What happens at Best Kept Secret...

Best Kept Secret festival

Filip

Video’s voor What happens at Best Kept Secret...

Best Kept Secret Festival - Aftermovie June 21, 2013

Een nieuw festival net over de grens met Nederland? Met Portishead, Sigur Rós, Arctic Monkeys en Damien Rice op de line-up in een idyllisch decor? Daar moesten we zeker bij zijn. CJP-reporter Filip Tielens blikt terug op het Best Kept Secret-festival in het Nederlandse Hilvarenbeek (jeweetwel, van het safaripark De Beekse Bergen).

Hoe dat kan, een festival from scratch opstarten en toch zo’n indrukwekkende line-up samenstellen? Wel, de concertorganisator achter Best Kept Secret is een Duitse firma met al wat ervaring in festivals die package deals kon aanbieden aan de artiesten. 'Twee keer in Duitsland en een keer in Nederland spelen', zoiets. Live Nation, die andere grote concertorganisator, kon daar vast niet om lachen. Net als Herman Schueremans en Chokri Mahassine, durven we wedden.

Headliners

Want zo kon Best Kept Secret – als enige festival in de Lage Landen – de Arctic Monkeys (****) strikken deze zomer. Opmerkelijk hoe deze band een metamorfose heeft ondergaan: van puistenpubers bij hun debuut zijn Alex Turner en co geëvolueerd tot stijlvolle crooners en poëten in strak maatpak. Pas in het najaar komt hun nieuwe plaat AM uit, maar ze speelden al hun eerste single Do I Wanna Know en de knappe ballad Mad Sounds. De Arctic Monkeys tekenden voor een eerste hoogtepunt op dag één.

Daarvoor maakte Bloc Party (** ½) maar een flauwe indruk. De groep rond Kele Okereke – die blijft balanceren op de dunne grens van dromerigheid en arrogantie – overtuigde eerder dit jaar in de Lotto Arena ook maar half. Bovendien bleek dat hun drummer net uit de groep gestapt was en hier vervangen was door een drumster, die zich overigens uitstekend van haar taak kweet. Het publiek had er wel zin in – moshpitten blijkt echt nog helemaal hip in Holland – en ging uit de bol op Banquet, One More Chance en Flux, meer dan de band zelf. Even vreesden we de zwanenzang van een van onze favoriete bands mee te maken, maar plots was daar een nieuw, erg funky nummer, dat bewees dat Bloc Party misschien wel nog toekomst heeft.

Op dag twee keek iedereen uit naar Alt-J (****), de Britse groep van Mathilda en Breezeblocks die met hun debuutplaat An Awesome Wave de prestigieuze Mercury Prize wonnen. De band was in goede vorm, de zanger klonk even nasaal als op plaat en het publiek verwelkomde hen met open armen. Moederziel alleen op het hoofdpodium zorgde Damien Rice (****) nadien voor de gevoelige noot. Ook hij was opvallend goed geluimd (zou dat aan het idyllische decor liggen?) en speelde classics als 9 Crimes en Cannonball. Een hoogtepunt was het tien minuten durende (!) verhaal dat hij als inleiding bij een lied vertelde, waarbij hij ook een hele fles wijn opzoop. Naar ’t schijnt doet mr. Rice dit tijdens ieder concert, maar hier kwam het alvast erg geloofwaardig over.

Op de derde dag was het rennen van de ene naar de andere hoofdact. Portishead (****) speelde in de grote tent, terwijl Sigur Rós (****) het hoofdpodium afsloot. Portishead kon wel rekenen op een perfect geluid, met diepe bassen en de ijle stem van zangeres Beth Gibbons, getormenteerd als altijd. De ratelende geweren in Machine Gun en het door merg en been gaande Nobody loves me, it’s true-refrein van Sour Times waren hoogtepunten. Jonsi van Sigur Rós klonk al even ijl en haalde ook het uiterste uit zijn stem. Naast nummers uit de nieuwe plaat Kveikur, die vrij up-tempo maar donker klinken, waren het vooral het heerlijke Varud met de meisjesstemmen van het strijkerskoor Amiina en de demarrage van de gitaren in Festival die overtuigden. De vrolijke songs van hun vorige album speelt Sigur Rós tegenwoordig niet meer, maar toch klinkt de Ijslande groep verfijnder dan ooit.

Indie, elektro en hiphop

Voorafgaand aan de headliners was het niet altijd veel soeps op Best Kept Secret. Het muzikale spectrum waar voor dit ‘alternatieve kwaliteitsfestival’ geput werd, bleek iets te smal. Het aantal indiegroepjes met gitaren was niet op twee handen te tellen. Bovendien was het geluid niet altijd optimaal: bij bands als Efterklang (** ½), Local Natives (***) en Balthazar (****), drie groepen die boven de middelmaat uitstaken, waaide het geluid door de strakke wind vaak ver weg en stond de audiomix pas optimaal afgestemd tegen het einde van hun concert. Nog zo’n festivalfiasco was Agnes Obel: zij was zowel onzichtbaar (alle muzikanten zaten op stoelen) als onhoorbaar (het geluid stond veel te stil) in de tent.

Luxe en safari

Tussen de optredens kon je je op het festival tegoed doen aan lekker en gezond voedsel. Hier geen standaardkraampjes zoals op Rock Werchter, maar een gezellige sfeer bij de kraamuitbaters die verkleed waren als Turk of als pin-up. Onder massale persbelangstelling waagde ook een groepje jongeren zich in ondergoed aan een zwempartij in het meer, ondanks de kou en de regelmatige plensbuien. Om te zwemmen trokken wij naar het zwembad van De Beekse Bergen, wat je ook kon bezoeken als festivalbezoeker.

Wie luxe wou, kon dat vinden. Zo sliepen wij met z’n zessen in een jungalow, waardoor we over een goed bed, een verkwikkende douche en een degelijk ontbijt beschikten. We bleven zelfs zo lang brunchen en hangen in de jungalow, dat we niet op safari geweest zijn in het dierenpark, wat bands als Two Doors Cinema Club wel deden en uitgebreid op Twitter deelden. Wij vergaapten ons dan maar op het propere festivalterrein aan bezoekers, voor de gelegenheid uitgedost als giraf, tijger of luipaard.

Best Kept Secret heeft eigenlijk de ideale schaal: 15.000 bezoekers. Dat is aangenaam druk, maar niet overvol. Straf hoe het bij deze eerste editie al leek of het festival al jarenlang georganiseerd werd. Hopelijk zit volgend jaar het weer wat beter mee, waardoor we op deze idyllische locatie ook echt een zomers gevoel kunnen hebben. Als het festival dan ook weer enkele topacts boekt (we suggereren maar wat: The National, The XX,…) en zorgt voor meer variatie op de affiche, dan wordt het een festival om duimen en vingers bij af te likken. Maar eh... mondje dicht!