Gepreek en gevloek op de laatste Werchterdag

#RW16

Pieter

Op alweer de laatste dag van Rock Werchter vlogen de fucks en fuckings ons even om de oren, net voor Florence de heilige mis opdroeg. Haar koorknapen van dienst? Macklemore, James Bay en Alex Turner

James Bay 

James Bay - voor de gelegenheid gehuld in een Beyoncé-T-shirt - is duidelijk nog op vision quest om zijn artistieke identiteit te ontdekken. Enerzijds wil hij de stoute rocker uithangen en probeert hij de arrogantie van Alex Turner te emuleren - daarover later meer. Anderzijds heeft hij qua pit wat weg van een puistige misdienaar in de middernachtmis. Zijn cover van Proud Mary was een verdienstelijke verrassing, en Hold Back The River de eerste geslaagde crowdpleaser van de dag. 

Iggy Pop

Quote van de dag: ons gezelschap, twee seconden na de entree van Iggy Pop: ", is dàt Iggy Azalea?". Het was ze niet, en daar zijn we alles behalve rouwig om. Op de eerste dag van Werchter liet Paul McCartney al noteren dat leeftijd maar een getal is en drie dagen later trok Iggy Pop met de dikste alcoholstift ter wereld een vette streep onder die uitspraak.

Anders dan James Bay weet deze levende legende wel degelijk waar hij voor staat, namelijk punk en rock-'n-roll pur sang. De fucks en fuckings vlogen ons om de oren, net als klassiekers zoals daar zijn The Passenger en Lust For Life. Conclusie: wij durven nooit meer te lachen met de sad torso van Iggy.  

The Last Shadow Puppets 

 Je zou haast medelijden krijgen met Miles Kane (The Rascals), die soms letterlijk de pop in de schaduw lijkt. Want maak je geen illusies: The Last Shadow Puppets heeft maar één frontman en dat is Alex Turner (Arctic Monkeys). Niet dat die dat slecht doet, maar de arrogantiebarometer sloeg gisteren toch even tilt boven de regio Rotselaar.

Op het concert viel in zijn geheel echter weinig aan te merken. Wat ons betreft mogen de heren zeker nog wat meer tijd investeren in hun 'projectje on the side'. 

Macklemore & Ryan Lewis 

Er zullen altijd azijnzeikers zijn die Schuurmans met de vinger wijzen over popmuziek op een rockfestival. Ons niet gelaten, maar wij zagen dat zelfs de vijftigers die voor Iggy kwamen zich links en rechts tot een stiekem bijtrekpasje lieten verleiden.

De hele wei at uit zijn hand, maar de periodieke en voorspelbare preken over tolerantie en the American dream hoefden voor ons niet echt. Ironisch dat net tijdens het optreden van Macklemore het geluid tien minuten wegviel. Of had de technicus er misschien ook even genoeg van? 

 Florence + The Machine 

Ze was de spreekwoordelijke kers op de taart, en in haar romantische rode japon zag ze er ook letterlijk zo uit. Florence + The Machine breidde in Werchter een schitterend einde aan haar tournee. De Britse grossierde in goesting en oprechtheid en bracht een magistraal visueel schouwspel met zich mee, zonder te veranderen in een afgekeken apostel van Kate Bush

Geen klef gepreek à la Macklemore, wel fors gezwaai met regenboogvlaggen en een oproep om je kleren uit te trekken en je smartphone weg te stoppen. Voor de mis van Florence staan we met plezier vroeg op.