Vijf dingen die we leerden op Rock Werchter 2017

#RW17

Pieter

Rock Werchter 2017 zit er alweer op. Tijd om te detoxen, te beslissen om nooit meer alcohol te drinken en eens iets anders te eten dan frieten en curryworsten. Maar voor we wegvluchten voor het gapende zwarte gat dat onvermijdelijk om de hoek loert: vijf dingen die we onthouden van een geweldige Werchter.  

1. Niemand begreep waar The Slope voor diende.  

Was het bedoeld als outdoor skipiste? Of misschien als golfbaan voor gevorderden? Wij (en met ons vele andere festivalliefhebbers) hadden het raden naar het nut van de gigantische ramp uit kunstgras in de buurt van The Barn en KLuB C. Je kon er – op een zeldzaam kalm moment – even languit in de zon chillen en je had er wel een mooi uitzicht op de wei, maar verder stond het ding vooral in de weg. Uiteraard konden onze vermoeide dansbenen de zitbanken onder de metalen constructie die het gevaarte rechthield wel appreciëren.

 

Een heuvel van vals gras, bovenop een wei van echt gras. Waarom niet, hé. #theslope #rw17

Een bericht gedeeld door BILL (@billdeelt) op 30 Jun 2017 om 6:34 PDT

2. Abnormaal is het nieuwe normaal. 

Wij behoren nog tot de generatie die voor de festivalzomer "functioneel" boven "fashion" plaatst. We vielen dan ook serieus uit de toon, met onze aftandse wandelbottines, poncho van de Zeeman en pluizige fleece (sorry, Jani). Abnormaal is kennelijk het nieuwe normaal. Wij zagen groepjes vrienden in identieke flamingokostuums, meutes vrouwen met indianenpluimen à la Cher en enkele dozijnen met glitterparels beplakte smoelen. Ook bijzonder in trek: T-shirts en petjes met sarcastische slogans als “Pet = English for huisdier” en “Kut maar krachtig”. 

 

#squadgoals #rw17

Een bericht gedeeld door BILL (@billdeelt) op 30 Jun 2017 om 8:42 PDT

3. Je betaalt een prijs voor een veilig festival…

We zullen ons #RW17 nog lang herinneren omwille van de goddelijke line-up en de collectieve überfail van de Belgische weermannen (welke regen?). Helaas zullen ook de enorme wachttijden ons wel even bijblijven. Het festival was volledig uitverkocht en barstte zowat uit haar voegen. Tel daarbij de scherpe veiligheidsmaatregelen en je kan rekenen op ellenlange wachtrijen. Aan de inkom. Aan de toiletten. Aan het frietkraam.

Ook de rode kruisen aan de inkompoortjes van The Barn en KLuB C staan op ons netvlies gegraveerd. Niets zo frustrerend als dertig minuten voor het concert van Oscar and the Wolf te arriveren en niet meer binnen te mogen wegens een volzette tent. Zeker omdat er boven de wachtrij aan de gesloten deuren geen scherm te bespeuren viel. De keerzijde was wel dat de gelukkigen die een plaatsje konden bemachtigen in de tent meer dan genoeg ruimte hadden om een danske te placeren

4. …maar jullie waren lief voor elkaar.

Ondanks de vele wachtrijen, waren de Werchterbezoekers dit jaar uitzonderlijk lief voor elkaar. Geen getrek of geduw aan de mannentoiletten, ondanks rijen van vier of vijf zenuwachtig trippelende heren voor elk urinoir. Iedereen wachtte gedwee en met een glimlach op zijn portie friet, vegetarische loempia’s of verse lading bier. Bovendien bleken de wachtrijen de ideale gelegenheid om uitgenodigd te worden voor selfies met bendes zatte Hollanders, Duitsers en Fransen. Enkel voor de gesloten Barn-deuren kregen we het zo nu en dan een beetje benauwd, maar ook daar viel alles uiteindelijke reuze mee. 

Flash forward naar deze ochtend, op de trein naar het werk. Daar werden we bij het opstappen al onmiddellijk voorbijgesneld door een horde grijze mannen met aktetassen en een paar bomma’s met kleine hondjes. #DeJeugdVanTegenwoordig

 

🎪💛

Een bericht gedeeld door Pieter Claes (@pieclaes) op 1 Jul 2017 om 2:15 PDT

5. Vrouwen boven (behalve op de Mainstage). 

We zeiden het al eerder: dit jaar serveerde Werchter een line-up om bij te likkebaarden. Opvallend veel sterke vrouwelijke acts op het programma ook, met uitschieters als Dua Lipa, Birdy, Agnes Obel, en respectievelijk de helften van Crystal Fighters en Bonobo. Enkel op het hoofdpodium zwaaiden rockende mannen met baarden de plak. Ja, we genoten er van Alison MosshartCoely en Savages (samen met Warpaint de enige band met een volledig vrouwelijke bezetting). Maar bij acht absolute topheadliners die ‘s avonds mochten afsluiten, telden we maar één vrouw op het podium, namelijk Régine Chassagne van Arcade Fire. Mag Florence and the Machine volgend jaar revanche nemen