Wat zit er in de platenbak van Eline?

De muziek achter de reporter

Eline Crols

Reporter Eline dook in haar platenbak en deelt met jullie haar grootste liefdes. Van puberale emometal tot mysterieuze electro.

Uit de puberjaren

Als veertienjarige werd ik helemaal wild van alles wat neigt naar het zachtere metalwerk. Tien jaar later kweel ik nog steeds mee met originele Nightwish-zangeres Tarja Turunen en de symfonische metal van Lacuna Coil. Ook Tristania, Anathema en zelfs Evanescence zap ik zelden weg wanneer ze opduiken in mijn shuffle-modus.

Grijsgedraaid

Vanaf het moment waarop ik voor het eerst de cover van Candi Statons 80’s-hit You’ve Got the Love hoorde, was ik compleet verknocht aan het indiegeluid van Florence + The Machine. Het eerste album Lungs en opvolger Ceremonials galmen nog steeds geregeld door mijn boxen.

Van de bevreemdende zusjes van Coco Rosie krijg ik niet genoeg. Het meeslepende Terrible Angels – inclusief bizarre achtergrondgeluiden – is mijn grote favoriet.

Ook de dromerige singer-songwriter Fink, de intieme indierock van The Notwist, de heerlijke melancholie van Belgische band Dez Mona en de falsetstem van Anthony and the Johnsons’ zangeres Anohni zijn vaste waarden in mijn collectie.

Net als in de film

Noem een film en de kans is groot dat ik hem niet gezien heb, maar wel de soundtrack kan neuriën. Klassiekers als Yann Tiersen (van onder meer Good Bye, Lenin! en Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain) en John Powell (How to Train Your Dragon) duiken geregeld op in mijn playlist, maar mijn favoriete filmmuziek is misschien wel die bij Chocolat door Rachel Portman, Mr. Nobody door Pierre Van Dormael en Under the Skin van Mica Levi.  

Dansen, dansen, dansen

Stilzitten doe ik zelden op muziek, maar echt de beentjes losgooien kan ik onder begeleiding van dancefenomeen Faithless, de veelzijdige electro van Emika of knotsgek rockgeweld The Fratellis.

Ode aan de dromer

Een groot deel van mijn playlist valt, wat mij betreft, onder de categorie "wegdroommuziek". De Amerikaanse singer-songwriter Andrew Bird, die zichzelf afwisselend begeleidt op viool, gitaar, fluit en glockenspiel,  kan me altijd wel bekoren.

“If you crash a car into your best friend’s house, would you be quiet as words came out of their mouth?” Vanaf de eerste zin van debuutalbum Last Smoke Before the Snowstorm ben ik volledig geïntrigeerd door Benjamin Francis Leftwich en zijn licht absurde teksten.

Voor instrumentale dromerigheid zoek ik mijn toevlucht tot componist Nils Frahm, die zijn rustige pianogeluiden geregeld mixt met elektronisch werk, en de minimalistische composities van Brian Eno.

Moois in onze moedertaal

Niets beters dan luidkeels meezingen in je moedertaal zo nu en dan. Mijn Nederlandstalige nummer één is zonder twijfel Spinvis, de poëtische eenmansband van Erik de Jong. Ook zijn landgenote Iris Penning is het beluisteren waard, des te meer om de manier waarop ze in haar eentje met haar loop station een hele band simuleert. Voor de ultieme zomervibe raad ik een staaltje oude vertrouwde nederpop aan. Simpele teksten op aanstekelijke skaritmes, doe mij maar Doe Maar

 

Snuister in de platenbak van nog meer reporters: hierzo!