Tederheid overwint

Un Peu de Tendresse Bordel de Merde!

Dave St-Pierre

Filip

Tederheid overwint

"You're gonna see a show with nudity in it" waarschuwt onze gastvrouw op het podium. Een understatement, want vlak daarvoor liepen er al twintig naakte mannen met blonde pruiken over en weer op de scène.

Nadien stormen de naakte mannen als een horde kirrende vrouwen het publiek in, en kruipen ze tussen en over de toeschouwers. "It's alive!", roept er eentje, terwijl hij zijn piemel vervaarlijk dicht bij iemands gezicht houdt. Enkel een bevriende danser in het publiek durft dit no nonsense spel van naakte lichamen meespelen, de andere toeschouwers weten niet zo goed hoe zich te gedragen.

Un Peu de Tendresse Bordel de Merde! vliegt er op die manier meteen in. Het is een bevreemdend zicht: omdat de naakte mannen dezelfde blonde pruik dragen, lijken ze allemaal op elkaar. Die uniformiteit is het tegendeel van wat echte erotiek vereist, namelijk dat je andermans eigenheid intiem ontdekt. Hier is het echter zoals met seks zonder voorspel, of zoals porno kijken zonder de gezichten te kunnen zien. Helemaal niet opwindend dus, hoogstens ongemakkelijk. Bovendien is intimiteit nogal moeilijk in een grote zaal als deSingel.

Slagroom

Nu zijn wij van nature niet snel gechoqueerd, net als de rest van het publiek blijkbaar. Er liep tijdens de voorstelling zelfs niemand buiten, wat je misschien wel zou kunnen verwachten. Al kwamen sommigen duidelijk speciaal om naakte mensjes te kijken. Toen onze gastvrouw vroeg wat we het eerst zouden opeten, "the boy or the cake?", lieten enkele oudere homokoppels in onze buurt enthousiast hun voorkeur blijken.

Net als de slagroomtaart is de voorstelling tot dan overdreven zoet en meteen verzadigend. We weten niet goed of deze naakte verleidingen bedoeld zijn als gewilde travestie of als milde parodie. De gezamenlijke dansstukken (mét kleren aan) zijn dan wel erg impressionant, en onze gastvrouw bij momenten best grappig, maar toch blijft de radicale adrenalinestoot en ontnuchtering waar we vooraf op hoopten, een beetje uit.

De scènes die pijnlijke eenzaamheid moeten uitstralen, blijven te theatraal en daardoor vrijblijvend. Enkel wanneer de mannen (je zou bijna vergeten dat er ook vrouwen op de scène staan) stoïcijns "frappe moi!" roepen, en tegelijk met vlakke hand op hun eigen kaak meppen (tot roodheid toe), levert dat een beklijvend beeld op.

Op mijn gat

Maar dat verbleekt bij wat er het laatste halfuur gebeurt. Omdat de kans klein is dat deze voorstelling nog in België te zien is, verklappen we het einde toch maar. Onze gastvrouw vraagt ons eerst om "on my cue/ sur mon cu" een wave te vormen, omdat we ook wel eens iets mogen doen (en niet alleen genotzuchtig staren). Als ons dat niet meteen lukt, sneert ze (tot grote hilariteit in de zaal): "That's why you have no government!".

Daarna gieten alle dansers flessen water leeg over hun schouders, trekken ze in slow motion hun kleren weer uit en glijden ze naakt over de natte dansvloer. Ze bewegen als zeemeerminnen en genieten duidelijk van de speelsheid in dit overrompelende slotbeeld.

Hierdoor blijkt dat Un Peu... ons de hele tijd bij ons pietje had. De voorstelling maakt op het eind haar punt alsnog duidelijk: zonder tederheid is er geen erotiek mogelijk.