In het repetitiekot met The Very Very Danger

Dansende Aziaten en Japanse songteksten.

The Very Very Danger, zeg niet dat je niet gewaarschuwd bent. Dichterbij komen is op eigen risico want ze durven al eens te ontploffen live. Bear, Bunny en Kitty maakten de afgelopen maanden alvast verschillende zalen onveilig met hun hoog cuteness-gehalte. Voor ze hun show in de Gainsbar afsteken, betraden wij op eigen risico hun repetitieruimte in Goedleven in Gent om het er over dansende Chinezen en Japanse songteksten te hebben.

 

Hoe is The Very Very Danger ontstaan?

Ian Clement: "Lang lang geleden ben ik begonnen jammen met een vriend van mij, nog voor ik iets had met Wallace Vanborn, maar het werd al snel duidelijk dat het bij ons bij jammen ging blijven. Wat later leerde ik Femke kennen bij een huiskamerconcert. Dat klikte meteen. Wanneer ik haar iets later nog eens terugzag bij een Wallaceshow op Kotweekend in Rekkem stelde ze voor om eens samen te jammen. We waren beide meteen overtuigd, maar we misten nog iets dus ging ik op zoek naar synths. In plaats van iemand te bellen waarvan ik wist dat hij iets van synths kende, heb ik iemand gebeld waarvan ik wist dat hij geen synths speelde, maar die wel een wijze gast was en waarvan ik wist dat hij betrouwbaar was. Zo is Michélé erbij gekomen." 

Jullie treden op onder de alter-ego's Kitty, Bunny en Bear. Waar komen deze vandaan?

Femke Decoene: “Ian wou iets speciaals doen, en dan is dat spontaan bij hem opgekomen.”

Michélé De Feudis: “We hadden dat eigenlijk één keer gedaan om te lachen, maar dan zijn we dat plots blijven doen." 

Ian: “Het is ook gewoon plezant om supermangewijs een metamorfose te ondergaan. We zetten onze oortjes op en we worden geheel onherkenbaar. (lacht)”

Michélé: “Vroeger droegen we ook een cape, maar daarbij had ik toch zoiets van: ‘Mannen, ik ben 25 jaar (lacht), ik weet niet of mezelf binnen vijf jaar nog met een cape op het podium zie staan.’. We vergeten die capes ook gewoon constant en ze stinken uren in de wind omdat we die vergeten te wassen. We merken wel dat de oortjes echt werken bij het publiek. Het zorgt voor een zekere herkenbaarheid.”

Ian: “Het werkt ook ontwapenend, het is iets kinderachtig. Mensen verwachten het niet meteen om drie gekostumeerde muzikanten op het podium te zien.” 

"We hebben het gewoon vertaald via Google Translate en ik heb wat zitten prutsen tot het rijmde."

Jullie single Watashi Kite zingen jullie volledig in het Japans. Vanwaar in godsnaam het idee om in het Japans te schrijven?

Ian: “Ik had er eigenlijk eerst een Engelse tekst op geschreven, maar ik vond dat precies wat te gewoon en ik wou iets maken dat niet zo gewoon was. Ik heb een tijdje geleden een anime/manga periode gehad, en vandaar leek het mij wel leuk om eens een nummer in het Japans te schrijven. Het maakte mij ook niet uit dat het niet 100% grammaticaal correct was. We hebben het gewoon vertaald via Google Translate en ik heb wat zitten prutsen tot het rijmde.” 

Je uitspraak klinkt wel heel vloeiend en geloofwaardig. Hoe slaag je daarin?

Ian: “Ik ben daar wel goed in, in het uitspreken van talen. Als je mij een Franse tekst geeft, kan ik hem zo voorlezen dat mensen denken: ‘Amai zo’n goeie articulatie’, maar het snappen en het schrijven is iets anders. Ik kan het goed vermommen. (lacht).”

De laatste maanden hebben jullie heel veel opgetreden. Is er één show die er voor jullie tot nu toe echt uitspringt?

