Dansen op dode dodo's

Dodo Klein & Dodo Groot

HETPALEIS

Filip

Dimitri Leue moet samen met Benjamin Verdonck zowat de groenste theatermaker zijn uit Vlaanderen. Na Don Kyoto en Tegen de Lamp is er nu het tweeluik Dodo Klein en Dodo Groot, waarin Leue op humoristische wijze het verhaal van de uitgestorven dodo vertelt.

Eerst de feiten: toen de Hollanders aan het einde van de zestiende eeuw Mauritius ontdekten, sprongen ze weinig lieflijk met de "streekgerechten" om. Tachtig jaar later was de laatste dodo, een loopvogel die enkel op dat eiland leeft, al uitgestorven. Het verhaal wil dat wanneer een dodo krijsend gedood wordt, zijn soortgenoten niet op de vlucht slaan, maar al helpend toesnellen. Onvoorwaardelijke vriendschap of gewoon domme zelfvernietiging?

Poëzie of hardcore

Leue maakt er speels theater van dat minder educatief en meer suggestief is dan Don Kyoto en Tegen de Lamp. De taalmopjes en het humoristische spel blijven aanwezig en die weet Leue al beter te doseren in Dodo Klein (****), dat vanuit het standpunt van de vogels vertelt, dan in Dodo Groot (**), waarin we door de ogen van de Hollandse bemanning kijken. Beide producties, die je op dezelfde dag kan bekijken, starten kolderiek. Terwijl Dodo Klein halverwege een poëtische afslag neemt richting vriendschap, gaat Dodo Groot resoluut voor hardcore egoïsme.

Meesterscenograaf Stef Stessel ontwierp twee scheepsdecors die lijken te steunen op eilandjes in de oceaan. De spelers (allemaal mannen: twee in Dodo Klein en acht in Dodo Groot) dragen witte kostuums die in een wip van matrozenpak tot vogelkostuum kunnen veranderen, zoals in de mooiste scène uit Dodo Klein waarin Jonas Van Geel zich woordloos transformeert van scheepskok Wolfert naar Didi de dodo. Dit staat in schril contrast met de sterkste scène uit Dodo Groot, waarin de bemanning zich op woeste beats afreageert op kussens die dodo's voorstellen. De pluimen vliegen in het rond, terwijl kersvers vader Nico Sturm als geile priester bloed rondspat.

Oh Oh Cherso

Deze laatste scène wordt in Dodo Klein niet getoond maar wel voorspeld door Didi, die alle dodo's van het eiland op het strand samenroept om zijn visioen te vertellen. Vervang Didi daarna door de scheepsvaarders uit Dodo Groot, en je komt gruwelijk dicht bij de daden van Anders Breivik. In Dodo Klein wordt er lieflijk gezongen door Leue en Van Geel en speels gedanst, terwijl de verkrachtingen en gewelddaden in Dodo Groot onder pompende techno en in een narcistische slotchoreografie worden getoond: meer Laundry Day dan HETPALEIS, soms. Zoals Leue zelf aangeeft, zijn de parallellen met de lustdrang van de deelnemers aan Oh Oh Cherso duidelijk zichtbaar.

Door de overdaad aan rijmelarij en het telkens opnieuw uitstellen van de clou gaat Dodo Groot in het eerste uur vaak schmieren: tot dan is de vloot nog niet op het eiland geland, en gebeurt er erg weinig. Zo komt het dat wij zelfs voor een (jong)volwassen publiek veeleer de 8+-voorstelling zouden aanraden dan die voor 16+.