Dag 2 op #RW17: Knielen voor Keizer Oscar

Rock Werchter 2017

Pieter Claes

Op de tweede dag van Rock Werchter waren confetti en nineties kids de rode draad van dienst. We stonden ook oog in oog met grommende beren en brave huisvaders, maar vooral Max Colombie kreeg ons en de rest van The Barn op de knieën. 

Maggie Rogers: de poulain van Pharrell 

Je herinnert je vast nog wel dat filmpje waarin Pharrell Williams met zijn mond vol tanden zit te luisteren naar het werk van een muziekstudente van New York University. Jep, dat is dus dezelfde Maggie Rogers die vrijdag als derde aan de bak mocht in KluB C. De drieëntwintigjarige schone betreedt de bühne als een soort van discobal gemaakt van blauwe en zilvere lintjes uit een stofje waar ook menig Eurosong-deelnemer een patent op heeft. 

En Rogers heeft er duidelijk zin in: naast een degelijke stem beschikt de Amerikaanse namelijk over een soort van oprechtheid die je zelden tegenkomt op podia van een dergelijk formaat. Je voelt gewoon dat ze van elke seconde loopt te genieten, alsof ze zelf nog niet goed kan geloven dat ze écht op Rock Werchter staat. Ze lijkt ons het soort meisje te zijn dat altijd - op het irritante af - blijft giechelen en schateren, zelfs wanneer ze voor de derde keer haar examen boekhouden moet afleggen. Op muzikaal vlak twijfelt ze nog een beetje tussen Tove Lo en Bat for Lashes, maar van ons moet ze nog niet onmiddelijk beslissen. 

Future Islands: brave huisvaders en grommende beren  

 

Samuel T. Herring, festivalens største entertainer? #futureislands #rf17 📷 @thomas_rasmussen_dk for Soundvenue.

Une publication partagée par SOUNDVENUE (@soundvenue) le 29 Juin 2017 à 10h01 PDT

 Samuel T. Herring staat een beetje als een tang op een varken in verhouding met de andere leden van Future Islands. Als een grommende, bebaarde beer brult hij slam poetry tot in de verste uithoeken van The Barn, terwijl de rest van de groep als brave huisvaders netjes binnen de lijntjes kleurt. Als het soort mannen waarbij Maggie Rogers die lessen boekhouden heeft gevolgd.  

Desalniettemin druipt het testosteron van de muren, en in de vorm van sloten zweet ook van Herrings voorhoofd, die halverwege het concert in zijn beestig enthousiasme zijn broek scheurt. Voer voor liefhebbers van Barry White en vette synthesizers uit de jaren tachtig, maar niet bepaald spek voor ieders bek.  

Oscar and the Wolf: knielen voor keizer Colombie

Zijn goede vrienden van Bazart hadden The Barn al meer dan behoorlijk opgewarmd, en Max Colombie mocht de tent op zijn beurt echt helemaal in de fik steken. Bij Bazart had je toch nog een beetje het gevoel dat de meeste bezoekers - buiten de meekwelende bakvissen op de eerste rijen - vooral wachtten op de grote hits, maar Oscar and the Wolf trok vanaf het begin alle registers open. 

De keizer en de civiele bescherming 

Waar Mathieu Terryn voor de gelegenheid een gepimpt wit pak van de civiele bescherming had uitgekozen (mét gouden randje), koos Colombie voor een keizerlijk ensemble, met een roze bril à la Ozzy Osbourne. Dat brilletje mocht na een half uurtje uit: wij zijn vrij zeker dat de man gewoon niets meer zag, door zijn aangedampte ronde kijkglazen. Begrijp ons niet verkeerd: een sterk Bazart wist met een paar nummers The Barn deftig te laten daveren, maar Oscar and the Wolf deed het gewoon met elke noot en elke zucht die over Colombies lippen rolden. Let them eat cake, moet hij gedacht hebben, toen hij na tien minuten al The Game uit zijn stembanden knalde. 

De machtsverhoudingen weerspiegelden zich ook in de gebruikte special effects. Bazart strooit met confetti? Oscar and the Wolf ook, maar dan twee keer. Om nog maar te zwijgen over de diverse bliksemschichten, muren van vuur, watervallen van hete glinsters en het bubbelkanon aan het einde van de set. De hele tent viel haast flauw bij de nieuwe single Breathing, niet in het minst omdat de keizer de massa maar blééf aansporen om te dansen dat het geen naam had. Kippenvelmoment: Colombie die - voor het eerst in Nederlands en met tranen in de ogen - iedereen oproept om dit feest nog eens over te doen in Het Sportpaleis. Voor afsluiter Strange Entity moet hij - met de mond vol tanden en een trillende onderlip - minutenlang wachten tot het applaus (even) wegdeemstert.