Michélé: “De support van Equal Idiots zat er voor mij echt wel bonk op. Het publiek was volledig mee. Ook onze show in de Vera in Groningen vond ik geweldig. We speelden er in de kelder, en die setting klopte gewoon volledig. Het is dan wel een eind rijden, als je zoiets terugkrijgt van het publiek dan geeft dat zo’n voldoening. De Vera is zo’n coole venue. Geef ons een show in hun bezemkast, en we zouden het nog altijd wijs vinden.”

Ian: “En er was een dansende Aziaat. Die was hem echt volledig aan het geven op Watashi Kite. Hij haalde echt van die funky disco dance moves boven, net geen spagaat op de dansvloer. Dat was wel lachen." 

Hoe zouden jullie The Very Very Danger live omschrijven? Waarom moeten mensen jullie komen zien?

Ian: “Als je zin hebt in iets bombastisch dat toch nog wat kneuterigheid in zich heeft dan moet je naar ons komen kijken. We gaan voor een zekere heaviness zonder machinisme.”

En waar willen jullie ooit nog heel graag spelen? Als alles mogelijk is?

Femke: “Werchter?” 

Michélé: “Na Oscar and the Wolf, die draagt ook een cape. Het zou nog matchen.” 

Femke: “Rock Herk vind ik ook een heel fijn festival. Daar komt ook volk naar toe waarvan je weet dat die het wel gaan snappen. Ik wil ook echt nog in Den Trap in Kortrijk spelen, dat staat nog op mijn bucket list. Klein maar fijn, en gewoon een legendarisch café voor artiesten uit K-town.”

 

Wat mogen we in de nabije toekomst nog verwachten van The Very Very Danger?

Ian: “Volgende week duiken we de studio in om onze EP op te nemen.”

Michélé: “Er komt ook nog een clip uit voor onze recentste single Tipi. Daarnaast gaan we simultaan drie nummers gratis releasen onder de vorm ‘The Three For Free EP’. We gaan ook nog heel wat spelen deze zomer en het najaar. En dan komt ergens dit najaar onze eerste EP.”   

Wat willen jullie nog heel graag bereiken? Je mag zot dromen. 

Michélé: “Ik zou wel heel graag nog een buitenlandse tour doen in Duitsland. Ik heb het gevoel dat het publiek daar sneller geneigd is om mee te gaan in een harder genre, en ze hebben er ook gewoon heel coole venues.”

Ian: “Ik kan me wel voorstellen dat als The Very Very Danger goed geplaatst wordt, in de juiste setting en scene, in een land zoals Duitsland, dat het echt kan werken.”  

#ikluisterbelgisch 

Traditioneel vraag ik Belgische artiesten ook wat Belgisch gerelateerde vragen. We bezitten nu eenmaal een heel getalenteerde scene. 

Eerst en vooral welke Belgische artiest moeten we volgens jullie zeker ontdekken?

Femke: “Dirk. en Shht. Al zijn beide ondertussen al wel wat bevestigd. Deze twee springen er voor mij toch écht uit op dit moment.”

Ian: “Future Old People are Wizards. Zij hebben net een nieuwe plaat uit en in mijn ogen is dat echt een ondergewaardeerde band.”

Naar welke Belgische artiest kijken jullie zelf heel erg op?  

Ian: “Millionaire. Zij blijven echt dé Belgische band voor mij.”

Michélé: “Wallace Vanborn (lacht). Nee, Millionaire, daar ga ik wel mee akkoord.”

En nog een laatste vraagje. Je moet kiezen: frieten, bier, wafels of chocola? Wat wordt het? 

Femke en Michélé in koor: “Frieten, ‘t zal wel.”

Ian: “Pff nee, daar heb ik nu toch even geen zin in. Nu zou ik misschien eerder voor een wafel met een bolleke ijs gaan. Dat zou er wel ingaan.” 

And then The Very Very Danger destroyed K-town. The end.