Wij gingen drie dagen naar Cactusfestival en zagen er…

... heel wat moois.

Elice

Dit weekend ging ik (BILL-reporter Elice) voor het eerst naar het Cactusfestival. Gelegen in het hartje van het prachtige Minnewaterpark, en in de mooiste stad van West-Vlaanderen, Brugge.

Gedurende mijn driedaagse verblijf zag ik er heel wat moois. Niet alleen op muzikaal vlak, het ging veel verder dan dat (hier willen wij graag ook even een bedankje uitbrengen aan de weergoden voor het schitterende weer). Ontdek wat mijn ogen allemaal te zien kregen tijdens mijn driedaagse op het Cactusfestival.

Ik ging naar Cactusfestival en zag er…

… Belgische muzikanten heersen over de weide met fenomenale acts

Op de affiche prijkten - tot onze grote vreugde - heel wat Belgische bands. Deze bewezen dat ze hun plaats tussen de grotere, buitenlandse artiesten meer dan verdienden. Op vrijdag was onze favoriete act van eigen bodem de intrigrende Tamino. Kippenvel krijgen we niet snel op concerten, maar Tamino deed al ons armhaar toch even verticaal staan. Of zoals iemand in het publiek het beschreef: “Ik word niet snel verliefd, maar nu ben ik toch wel verliefd”.

Op zaterdag bracht Coely mij en de rest van de weide aan het dansen, springen en lachen.  Wat een wijf! Ze bouwde een gigantisch feestje. Kleine boodschap aan Coely: Mocht het eventueel toch fout lopen in de muziek, start dan alstublieft een comedycarrière en vorm een komisch duo met Dvtch Norris.  

Op zondag gaan onze credits naar de jongelingen van Newmoon. De vroege vogels op de wei werden getrakteerd op een prachtig staaltje shoegaze. Ook al was het publiek nog wat dunnetjes op dit vroege uur, de jongens kregen de eerste rijen helemaal mee, speelden een uitstekende set en maakten er heel wat fans bij. Zelfs Dougy Mandagi van The Temper Trap raakte geïnteresseerd en kwam even piepen.

Ook de allergrootste party op Cactus werd veroorzaakt door een Belgische act, namelijk door de afsluiters, Goose. Het nationale gevoel was nog nooit zo groot als toen iedereen gezamenlijk stond te springen en dansen op de elektronische golven van onze Kortrijkse trots.

Daarnaast gaan eigenlijk even veel credits naar Het Zesde Metaal, Millionaire, Taxiwars en Warhaus. Want alle Belgische performances waren gewoon steengoed. We zijn als Belg niet erg chauvinstisch, maar op ons muzikaal talent mogen we toch wel heel erg trots zijn.

… Het meest diverse publiek ooit

Waar je op festivals normaal vooral heel wat springende pubers, hippe twintigers en beginnende dertigers vindt, vind je op Cactus echt iedereen. We zagen er letterlijk alle leeftijden en types. Van kinderen die er met heel veel plezier voor zorgden dat de weide niet bevuild raakte met bekers, tot zestigers die helemaal losgingen op Steve Winwood, en alles daar tussenin.  

… Ook een ultradiverse line-up

De programmatoren zetten daarnaast ook nog eens een uitstekende line-up neer. Het diverse publiek was er niet zomaar, want er was echt voor iedereen iets. Het ene moment stond je te springen op de poppy tonen van Local Natives waarna je werd begeesterd door de melancholische klanken van Sophia en even een traantje wegpinkte. De line-up ging van jazz, naar pop tot rock. Er was zelfs postrock aanwezig! En zowel grote namen in de muziekwereld zoals Steve Winwood, Millionaire en Kaiser Chiefsals jonge talenten zoals Tamino, Newmoon en Warhaus kregen een podiumplaats.

… Zo goed als geen smartphones in de lucht

Het is bijna een unicum op concerten, maar tijdens de optredens op Cactus zag je zo goed als geen, ik herhaal, zo goed als GEEN zwarte dozen met opgelichte schermen in de lucht. Dat deed deze reporter een klein dansje maken. Het publiek kwam er om volledig te genieten van het moment en alle ogen waren gericht op wat vooraan gebeurde. Als dat zwarte bakje dan toch even de lucht inging dan was dat om die ene sfeerfoto te nemen als herinnering. Er werden geen duizenden filmpjes en foto’s gemaakt, en daar zijn wij heel erg blij om! Er ging zelfs af en toe een good old fashioned draagbaar cameraatje in de lucht. Al die generaties samen, zalig gewoon.

… Ninetiesbaby’s losgaan op hun jeugdsentiment

Er werden heel wat feestjes gebouwd op Cactusfestival, maar het feestje met de meeste sentimentele waarde voor mezelf en alle baby’s van mijn generatie, was toch wel het optreden van Kaiser Chiefs. Ze waren nog maar net vertrokken of het publiek werd al gek op Everyday I love you less and less. Alle hits volgden elkaar op en de klanken van Ruby, I Predict a Riot en Hole in my Soul maakten waarschijnlijk alle nabijgelegen dorpen wakker (onze oprechte excuses hiervoor).

De West-Vlaamse uitdrukking “Een bende losgeslagen koeien”, is hier echt wel meer dan op zijn plek, want wat was dat een feestje. Ricky Wilson is er waarschijnlijk nog altijd niet goed van.

… Een waarlijk kinderparadijs

In de line-up stonden dan wel geen kinderbands geprogrammeerd, toch werd er ook gedacht aan de allerkleinsten. “Mag ik terug vijf jaar zijn?”, ging er door mijn hoofd toen ik in Cactus-oasis aanbelandde. Voor mijn ogen opende zich een heus speelparadijs. Wacht je kan hier eendjes vangen in een auto, springen op aaneengeknoopte stuiterballen, circusmoves leren, glijden over een watertapijt en je wordt geëntertained door Nonkel en Nonkel? Oké, mijn besluist staat vast. Ik wil terug vijf jaar zijn! 

… Heel weinig bij het meest fantastische optreden van het weekend

Op ons favoriete optreden van het ganse weekend, zag ik heel weinig. Nee, niet omdat er allemaal grote mensen voor me gingen staan, maar omdat de muziek nog tien maal intenser binnen kwam met gesloten ogen. “Ik doe voor de rest van het concert mijn ogen niet meer open” klonk het niet alleen bij mij, maar ook in het publiek. Ik heb het over het concert van de Amerikaanse postrockband, Explosions in the Sky. Geen explosies in de hemel, wel heel veel explosies in mijn hoofd. Want wat een fe-no-me-naal optreden was dat!

Cactus samengevat: We zagen er heel veel sfeer, gezelligheid en gelukkige mensen!