Rock Werchter 2016: de 3 van dag 3

PJ Harvey - Lost Frequencies - Tame Impala

Pieter Claes

Op de derde dag van Rock Werchter 2016 voelden we ons achtereenvolgens te jong, te oud en uiteindelijk exact op onze plaats. 

PJ Harvey 

Ze betrad de scène gewapend met een saxofoon, in een pseudomilitaire parade van topmuzikanten (onder anderen haar boezemvriend en producer John Parish). PJ Harvey – 46 ondertussen – hééft het muzikale repertoire om een tent als The Barn te bezweren. Maar net als enkele jaren geleden op het hoofdpodium, besloot de Britse ook deze keer om zich haast volledig te beperken tot nummers van haar laatste album (toen White Chalk, nu The Hope Six Demolition Project). 

Lang niet slecht, maar wij zaten toch vooral te wachten op het oudere, stevige werk. 50 Ft Queenie en Down By The Water passeerden in extremis nog wel de revue, maar echt enthousiast leek Harvey (voor de gelegenheid uitgedost als Madonna in Frozen, met een halve kraai op het hoofd) er zelf niet van te worden. Misschien zijn we te jong om na een paar pintjes nog in de droomwereld van PJ Harvey te geloven? 

Lost Frequencies 

Het publiek dat Felix De Laet in KluB C voorgeschoteld kreeg, bestond vooral uit pubers (de wansmakelijke kiss cam draaide op volle toeren) en zelfs écht jonge kinderen met mama en papa. Wij waanden ons verdwaald bij de afscheidstournee van K3. Toen Lost Fequencies opende met een smakelijke remix van Jacques Brel, schoven we wel even naar het puntje van onze strandstoel.

De rest van de show was helaas minder interessant, buiten die geslaagde herwerking van What Is Love (vooral bedoeld voor de aanwezige mama’s en papa’s?). Hier zijn we te oud voor, al zat de sfeer er wel meer dan behoorlijk in. 

Tame Impala 

We keken er al naar uit van toen de affiche onthuld werd, en Tame Impala stelde niet teleur. Visuals die je terugwierpen naar het tijdperk van spirografen en caleidoscopen? Check. De spookachtige stembanden van Kevin Parkers, bedolven onder een dozijn psychedelische filters? Dubbelcheck. Halverwege de set knalde The Less I Know The Better al door een nokvolle Barn, en geen kat die nog maar een seconde spijt had dat hij hiervoor die oude Peppers moest missen.