Verloren: geef jezelf een cadeau en ga naar een kindervoorstelling!

Verloren

Maxime De Ruyck

Christine Verheyden en Audrey Dero maakten met Verloren een kindervoorstelling over de kracht van taal, verbeelding en troost. De kinderen verwonderen zich om de verbeelding. De volwassenen in de zaal glimlachen breed en slikken af en toe iets weg.

Ik zit als 23-jarige tussen 40 kinderen van het tweede leerjaar. Plaats twee van die ukkepukken op elkaar en ze reiken nog niet tot aan mijn schouders. Het is al geleden van het vierde leerjaar met juffrouw Karleyn dat ik zelf nog naar een kindervoorstelling ben geweest. Ik probeer mezelf wat kleiner te maken, want ik voel me een reuzin tussen deze mini's. 

"Wanneer je de deur van je verbeelding opent, is alles mogelijk"

© Maxime De Ruyck

Na amper twee minuten ben ik mijn plek al vergeten en dat ik hier ben voor een reportage. Ik heb de tijd van mijn leven. Mijn fascinatie voor het heerlijke boekendecor van Griet Herssens moet niet onderdoen voor die van de kinderen. Ik grinnik om de subtiele en groteske woordgrapjes, de taalliefhebber in mij is verliefd. Eén van de grote lijnen is de zoektocht naar het troostende verhaal dat Christine las toen haar oma overleed. Hier en daar zie ik een kinderkopje instemmend knikken. Een armpje wordt om een schouder geslagen.

Christine: "Toen Audrey en ik onze lievelingsverhalen samenlegden, kwamen we al gauw tot de conclusie dat die vooral over troost gingen. Als kind kun je in een bibliotheek honderden verhalen vinden die troost bieden. In een bibliotheek blijf je waar je bent, maar toch ga je ver weg. De verhalen openen de deuren naar je verbeelding. Eenmaal dat die opengaat, kan alles gebeuren en geeft het je kracht."

Audrey: "Je vindt in een bibliotheek de hele wereld op één plek. Je duikt in de wereld en vergaart kennis. En bibliotheken zijn niet cultureel gebonden. Elk land, elke cultuur slaat haar eigen geheugen op in een bibliotheek."

"Christine en ik begrijpen elkaar, ook al spreken we niet dezelfde taal"

© Maxime De Ruyck 

Christine en Audrey wisselen tijdens de voorstelling af tussen Frans en Nederlands. Ik knipper verward, want mijn Frans is spek met eieren. Maar het enthousiasme en het beeldverhaal van Christine en Audrey zijn een universele taal op zichzelf. Een spannende voetbalmatch tussen een koffiekopje en een melkfles, wat kan mij het dan nog schelen dat ik geen touw kan vastknopen aan dat Frans? En te horen aan het gelach in de zaal delen de kinderen mijn mening. 

Audrey: "Ik ben Franstalig en met die realiteit moeten we ook werken. Eén van onze thema's is ook hoe je iemand kan begrijpen wanneer jullie niet dezelfde taal spreken. Er zijn al onze drie landstalen en door de migratie en vluchtelingencrisis zijn er daar nog tientallen anderen talen bijgekomen. Scholen zijn een kleurrijke mix van talen en achtergronden geworden. Ofwel duwen we die realiteit weg, ofwel omarmen we ze helemaal en koesteren we haar. Anderstalige kinderen vinden het mooi om te zien dat Christine en ik elkaar begrijpen, ook al spreken we een andere taal."

Christine: "En wanneer we het niet begrijpen, leggen we het met handen en voeten uit. We tonen dat beeldtaal ook kan verbinden."

"Het is een warme deken voor volwassenen"

 © Maxime De Ruyck

Verloren is een emotionele rollercoaster voor volwassenen. Ik smelt bij de 'Liefbrieven' en denk terug aan mijn neergeschreven liefdesverkaringen. De voorzichtige en verlegen flirt tussen meneer Meneer en juffrouw Juffrouw in het park voert mij terug naar mijn aangenamere Tinderdates. Ik moet iets wegslikken wanneer ik terugdenk aan de laatste keer dat ik mijn opa zag. Wanneer Audrey het laat sneeuwen en vertelt over het verlies van haar geliefde in een auto-ongeluk, gluur ik naar de juffen en meesters. Een paar kijken verslagen naar hun handen in hun schoot en ikzelf kan een knuffel gebruiken.

Christine: "We wisten vanaf het begin dat de voorstelling 8+ zou zijn, maar we hebben nooit nagedacht over hoe een kind denkt. Voor kinderen gebruiken we een overleden oma en een huisdier, dat herkennen ze. Het verlies van de liefde geven we mee en ze nemen mee wat ze daarvan willen meenemen. Voor volwassenen is dat een herkenbaar thema, maar zowel kinderen als volwassenen zouden erover moeten kunnen praten. Het is groot en lastig, maar we brengen het met humor. Onze voorstelling werkt ook voor volwassenen, maar als je geen kinderen hebt ga je niet naar kindervoorstellingen. Jammer, want in België ligt het niveau wel hoog. Het is een cadeau aan jezelf."

Audrey: "We spelen met verschillende lagen. De jongsten zien onze verbeelding, de iets ouderen beginnen ironie te ontdekken. De volwassenen zien het totaalpakket. We krijgen vaak mooie reacties van volwassenen die veel van zichzelf herkenden in de voorstelling. Ze koesteren het als een cadeau van troost, een warm dekentje."

"Ik was een te creatieve professor"

 © Maxime De Ruyck

Christine: "Ik ben eigenlijk gespecialiseerd in Egyptische archeologie. In de voorstelling leg ik uit hoe ze in het Oude Egypte katten mummificeerden, ik ken mijn bronnen! Eigenlijk was ik een te creatieve professor. Verhalen vertellen, dat was wat ik echt wou doen. De academische wereld was te droog."

Audrey: "Ik ben van oorsprong vertaalster. Ik heb de opleiding wel afgemaakt, maar in het derde jaar besefte ik dat ik eigenlijk wou spelen. Maar er zit wel een verband tussen spelen en vertalen. Wanneer ik een tekst instudeer, interpreteer ik de tekst zoals ik die zie en breng het verhaal over."