Inside Express Party [BILL Award 2018]

Inside Express Party brengt straf theater in een poppy jasje

Eline Eerdekens

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <

Inside Express Party - dat zijn Charlotte Verdick (22) en Lucas Van Dam (24) met hun nieuwe theatergezelschap uit Antwerpen. Hun eerste voorstelling, Dichtgeknepen Billen Spreken U Toe, verlegt de grenzen van muzikaal theater - ver voorbij het dorre kleinkunstlandschap en met een grote bocht rond de musical om. Ze bevinden zich ergens op een andere planeet, waar ze ons met flarden van een verhaal meelokken binnen onze eigen fantasierijke wereld.

CHARLOTTE VERDICK, een 22-jarige actrice, afgestudeerd aan RITCS in Drama-Spel

LUCAS VAN DAM, een 24-jarige regisseur en kleinkunstenaar, volgde ook 2 jaar toneelschool aan RITCS

De scène start aan het RITCS, School of ArtsCharlotte Verdick is druk bezig aan haar mastersolo. Ze vraagt Lucas Van Dam mee te musiceren en regisseren in haar voorstelling. Lucas zegt toe. Enter Inside Express Party.

Bedrijf 1

Waarom hebben jullie Inside Express Party opgestart?

CHARLOTTE VERDICK: 'Voornamelijk omdat Lucas toen al in de kleinkunst zat en ik graag iets met muziek wou doen.'

LUCAS VAN DAM: 'Ja, wij hebben een beetje dezelfde fantasie. Dezelfde uitkomst die we op scène willen zien, maar we benaderen dat allebei op een totaal andere manier.'

CHARLOTTE: 'Ja, dat is waar.'

LUCAS: 'Dat is waar, hé. Ik ben meer…'

CHARLOTTE: 'gestructureerd.'

LUCAS: 'Ik ben meer gestructureerd. Ik ben meer regisseur, muzikant. En Charlotte is alles wat je nodig hebt om inspiratie te vinden en creatief te zijn op scène.'

"Het muziektheater-landschap is nog zo’n ongedefinieerde term. Het is heel interessant om daarin te gaan zoeken."

Met jullie eerste voorstelling Dichtgeknepen Billen Spreken U Toe, combineren jullie muziek en theater. Vanwaar die inspiratie?

CHARLOTTE: 'We hebben allebei een voorliefde voor muziek. En we vonden het een uitdaging om op zoek te gaan naar hoe je die twee kunt laten samenkomen op theater, maar daar tegelijkertijd toch nog veel mee kunt vertellen.'

LUCAS: 'Maar ook, als je naar het muziektheater van nu kijkt, dan zal je zien dat dat allemaal heel oubollig is.'

Charlotte lacht.

LUCAS: (lacht) 'Ja, maar dat is echt! Dat zijn allemaal van die aria’s en weet ik veel wat. Dat is dan het moderne muziektheater. Het muziektheaterlandschap is nog zo’n ongedefinieerde term. Het is heel interessant om daarin te gaan zoeken. Of je komt natuurlijk snel bij musical uit, maar dat is het laatste wat wij willen maken, denk ik?'

CHARLOTTE: (denkt na). 'Ja.'

LUCAS: 'In Dichtgeknepen Billen Spreken U Toe zaten er wel songs waar Charlotte de microfoon nam en begon te zingen. Dat kon dus wel, maar ik denk dat we dat op een manier gedaan hebben die niet naar de musical neigt. En ook niet saai is, zoals het muziektheater van vandaag.'

CHARLOTTE: 'Ja, misschien meer iets poppy, ofzo.' 

Hoe zijn jullie begonnen aan het maken van die voorstelling?

CHARLOTTE: 'We zijn vertrokken vanuit gedichten.'

LUCAS: 'Van Bukowski, maar daar is niks meer van overgebleven op het einde. En vanuit muziek, maar die hebben we daarna ook allemaal weer geschrapt.'

CHARLOTTE: 'Maar, nee? Dat zat er op het einde wel nog in. Dat gedicht van Bukowski. We hebben daar gewoon wat aan gewerkt en wat zinnen bijgevoegd.'

Zijn er nog artiesten waar je inspiratie uithaalt?

CHARLOTTE: 'Ik uit Touki Delphine. Dat is een Nederlands muziektheatergezelschap en die maken megacoole dingen. Die muzikanten vertrekken, net zoals wij, vanuit muziek in plaats van vanuit tekst of theater. En dan kiezen ze een thema waarrond ze de gekste personages, kostuums en beelden maken. Op het einde boetseren ze dat tot één geheel en vertellen ze er een straf verhaal mee. Maar dat is heel zot, ze creëren zo een wereld vol fantasie.'

