"We zullen een singletje maken voor de Wereldbeker"

Interview met Antoine Wielemans van Girls in Hawaii

Aaren

Girls in Hawaii - Misses

Ze zijn op één hand te tellen, Waalse bands die het ook over de taalgrens goed doen. Wat was bijvoorbeeld de laatste keer dat jij nog wat gehoord hebt van Sharko of Ghinzu? Juist ja. Daarom dus zijn wij, belgicisten in hart en ziel, des te gelukkiger dat de heren van Girls in Hawaii er vijf jaar na Plan Your Escape opnieuw staan met het uitstekende Everest.

Het werd een groeiplaat die op ontluisterend eerlijke wijze omgaat met de premature dood van drummer Dennis Wielemans, zonder ooit echt sentimenteel te worden. Straf, en voldoende reden voor BILL om Antoine Wielemans (broer van de overleden Dennis) even voor de microfoon te slepen.

Zonder druk

Gefeliciteerd met het nieuwe album, hoe vielen de reacties tot dusver mee?

Antoine Wielemans: "Zeer goed eigenlijk. We hadden het nochtans niet echt verwacht, omdat we deze plaat vooral voor onszelf wilden maken. We waren er twee jaar mee opgehouden na de dood van Dennis, en zijn dan uiteindelijk weer samengekomen om na te gaan of het opnieuw mogelijk zou zijn om iets te doen. Zonder druk dus, wat een zeer leuk muzikaal experiment was voor ons, en bovendien waren we ook gewoon al zeer blij dat we nog eens wat konden opnemen. We wisten trouwens ook wel dat het een goed album was, maar zoveel positieve commentaren hadden we echt niet verwacht."

Was het na jullie persoonlijke tragedie niet moeilijk om Everest niet al te melodramatisch te maken?

"We wilden het zeker niet te triest maken, we wilden net iets positief, omdat het karakter van Dennis ook zo optimistisch was. Het was echt een zeer groot verlies voor ons. Maar het moest wel over hem gaan en we wilden iets hoopvols maken. Soms zijn de teksten wel wat triester ja, maar muzikaal gezien mikten we iets episch. En we hopen dat dat gelukt is."

Bergbeklimmen

Wat me vooral opviel was dat jullie als band een opvallende ontwikkeling hebben doorgemaakt van de aandoenlijke naïviteit op jullie debuut tot steeds zwaardere, donkerdere thema’s. Een ontwikkeling die al begon bij Plan Your Escape.

"Ja, From Here to There is zeker zonniger, maar hoewel de muziek vrolijk lijkt, zijn de teksten vaak nogal donker. Hetzelfde voor Plan Your Escape, dat ik persoonlijk onze zwaarste plaat vond, omdat het onophoudelijke touren en musiceren ons de lust tot schrijven wat benam. We waren mentaal even op. Everest ligt dan weer ergens tussenin, het moment leek ideaal om de studio in te trekken, en we wilden een optimistische boodschap brengen. Het is inderdaad een stuk minder naïef dan ons debuut, maar we zochten naar veel energie."

Het lijkt ook een hoopgevende plaat, ook wel doordat er regelmatig naar hoogte/ het onbereikbare verwezen wordt, zoals in Switzerland, Mallory’s Height of gewoon de albumtitel. Vanwaar die plotse interesse daarvoor?

"Ik denk dat dat gebeurde aan het einde van onze tournee voor Plan Your Escape, toen we begonnen na te denken over de naam van een nieuwe cd, maar toen was het gewoon de voorlopige codenaam, om te bepalen welke richting we ongeveer zouden uitgaan, en dat bleek dan richting de lucht. Toen waren we ook grote fan van een Japanse comics-auteur, Yumemakura Baku, die een reeks genaamd The Summit of the Gods heeft uitgebracht. Het gaat over de oude mythe van de Everest, en over de manier waarop vroegere klimmers met slechts enkele jassen en wat minderwaardig gereedschap eraan begonnen. Heel fascinerend."

Zelf zin om eraan te beginnen?

"Neen, tegenwoordig lijkt de klimroute ook steeds meer op een autosnelweg, met soms wel zo’n 300 mensen per dag die de top bereiken. Vroeger was het veel mythischer, doordat wetenschappers dachten dat een mens normaal niet zo hoog kon geraken. Dat verhaal boeide ons wel."

Vreemd wel dat die titel al zo lang gekozen was, maar toch perfect lijkt aan te sluiten bij het rouwproces.

"Dat is waar. Mallory’s Heights hebben we bijvoorbeeld ook al enkele jaren geleden geschreven, maar pas na een tijdje leken zowel dat nummer als de albumnaam helemaal te kloppen."

Was het na al die tijd op non-actief voor jullie ook niet een beetje bang afwachten hoe een nieuwe Girls in Hawaii onthaald zou worden?

"Ja, het was een beetje moeilijk voor te stellen. Maar in Vlaanderen zijn we nu blijkbaar populairder dan voordien, waar we heel tevreden mee zijn. Vroeger waren wij zelf fan van een hele hoop Belgische bands: Deus, Mauro Pawlowski, Millionaire, Flowers For Breakfast. Heerlijk. Ook alles van Rudy Trouvé. Zij zijn één van de redenen dat we nu muziek maken."

Daar ben ik blij om, want naast Girls in Hawaii en Axelle Red lijkt er muzikaal niet echt veel meer te leven in Wallonië

(onderbreekt lachend) "... en Grand Jojo dan?"

Grand wie?

"Hij zong nummers voor de Rode Duivels, zoals voor Mexico enzo. Hij heeft ook nu iets uitgebracht, maar het is eigenlijk exact hetzelfde als zijn vroegere werk."

Nieuwe start

Kunnen jullie dan geen themasong maken voor de Rode Duivels?

"We zullen een singletje maken voor de Wereldbeker. Ik ben wel een grote fan van het voetbal, vooral van Standaard Luik. Maar ik zou liever een voetballer zijn in het stadion van Standaard dan een muzikant die er optreedt. Er heerst daar zoveel energie, zo’n sterk gemeenschapsgevoel."

Tijdens Pukkelpop leken jullie soms wel een beginnend bandje dat zijn eerste lofbetuigingen in ontvangst neemt. Moeten jullie die hele levenswijze van een muzikant ook weer gewoon worden?

"Een beetje wel. Na ons eerste album hadden we helemaal geen verwachtingen, we speelden gewoon voor onze vrienden en wat andere mensen, terwijl we bij onze tweede plaat een stuk verloren liepen. Met Everest genieten we er gewoon weer echt van om op te kunnen treden, we weten wat we gemist hebben."

"Dus nu voelen we ons voor het eerst echt bevoorrecht dat zoveel mensen ons steunen, en dat we dit kunnen doen. Soms is het leven op tournee natuurlijk wel saai, continu op weg, veel interviews afleggen, maar dat hoort erbij. We proberen het te zien zoals Dennis het vroeger zag. Als we gedeprimeerd waren, of het niet meer zagen zitten monterde hij ons altijd op."

Ik hoop dat jullie daar ook in geslaagd zijn. Bedankt voor dit interview!