The Girl Who Cried Wolf: een rauwe omelet van emoties

BILL Awards

Categorie: Horen

Pieter Claes

Foto’s voor The Girl Who Cried Wolf: een rauwe omelet van emoties

The Girl Who Cried Wolf

Sander Buijs

The Girl Who Cried Wolf, dat is een wilde beestenbende met vijf koppen uit Mechelen en omstreken. Hun debuut "Ruins" klinkt als de soundtrack op David Lynch’s trouwfeest, met Beth Gibbons van Portishead als overjaars bruidsmeisje. En wij hopen op een uitnodiging.  

Wablief? Ben je na het lezen van die intro nog altijd niet overtuigd dat TGWCW een Bill Award verdient? Gelukkig zijn er nog de zoete woordjes van zangeres Heleen Destuyver (24) en drummer Michael-John Joosen (26) om je te overtuigen. 

Sluimerende razernij 

Michael-John: “Ruins gaat – in een notendop – over het absorberen van emoties, om ze daarna terug uit te spuwen. Beeld je daar gerust een beetje razernij bij in. De plaat is echt één brok gevoel, net zoals wij. Er sluimert altijd iets onder de oppervlakte, niets is zo simpel als het op het eerste zicht lijkt. Luister bijvoorbeeld maar naar het openingsnummer Truly. Daarin werd ook voor ons tijdens het schrijven de richting die we moeten uitgaan duidelijk. Hopelijk doet dat nummer hetzelfde voor de luisteraars, want we willen mensen echt meeslepen in onze wereld.” 

Echt wel heavy

Heleen: "Toch even het vermelden waard: die benauwdheid en donkere toestanden die van onze muziek druipen, zou je niet verwachten wanneer je ons als mensen kent. Wees gerust, we repeteren niet in donkere bossen of in een cirkel van zwarte kaarsen. We zijn eigenlijk net een heel erg luchtige, positief ingestelde bende. Laats stond ik bij mij thuis in de keuken terwijl op de achtergrond Ruins speelde. Toen overviel het me plots: "Shit man, dees is echt wel heavy". 

Waarom op hen stemmen? 

Michael-John: "Ik denk dat we met onze debuutplaat ons eigenzinnig ei hebben uitgebroed. En het werd een rauwe, duistere en verstikkende omelet van emoties. De plaat staat echt honderd procent voor wie we zijn als muzikanten. Het zou fijn zijn om als jong talent van 2015 bestempeld te worden, want zo weten we dat mensen mee zijn met ons verhaal."

Heleen: "Want dat weet je natuurlijk nooit; bijvoorbeeld tijdens onze albumvoorstelling. Ik had echt al enkele worst case scenario's in mijn hoofd: wij die met 500 cd's op de markt moeten gaan staan, omdat we ze aan de straatstenen niet kwijtraken. Of een optreden voor maximum vijf vrienden, drie familieleden en een paardenkop. Dan doet het des te meer deugd als er plots tientallen mensen écht voor jouw muziek opdagen." 

Ook dit nog... 

Favoriete personage uit The Simpsons? 

Heleen: "Ralph Wiggum. Omdat hij graag lijm eet en toch een beetje een sukkeltje is."

Favoriete nummer in de tourbus? 

Michael-John: "De self-titled cd van Fever Ray, Of Third van Portishead. Ongelofelijk straffe muziek, die op elk uur van de dag weet te boeien. Of het nu vier uur 's ochtends of vier uur in de namiddag is."

Welk dier zou je zijn als je van vorm kon veranderen? 

Michael-John: "Vijf wolven, uiteraard. Die luisteren steevast naar hun instinct en vertrouwen op hun intuïtie. Dat zijn vaardigheden die elke goede muzikant moet bezitten."

Als je een superkracht mocht kiezen, wat zou die dan zijn? 

Heleen: "Ik zou graag met een vingerknip kunnen teleporteren van de ene plaats naar de andere. Omdat ik soms gewoon eens graag lekker wegloop." 

Krijg je niet genoeg van The Girl Who Cried Wolf? Lees dan hier verder, over emotionele kots en barstende trommelvliezen.