"Ik weiger een grappende jukebox te zijn"

Interview: Nigel Williams

Serena

Video’s voor "Ik weiger een grappende jukebox te zijn"

Nigel Williams - Ouders van Nu

Je nieuwe show Nigel Williams beken(d)t start op 10 oktober. Je bent onlangs geopereerd, hoe gaat het ondertussen?

Nigel Williams: "Goed. Enkele weken geleden heb ik een knieprothese gekregen en het revalideren is nog volop aan de gang. Ik zal een tijdje minder mobiel zijn, maar als comedian hoef ik niet rond te huppelen op het podium. Smeerlappen op hun bakkes geven gaat ook al zittend." (lacht)

Domino met ideeën

Ongeveer twee jaar geleden, vlak voor de première van je show Working Class Hero, zei je dat je wel eens aan de slag wilde met de milieuproblematiek. Is dat gelukt?

"Dat was inderdaad een idee van me, maar ik ben er niet mee door gegaan. Ik heb besloten om verder te bouwen op de weg die ik ingeslagen was met Working Class Hero. Ik wil opnieuw een heel eerlijke, continual flow of consciousness brengen op het podium, en dat natuurlijk op een humoristische manier."

"Beken(d)t is iets minder politiek gefocust, al sluipen er telkens politieke uitlatingen in mijn shows. Het gaat meer over hoe het is om komiek te zijn. Ik breng geen avondvullende moppenrevue. Ik breng mijn opinie, mijn hersenspinsels. Dat is typisch Angelsaksische comedy, waar in Vlaanderen spijtig genoeg een veel kleiner publiek voor bestaat."

Hoe giet je zo’n allegaartje gedachten in een gestructureerde show?

"Dat is, zoals je al wel kunt vermoeden, de grootste klus aan het maken van een avondvullend programma. Ik pak het heel plastisch aan en schrijf al mijn gedachten op indexkaartjes. Een week voor de première leg ik alle kaartje op tafel en begin ik te puzzelen. Domino met mijn ideeën als je wil. Zo zoek ik naar overeenkomstige thema’s waaraan al die kaartjes kunnen opgehangen worden, in een logische chronologie. Daar komt nog bij dat ik mijn shows zo actueel mogelijk houd. Wat ik tijdens de première zeg, ligt er hoogstwaarschijnlijk uit aan het einde van de reeks, wegens niet meer actueel."

Battle of the funniest

Zijn er veel verschillen tussen Britse en Vlaamse humor?

"Toch wel. Ik treed regelmatig in het buitenland op en merk vaak dat er in Vlaanderen eigenlijk geen echt stand-upcomedypubliek is. Heel wat mensen gaan graag een avond lachen, om dan later alle moppen die ze hoorden te kunnen doorvertellen op café. In de Angelsaksische landen, waar stand-upcomedy vandaan komt, wil het publiek inzichten en observaties van de artiest horen, niet zozeer goeie moppen. Ik weiger een joke jukebox te worden."

Bij Working Class Hero zat je op de kap van de burgerlijke samenleving, in Geloof Mij op die van iedere gelovige. Welke groep krijgt deze keer de wind van voren?

"Eigenlijk zit ik deze keer op de kap van ons allemaal. We zijn allemaal het noorden kwijt, mezelf incluis. Zowel op cultureel, sociaal als economisch vlak zijn we allemaal zot geworden. Om een voorbeeld te geven: het gerechtelijk onderzoek naar een ruzie tussen twee kleuters op de speelplaats. Ben ik dan de enige die zoiets compleet van de pot gerukt vindt? We zijn collectief de weg kwijt!"

Comedian in de biechtstoel

Staat Beken(d)t dan ook voor de dubbele betekenis van het woord?

"Zeker. Iedereen wil tegenwoordig bekend zijn. De wet van de privacy is nog nooit zo hevig verdedigd, terwijl iedereen ondertussen via Facebook laat weten wat ze die dag zullen eten. Oh ironie! Tegelijkertijd zal ik zelf ook het een en ander bekennen aan mijn publiek."

Comedians geven vaak vooral commentaar. Geen schrik om als de oude zeur te worden aanzien?

"Helemaal niet. Ik probeer mijn commentaar altijd te voorzien van een grappige ondertoon. We weten allemaal dat Marokkanenmoppen grappig zijn, maar dat vind ik iets te gemakkelijke humor. Inhoudelijk moet mijn show overeind blijven. Steeds opnieuw probeer ik één motto te belichamen: “wie niet bereid is met zichzelf te lachen, verliest het recht met iemand anders te lachen”. Dat is het motto van Angelsaksische stand-up comedy waar ik voor de volle 300% achter sta."

Begin dit jaar moest Vlaanderen plots afscheid nemen van columnist Patrick De Witte. Jullie waren bevriend. Op welke momenten mis je hem het hardst?

"Ik mis zijn tegenwind enorm. Onze meningen waren vaak uiteenlopend, maar dat maakte onze vriendschap net zo boeiend. We deelden eenzelfde kijk op het leven. Nu ik de laatste hand leg aan mijn nieuwe show, zou ik hem al mijn ideeën eens willen laten zien. Ik ben er zeker van dat hij er de helft van zou afkeuren of becommentariëren en dat ik ze dan toch koppig zo zou laten. Elkaars mening respecteren, dat konden we goed. Naast een persoonlijk gemis, is pdw vooral een groot intellectueel gemis voor Vlaanderen. We hebben meer scherpe pennen als hem nodig om de verzuring te bevechten."