7 gesloten Belgische ravetempels die we nooit mogen vergeten

We halen herinneringen op met old school dj Quincy.

Yannick Vertommen

Raven is leven. Je kent het of niet, maar niets kan dat heerlijke gevoel beschrijven als je begeleid door vogelgefluit naar buiten wandelt na een hele nacht stevig dansen. Wat je misschien ook niet wist, is dat je ouders dat soms van vrijdagavond tot maandagochtend deden.

Legendarische weekends

Quincy, dj veteraan en (mede-)oprichter van succesvolle partyconcepten zoals Age Of Love en Cirque Magique, was er daar één van en denkt nog elke dag aan die gouden tijd. “We deden gemiddeld vier clubs op één weekend”, vertelt hij. “Wij gingen vroeger sowieso elke week uit en dat doet nu bijna geen enkele jongere want ze sparen voor andere dingen zoals de zomerfestivals. Samen met het gigantische aanbod aan clubs en concepten is het nu veel moeilijker om wekelijks volle zalen te trekken. Je moet echt opvallen tussen de rest.”

Quincy

“Het nachtleven was vroeger niet beter maar zeker wel anders dan nu. Elke club had zijn vast bezoekers dus je kende er een groot deel van als je binnenkwam. Daarnaast had niemand een gsm dus waren foto’s nemen niet zo voor de hand liggend. Dan moest je al een kleine camera meenemen. Je was dus meer bezig met wat er rond je gebeurde en wat voor muziek er gedraaid werd.”

Veel legendarische discotheken in ons land bleven in de jaren ‘80 en ‘90 het hele weekend lang open en dat zorgde natuurlijk voor het onvermijdelijke overlast dat vaker wel dan niet met drugs had te maken. De spreidstand tussen controle en vrijheid scheurt het nachtleven al sinds het begin in twee en heeft ervoor gezorgd dat deze clubs één voor één hun deuren moesten sluiten. Toch hebben ze - in de soms extreem korte tijd dat ze open waren - mensenlevens veranderd en hun stempel gezet in de geschiedenisboeken van het wereldwijde uitgaansmilieu.

Zillion (1997-2003)

Zillion

Misschien wel de belangrijkste maar sowieso de grootste die we hier kunnen vermelden: Zillion in Antwerpen. Iedereen die er ook maar één nacht geweest is, zal het nooit vergeten zijn. Daar zullen de bewegende robots, de vuurwerkshows, de dansvloer die plots een halve meter naar beneden kon vallen en het gigantische aquarium zeker aan meegeholpen hebben. De organisatie blies zelfs een miljoen Belgische frank in één keer het publiek in als stunt.

Zillion binnen

Maar zoals elke club focuste ook de Zillion op muziek van de bovenste plank. De loodzware soundsystem knalde iedereen de lucht met kraakverse beats en er werden ook live optredens georganiseerd. Zo zijn er in samenwerking met TMF heel wat artiesten op het podium geklommen en dat ging van Belle Perez tot Faithless.

Wat de club nog mysterieuzer maakt voor mensen die er nooit geweest zijn, is de manier waarop ze de deuren moest sluiten. Eigenaar Frank Verstraeten, een zelfverklaarde gek, wankelde altijd op het randje van illegaliteit en dat begon al bij de opstart van de discotheek. In de bouwvergunning van Zillion stond dat de nachtclub 1500 mensen mocht binnenlaten en de rest van het pand zou gebruikt worden voor andere doeleinden. Daar lapte hij zijn laars aan gebruikte de volledige capaciteit van 4000 om de dansvloer te vullen.

Daarnaast werkte hij samen met pornoregisseur Dennis “Black Magic” om op zondag de club om te toveren tot een seksclub met live seks op het podium waar - zonder dat de bezoekers het wisten - ook gefilmd werd.

Zillion kwam in tal van rechtszaken terecht rond financiële en zwaardere misdaden.  De opeenstapeling van beschuldigingen werd te veel. Bij de openbare verkoop van alle spullen uit het gebouw, stond er een even lange rij als elk weekend.

De dubieuze geschiedenis achter de beruchte club is nog altijd een bron van inspiratie voor velen. Robin Pront, regisseur van D’Ardennen, gaat er binnenkort zelfs een film over maken waarin Matteo Simoni in de huid van Dennis “Black Magic” zal kruipen. We vragen ons nu al af hoe dat er gaat uitzien.

Boccaccio (1972-2018)

Boccaccio

Als je als discotheek bijna 50 jaar bestaat, mag je het gerust omschrijven als een instituut. In de jaren ‘70 werd er vooral disco en soul gedraaid maar vanaf vader en zonen De Maesschalk het roer overnamen, gebeurde er iets magisch.

Ze namen een voorbeeld aan de megadiscotheken in Ibiza en bouwden de club om tot een bedevaartsoord voor liefhebbers van new beat, een muziekgenre dat per ongeluk is ontstaan rond die periode. Misschien zelfs in de Boccaccio zelf. We geven een voorbeeld: Als je het nummer Flesh van Split Second met acht procent vertraagt, krijg je iets veel duisterder.