Bedrijf 2

"We hadden wel een soort van verhaal voor onszelf, maar we hebben lang gezocht naar hoe we genoeg flarden van dat verhaal konden meegeven. "

Is het moeilijk om een balans tussen de muziek en het verhaal te vinden?

CHARLOTTE: 'Dat was niet zo evident, hé?'

SAMEN: (lachen) 'Nee, dat was echt niet gemakkelijk.'

LUCAS: 'Naar het einde toe hielden we try-outs en mensen die kwamen kijken zeiden echt: “What the fock is dees, jongens?” Er was geen begin of einde aan te knopen. Het sloeg nergens op. Het was een hoop geroep en lawaai op scène. We hadden wel een soort van verhaal voor onszelf, maar we hebben lang gezocht naar hoe we genoeg flarden van dat verhaal konden meegeven. Om een verhaal te suggereren naar het publiek toe, maar niet iets eenzijdig mee te geven. Maar het mocht ook niet van dat performance-achtig gedoe worden.'

CHARLOTTE: 'Ja, daar hebben we wel even naar geneigd, maar dat wouden we niet. Dus hebben we vaak na de try-outs samen gezeten en alles opnieuw opgeschreven. En dat dan tegen de muur geplakt om toch maar te proberen structuur bij onszelf te krijgen.'

LUCAS: 'Je had beneden die muur moeten zien. Dat was echt zoals in films.'

"Het leuke is dat iedereen een ander verhaal had meegekregen na de voorstelling. We hadden een openheid gecreëerd waarmee het publiek hun eigen visie kon waarmaken."

Waar zijn jullie het meest trots op?

LUCAS: 'Ik ben het meest trots op het feit dat we erin geslaagd zijn een verhaal te vertellen dat niet gebaseerd was op één element van theater. Je kon niet zeggen dat de tekst, of de muziek, of het beeld, het verhaal had verteld. In de combinatie van al die elementen hebben we een soort verhaal kunnen meegeven. Dat was een doel voor ons.'

CHARLOTTE: 'Het leuke is ook dat iedereen een ander verhaal had meegekregen na de voorstelling. Je kon het vanuit veel verschillende hoeken interpreteren en we hadden een openheid gecreëerd waarmee het publiek hun eigen visie kon waarmaken.'

Die openheid - dat iedereen zijn eigen boodschap kan vinden in een voorstelling - vinden jullie dat belangrijk?

CHARLOTTE: 'Ja!'

LUCAS: 'Een theaterstuk speelt zich niet af op scène, het speelt zich af in de hoofden van de mensen. Je kan op scène een hele hoop dingen doen, het maakt niet uit wat, maar je moet erin slagen om het publiek met zijn eigen verbeelding te laten werken. Dat ze nadenken en moeite moeten doen. Dat is belangrijk. Als je daarin slaagt, dan ben je goed theater aan het maken. Dat is eigenlijk een basisprincipe dat veel theatermakers vergeten, denk ik.'

CHARLOTTE: (begint te lachen).

LUCAS: 'Hey! Twee jaar toneelschool! (lacht).'

CHARLOTTE: 'Hier se. Om daar even op aan te vullen, dat is inderdaad wel het toffe. We hebben vaak van mensen die naar onze voorstelling kwamen kijken gehoord dat het echt een trip is waar je in belandt. Dat je het misschien op het moment zelf niet snapt, maar dat het thuis begint te malen en er dan van die “aha”-momentjes komen.'

LUCAS: 'Ja, want het was geen voorstelling in de zin van kunst met de grote K. Het is een voorstelling voor iedereen, die iedereen begrijpt. Het is gewoon niet letterlijk, of één op één.'

Bedrijf 3

"Ik zou het cool vinden om een voorstelling te maken die heel universeel is. Die iedereen begrijpt, in alle talen."

Als je groot zou mogen dromen, waar sta je dan in tien jaar?

CHARLOTTE: 'Ik zou dan graag een productie gemaakt hebben die toert in het buitenland.'

LUCAS: 'Mag ik mee?'

CHARLOTTE: 'Jij mag mee (lacht). Ik zou het cool vinden om een voorstelling te maken die heel universeel is. Die iedereen begrijpt, in alle talen.'

LUCAS: 'Ja, maar die wel gelaagd is, hé. Zodat we inhoudelijk stevig blijven doorwerken.'

Charlotte en Lucas spelen de voorstelling Dichtgeknepen Billen Spreken U Toe nog op aanvraag. 

De BILL Award is terug. Hoog tijd om kennis te maken met de 10 belachelijk getalenteerde artiesten/kunstenaars die dit jaar om de prijs vechten. Check ze hier.

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <