Brandon Lagaert: "Alleen op het podium kan ik een verschil maken"

Bill Awards 2016

Categorie: Zien

Pieter Claes

BILL Awards 2016: Brandon Lagaert

Categorie: Zien

Drie jaar geleden deed hij - voor de eerste en enige keer - auditie, en nog wel bij het gerenommeerde danstheatergezelschap Peeping Tom. Om “eens te zien hoe het er in de danswereld aan toegaat”. Een jaar later schuimde Brandon Lagaert (23) met Vader al de mooiste bühnes van Europa af, en ondertussen wordt er naarstig gewerkt aan Moeder, het tweede deel in een drieluik (Vader – Moeder – Kinderen). BILL sprak met hem over nostalgie in het Fins en eenzame mannen en hun opblaasbare poppen.   

Brandon Lagaert: “Toen ik elf was, las mijn moeder een advertentie voor audities bij jeugdtheater Litoziekla. Het werd mijn eerste kennismaking met theater. Ik heb er tien jaar lang enorm veel geleerd, als acteur en later ook als regisseur. Toch begon ik in het middelbaar met biotechnische wetenschappen, maar na drie jaar had ik er genoeg van. Ik koos voor theater en dans, omdat dat het enige universum was waarbinnen ik voelde dat ik heel misschien een verschil kon maken.”

“Na de middelbare school trok ik naar het conservatorium in Antwerpen. In mijn eerste jaar schreef ik me – zonder grote verwachtingen - in voor audities bij Peeping Tom, vooral om eens te proeven van de echte wereld. Het werd mijn eerste en enige auditie, want voor ik het wist, had ik de job beet, uitgerekend bij het gezelschap waar ik het meest naar opkeek.” 

“Kaiho betekent "melancholie" in het Fins, maar dan met een negatieve bijklank. Het is moeilijk uit te leggen met woorden, ik hoop dat het op de planken duidelijker wordt.” 

Naast zijn werk bij Peeping Tom geeft Brandon ook workshops. Hij richt momenteel bovendien zijn eigen gezelschap op, Kaiho. Brandon: “dat woord betekent "melancholie" in het Fins, maar dan met een negatieve bijklank. Het is moeilijk uit te leggen met taal alleen, ik hoop het op een podium duidelijk wordt.” Met Kaiho maakte Brandon eerder al een solo-performance (Subdued) en werkt hij momenteel samen met twee dansers uit Götenborg aan een kortfilm, You Blow Me Away.

Over inspiratie, eenzaamheid en opblaaspoppen

"Inspiratie komt vaak voort uit heel subtiele dingen, van een vrouw die aan de telefoon hangt tot een alledaags object. Vaak ook uit tegenstrijdigheden: we zijn zo gewend aan het "normale" dat alles wat buiten de norm valt enorm opvalt. You Blow Me Away focust op de eenzaamheid van een oudere man. Zijn enige gezelschap is een opblaasbare sekspop.”

“Ik hoop de film later ook te vertalen naar een performance. Het is spannend om verschillende domeinen te combineren, zoals dans, theater en film. Het plan is om met een projectie te werken, zodat er een relatie onstaat tussen de personages op het doek en de acteurs op het podium. Zowel de film als de performance worden omgevormd en krijgen een plaats in een nieuw geheel.” 

"Waarom moeten de zitjes van het publiek de grens aanduiden waar het verhaal eindigt en de echte wereld begint? Ik wil die muren slopen." 

 “Klassieke podiumkunsten zijn wat mij betreft vaak te afstandelijk. Een artiest staat anderhalf uur op een podium en het publiek kijkt braaf toe. Na het applaus gaan ze ieder apart weer de problemen in de wereld negeren, er is geen echte connectie.”  

“Daarom wil ik een nieuwe theaterervaring creëren. De toeschouwer mag best twijfelen wanneer de voorstelling precies begint en eindigt. Techniekers en zelfs de stoelen waarop het publiek zit, mogen deel uitmaken van het verhaal. Ik wil een universum scheppen waarbinnen de grens tussen realiteit en performance vervaagt en onzekerheid de nieuwe zekerheid wordt.”

>> Stem op Brandon als jouw favoriet voor de BILL Awards in de categorie Zien.