Wat als de King of Pop een Française was?

Christine and The Queens

Pieter

Foto’s voor Wat als de King of Pop een Française was?

De erfgename van Michael Jackson is een Frans meisje van 27.

De erfgename van Michael Jackson is een Frans meisje van 27 en ze heet Christine. Of eigenlijk Héloïse. Met een dozijn Queens in haar kielzog slaagt ze grandioos daar waar de Lady Gaga's en Nicki Minaj's van deze wereld roemloos op hun bakkes gaan. Op Werchter demonstreerde ze namelijk waarom opgeblazen derrières en jurken gemaakt van filet pur het nooit zullen halen van authentiek, gestilleerd professionalisme.  

Het Stromae-effect 

Hoe vaak hoorde je tijdens het voorbije decennium Franse liedjes een hele Werchterwei opzwepen? Of Pukkelpop, Glastonbury of à la limite het Eurovisiesongfestival (merci, Loïc)? Kunnen we spreken van een Stromae-effect? Moeilijk te zeggen, maar de gelijkenissen tussen de Franstalige drievuldigheid Christine - Stromae - Loïc zijn op z'n minst frappant. 

Ze spreken alledrie Frans, dat is uiteraard de meest evidente gemene deler. Maar daarnaast slagen ze er met gemak in om naar believen te boetseren met de meest uiteenlopende genres en stijlen, zonder plat te kopieren of te vervallen in karikaturen. Christine and The Queens is geen uitloper van een muzikale stijl, maar een op zichzelf staand kwaliteitslabel.

Christine and The Queens fluistert haar verhaal bij mondjesmaat, en daarvoor hoeft ze nergens in een gouden ei te arriveren of in een zilveren string te lopen twerken.

Zondag vertolkte ze zonder verpinken Pump Up The Jam - die onwaarschijnlijk kitscherige danceplaat uit de jaren tachtig. Na drie ongemakkelijke seconden had ze onze twijfels over die beslissing al omgezet in bewondering, want wat doet ze dat toch clever. Een uitgekiend choreografietje erbij, de gebeitelde en iconische zwarte blazer die even uitmag en een geruisloze overgang naar haar eigen nummer, Intranquillité. Geen enkele verspilde noot en niet één beweging waar niet over vergaderd werd, maar tegelijk doordrongen van een zeldzame en haast dierlijke goesting. Ze smult van de clichés binnen de popmuziek, maar geniet er zichtbaar van om ze vervolgens levend te villen. 

Androgynie is het nieuwe twerken 

Net als Stromae is ook Helöise in de rol van Christine tegelijk authentiek en gestilleerd. Ze hult zich in een vlekkeloze vermomming die hier en daar bewust zwakke plekken vertoont. Ze draagt een masker, een uniform van gelakte moccasins en een sober pak dat wel rond haar frèle lijfje lijkt gegoten. Een masker, maar wel één dat net doorzichtig genoeg is om te verklappen dat ze maar een 'gewoon' Frans meisje is dat doodgraag liedjes zingt. 

Ze is consequent schizofreen, mannelijk en vrouwelijk, volks en bourgeois. Brutaal en pretentieus, maar tegelijk kinderlijk naïef en dankbaar. Met al die tegenstelling als bouwstenen vertelt ze haar verhaal bij mondjesmaat en stuurt ze haar gehypnotiseerde toeschouwers een uur lang van links naar rechts. En daarvoor hoeft ze nergens in een gouden ei te arriveren of in een zilveren string te lopen twerken. Sleutelen aan een unieke act betekent dus niet noodzakelijk dat je afscheid moet nemen van je waardigheid, enkel en alleen om gehoord te worden. 

Hoort popmuziek wel thuis op een rockfestival pur sang? Ja, tenminste als de jonge Franse lichting de koers van het genre mag bepalen. Adieu Christine, tot volgend jaar op het hoofdpodium.