Die vibe stond de dansers wel aan en steeds meer dj’s begonnen het zo aan te pakken. Wie daar niet genoeg van kreeg kon na de sluitingsuren nog naar afterclub Balmoral om overdag gewoon verder te dansen op een boogscheut van de Boccaccio.

Door een samenloop van relatieproblemen, financiële blunders en drugsincidenten sloot de discotheek in 1993. Daarna veranderde de naam nog naar The Temple, Riva en Bocca maar dezelfde legendarische sfeer zou nooit meer terugkeren in het gebouw in Destelbergen.

Carat (1994-2001)

Carat

Een club die om 7 uur ‘s morgens opent? Ze zouden nu elke dag leeg zijn. Toch bestonden de zogenaamde afterclubs wel degelijk in België. 

Vanja Vandecasteele - ofwel tante Vanja voor de vast klanten - stond samen met haar vader voor dag en dauw op om feesters te ontvangen in hun club Carat in Grobbendonk. Die waren nog niet klaar met dansen in een andere discotheek of hun pilletje xtc was nog niet uitgewerkt.

Vanja en haar securityteam deden er alles aan om drugs uit hun discotheek te houden maar konden er niets aan doen als iemand al iets had genomen voor het betalen van de inkom. Jambers, de mystieke god van de reportagejournalistiek, ging er een kijkje nemen hoe ze dat precies aanpakten.

“Drugs zijn nog evenveel aanwezig als vroeger maar de beruchte razzia’s zijn veel moeilijker voor te bereiden door de politie omdat feesten en festivals vaak van locatie veranderen of eenmalig zijn. Dus de focus om een zaak te sluiten is er veel minder”, legt Quincy uit.

Ondanks hun inspanningen om drugs buiten te houden, kregen ze van de gemeente toch een sluiting van tien jaar opgelegd. In 2011, klokslag tien jaar later, kondigde Vanja aan dat ze weer feesten ging organiseren onder de naam Carat en die bestaan nu nog altijd.

Club X (1993 - 2000)

Club X

Hardcorefans uit de jaren ‘90 zullen zich de grote groene X van Club X nooit vergeten. DJ Yves kreeg het lumineuze idee om een club op te richten tijdens een uitzending op zijn piratenzender Channel X en het werd meteen een succesverhaal. Ze maakten zelfs een eigen plaat onder de naam van de club.

De club in Wuustwezel moest helaas sluiten omdat een meisje van zestien was binnengelaten met een vals identiteitsbewijs. Toch leeft de ziel van X nog verder in Nederland waar er nog regelmatig hardcore- en hardstylefeesten worden georganiseerd.

Cherry Moon (1991-2013)

Cherry Moon

De Cherry Moon in Lokeren was dé plek voor alle fans van Bonzai Records. De artiesten van het label waren resident in de club en dankzij Yves Deruyter werd het ook wel The House of House genoemd. De residents vertellen nog altijd de boodschap verder onder de naam Cherry Moon Trax en stonden vorig jaar zelfs op Tomorrowland.

De huisartiesten deelden cassettes uit van hun dj-sets in het publiek die ze erna konden draaien in hun auto. Het feest ging dan ook soms door op de parking op zondagochtend.

“De line up was toen veel minder belangrijk dan nu”, zegt Quincy. “Mensen gingen naar een specifieke discotheek voor de specifieke sfeer die er hing op te snuiven. Ook het residentteam van die club trok de bezoekers. Het zat sowieso elke keer bomvol. Ik heb nog een affiche waarop Tiësto in een kleiner lettertype stond dan de resident dj’s.”

De club kreeg in de loop der jaren af en toe klachten voor overlast en drugsbezit. Cherry Moon werd uiteindelijk niet meer rendabel en de eigenaar verhuisde naar Argentinië.

Extreme (1993 - 2001)

Extreme

De Bonzai Crew verhuisde na een van de tijdelijke sluitingen van Cherry Moon gewoon naar een andere club en dat werd Extreme. De legendarische maandagen van de club in Affligem staan in het geheugen van elke bezoeker gegrift en dat is niet anders bij Quincy.

“De Extreme ligt het diepst in mijn hart omdat ik er begonnen ben met mijn dj-carrière. Ze was heel vooruitstrevend qua licht hadden een van de beste soundsystems die ik ooit heb mogen aanschouwen. De club was ook een pionier op het vlak van progressive trance en house en haalde voor het eerst namen zoals Sasha en John Digweed naar ons land. Het was een eer om daar te mogen draaien.”

Eind jaren ‘90 kreeg de club meer en meer te maken met misdaad en kwamen de bewakers zelfs in een schietpartij terecht. De club besloot te sluiten na de (zoveelste) opgelegde sluiting van drie maanden na een zwaar verkeersongeluk, waarbij een aantal bezoekers betrokken waren.

The Holy Ghost (1994-1994)

Holy Ghost

Deze plek in Sirault heeft maar een paar maanden bezoekers kunnen ontvangen, toch spreken er nu nog mensen over die enkele feesten. De organisatie van At The Villa uit Kooigem zocht een tijdelijk verblijf en palmde voor een paar maanden deze Waalse kerk in. God is a dj.

Met dank aan Legendary Belgian Clubs en A Legendary Trip voor de foto's.