Kipkappen für Elise

Kipkappen

Bronks & Pascale Platel

Serena

Kipkappen Für Elise

Kipkappen. Een woord dat niet meteen kindvriendelijk klinkt. Toch steelt de kleurrijke, dolkomische voorstelling van Bronks en Pascale Platel menig kinder- en volwassenhart.

Dat kinderen een ras apart zijn, wisten we al langer. Wachten om de zaal binnen te mogen, staat bijvoorbeeld niet in hun woordenboek en daar houdt Bronks graag rekening mee. De allerjongsten klauteren, klimmen en bouwen bomen met knotsgekke blokken, terwijl hun ouders geduldig een oogje dichtknijpen voor hun vrolijke kapriolen.

Als iedereen een plekje gevonden heeft in de Bronkszaal, wordt het decor kritisch onder de loep genomen. De overwegend beige kleur doet wat bestoft aan, met een chaise longue, twee hometrainers en een krijtbord. Eens Pépé Promptly, Pascale Platels personage, de scène komt opfleuren, blijft er van die stoffige indruk maar weinig over. Begeleid door een pianist, geeft Pépé het beste van zichzelf en haar blokfluit. Samen produceren ze een ietwat valse versie van Für Elise. De toon van de voorstelling is meteen gezet.

Zotte doos met duister verleden

Pépé is geen gewone mevrouw, zoveel is duidelijk. Ze gebruikt vreemde washandjes bij het afvegen van haar krijtbord, spreekt af en toe een speciaal, zelfverzonnen taaltje en haar kledij ziet er ook maar een beetje gek uit. Plots verschijnt er een grappig "kindje" in het kipkapsalon. Popolle is de oude buurjongen van Pépé, maar hij heeft zich verkleed in een kindje van zes om binnen te kunnen in het salon. Popolle doet er alles aan Pépé’s aandacht te trekken en haar duidelijk te maken wie hij echt is, maar tevergeefs. Hoewel, op sommige momenten lijkt Pépé Popolle wel te herkennen.

Het jonge publiek wordt meegesleurd in een verleden van twee buren. Vroeger waren ze goeie vriendjes, maar nu lijkt het erop op ze elkaar verstoten hebben. Het is fascinerend hoe de kinderen in spanning afwachten hoe het verhaal afloopt. Ook de ouders blijven niet op hun honger zitten, want er is af en toe een echte volwassenmop in de tekst geslopen.

Vaag idee

Bronks en Platel zijn erin geslaagd de voorstelling boeiend te houden tot aan het einde. Een groot pluspunt, zeker voor zo'n ongeduldig en veeleisend publiek. Platel had na haar voorbije voorstellingen de lat erg hoog gelegd. Of ze dat niveau met Kipkappen overstijgt, hoor je ons niet zeggen. Evenaren doet ze het zeker wel.

De toeschouwers kwamen met één vraag: "wat is kipkappen?" en verlaten de zaal zonder eenduidig antwoord, maar wel met een vaag idee en dat blijkt voldoende.