayden Chisholm. Die laatste heeft ook al een te strakke broek aan, is dat jazzmode misschien? Anyhoo, fijne opwarmer met nostalgisch kabbelende pianopartijen en subtiele solo’s. Beetje brave hendriken wel, op een festival mag het iets opwindender voor ons. 

Als het de vorige set aan punch ontbrak, dan zorgt Kamasi Washington al voor de uppercut bij de eerste song. Het is alsof het circus de stad binnenrijdt: een kleurrijke tsunami overspoelt het Gentse podium in beeld en geluid. Gigantische gipsyringen aan elke vinger, enorme zonnebrillen, tonnen swag en tattoos. Zeg nog eens dat jazz voor seuten is.

De vriendenbende rond saxofonist Kamasi Washington is momenteel heter dan wasabi. Ze zitten op het Brainfeeder-label van Flying Lotus en Kamasi werkte met maatje Kendrick Lamar aan To Pimp A Butterfly. De acht topmuzikanten morsen met solo’s: al bij de eerste song gaat de pianist helemaal loco op de keytar. Een zwaar zwetende Kamasi (je zou voor minder in zwart gordijngewaad) bespeelt zijn sax als een slangenbezweerder en heeft het publiek volledig in zijn macht. In gedachten dansen we de ziel uit ons lijf (we zitten op een klapstoeltje remember).



Een van de hoogtepunten is een intiem familiemoment: Kamasi haalt zijn daddy met dwarsfluit op het podium en draagt 'Henrietta Our Hero' op aan zijn oma, de pilaar van de familie Washington. Na dit soulvolle moment vliegt de band weer als een stormram full force vooruit. Je wordt een beetje zeeziek op deze op hol geslagen carrousel, maar de adrenaline is waanzinnig.  De 2 drummers geselen hun vellen in een een-tweetje dat aan de film Whiplash doet denken. We worden weggeblazen, al mist toch iets. Of beter, er is iets te veel. Te veel toeters en bellen, eindeloze solo’s en bombast. Een beetje zoals een Mariah Carey die nog voor het refrein al haar technische hoogstandjes op je afvuurt. 

Deze avond gaat duidelijk in crescendo. Als we bij Kamasi subtiliteit misten, dan worden we door Ibrahim Maalouf verwend met een uitgepuurde sound. De Frans-Libanese trompettist heeft enorm veel charisma en maakt makkelijk contact met het publiek. Verwijzingen naar de politieke actualiteit wisselt hij af met guitige humor. Ja, we geven het toe, we hebben een kleine crush. Zijn laatste album is een ode aan de Egyptische diva Oum Kalthoum. Zegt je misschien niets, maar het is de beroemdste zangeres ooit van de Arabische wereld en haar youtube video's hebben meer views dan Justin Bieber. 



Maalouf wilde de muziek van Kalthoum een jazzupdate geven en daarbij de Oosterse en Westere muziektraditie met elkaar verzoenen. Hij tovert met klagende klanken waarvan je niet kan geloven dat ze uit zijn trompet komen. Met ogen toe waan je je zo in een stoffige woestijn. Anderhalve minuut later sta je dan weer op Times Square met een Frank Sinatra big band. Het hele concert is een breed uitgesponnen compositie met een refrein dat telkens terugkomt. Het is zo verdomd catchy dat we het de volgende dag nog steeds neuriën. Bij de ontroerende afsluiter pakt Maalouf het publiek helemaal in samen met zijn Syrische snaarspeler. Die was in zijn thuisland trouwens tapijtenmaker en topjudoka. Winst voor Maalouf met deze formidabele ippon.