We Are Open: waar absurditeit en rock-'n-roll zegevierden

11/2 @ Trix

Zaterdag waren wij aanwezig op de tweede dag van het Belgische showcasefestival We Are Open in TRIX, Antwerpen. Dé plaats waar jaarlijks tientallen Belgische opkomende talenten het beste van zichzelf mogen tonen. Wij kwamen en zagen, een festivaldag waar absurditeit en rock-'n-roll de plak zwaaiden. 

Acht bands konden we live meepikken. We bundelden hun concerten in een fotoreeks, zodat ook jullie een beetje kunnen meegenieten van We Are Open. Welke vijf bands de grootste indruk nalieten, ontdek je hieronder. 

1. Shht: vaandeldragers van de absurditeit

Kijken (en luisteren) naar Shht is verslavend: ondertussen zagen we hen al vier keer aan het werk. Toch wringt het altijd een beetje wanneer we een show van hen moeten missen want geen enkele is dezelfde, ook deze keer niet. De mannen haalden op het vroege uur alles uit hun trukendoos en lieten de Antwerpenaren kennismaken met hun wereld van doorgedraaide excentriciteit. Met strobelights aan intervallen van milliseconden en een frontman die overal wel eens aan het dak moet hangen, kan je je al een mooi beeld vormen van wat de jongens live uitsteken.

Door het vroege uur leek het publiek nog wat op gang te moeten komen, maar dat was frontman Michiel Renson niet gelaten. Hij haalde hen met plezier af en toe even uit hun comfortzone door hen van heel dichtbij te gaan vergezellen. Shht live heeft misschien nog wel het meeste weg van absurde noiserock in de mix met conceptueel theater. Bandleden die op uiterst ludieke manier met elkaar in interactie gaan op het podium, en zo een lach losweken bij het publiek, dat tegelijk zijn hart vasthoudt om wat de frontman vervolgens voor hen in petto heeft. Alles kan en alles mag in de wereld van Shht, dat naast alle absurditeit een enorm talent herbergt en een uiterst scherpe set wist neer te zetten. 

2. Dirk.: droge humor heerst 

Indien we een prijs zouden uitreiken voor de band met de droogste bindteksten, dan had dirk. deze in ontvangst mogen nemen. “Wij zijn dirk., ok dat is duidelijk?” en “het volgende nummer is een hit en heet hit” zijn maar enkele voorbeelden van wat frontman Jelle Denturck ons voorschotelde uit zijn droogste moppenboekje, en daarmee meteen sympathie bij het publiek wist op te wekken.

Ze mochten de grote zaal opwarmen en deden dat voortreffelijk, met een uiterst strakke set waar gitaargeweld en melancholische vocals hoogtij vierden. De set bestond voornamelijk uit nummers van hun eerste album Album, dat op vrijdag uitkwam. Nummers gedrenkt in een zekere tristesse, met vocals die soms scherp als een mes sneden en ons bij de keel grepen. Gelukkig waren er de droge song- en bindteksten die het geheel van een luchtig staaltje humor voorzagen. Dirk. is een band, en wat voor een band!

3. Onmens: kreeg ik nu net drugs?

Dat Onmens ook zo’n absurde performance beloofde te worden, merkten we al aan het begin van de set, toen we een zwart plastieken zakje krijgen toegestopt van een nogal dubieus ogende kerel. Compleet in de war en in het bezit van iets dat een niet zo kosjere inhoud lijkt te bezitten, begint Onmens aan zijn eerste noten. Wanneer we kort daarna wij het zakje in onze handen omdraaien, blijkt het vier suikerhartjes te bevatten.

Sigfried Burroughs bracht met Onmens compleet doorgeslagen, donkere industrial elektropunk. Niet enkel de performance was wild, ook het publiek sloeg letterlijk een beetje op hol. De beats van Onmens zorgden voor de ene kortsluiting na de andere in de hersenen en zelfbeheersing was geen optie meer. Met een publiek dat stilletjesaan gek werd en een Burroughs die, gedurende de volledige performance, het hete vuur met een zekere agressiviteit bleef ophitsen, mag Onmens zich uitroepen tot meest ongetemde show van de avond.  

4. Teen Creeps: de verrijzing van de nineties punk 

Door overlappingen in het programma konden we jammer genoeg niet de volledige set van Teen Creeps meepikken, maar aan enkele nummers hadden we genoeg om overtuigd te zijn. Teen Creeps mochten hun set spelen voor een stampvol café, en toverden de keet om in een donkere punkkroeg uit de jaren negentig. Ze speelden er met een aanstekelijk enthousiasme waar ook het publiek niet onaangestoken door bleef. Als jonge band waren ze zonder twijfel één van de meest overtuigende acts van de avond, met een vurigheid die ons alleen maar nieuwsgieriger maakt naar dat aankomende album.

5. Raketkanon: alle teugels los 

De mannen mogen dan al wel een bekende naam zijn in de industrie, hen onvermeld laten zou hen sowieso oneer aandoen. Raketkanon zorgde namelijk voor de apotheose van de zaterdag. Nadat we al meerdere keren werden weggeblazen door in punk gehulde rock-’n-rollbands, bereikte de avond zijn kookpunt bij Raketkanon. Zowel de band als het publiek lieten alle teugels los. We wisten dat we ons aan een geschift optreden mochten verwachten, maar dat bleek een understatement.

Pieter-Paul Devos heette het publiek welkom met een potje crowdsurfen en bracht de eerste noten vanop een zee van mensenhanden. Wanneer de frontman zijn entree maakte op het podium werd het publiek pas helemaal zot. Het voorste deel van de zaal sloeg aan het headbangen en er ontstond een moshpit die bij elke noot leek te groeien. Raketkanon zette een enorm strakke set neer, en wist de avond af te sluiten op de hoogste adrenalinepiek. Nee, rock-'n-roll en gitaren zijn niet dood. Dat hebben Raketkanon en alle andere bands in ons lijstje nog maar eens mooi bewezen.