Oostende in de ban van Theater Aan Zee

Theaterfestival Theater Aan Zee

Filip

Theater Aan Zee

© Christophe Brysse

Een week op Theater Aan Zee, dat betekent veel theater en vooral weinig zee. Maar laten we het voor een keer niet over podiumkunsten hebben, maar over al wat ons kritisch oog hier nog opvalt.

Een caravan aan de uitgang van het station raadt ons allerlei culturele hoogstandjes in Oostende aan. Enkele jongens in groen-gele voetbaloutfits proberen de toestromende hordes toeristen naar de expo van F.C. De Kampioenen te lokken in het Casino Kursaal. Als we daarna nog geld over zouden hebben, kunnen we ons nog te goed doen aan een portie ABBA in de musical Mamma Mia.

Op de Oosteroever ligt het Fort Napoleon. Een indrukwekkende locatie waar naast de ochtendconcerten van TAZ en De Leeuw van Vlaanderen van Jonas Van Thielen ook de hedendaagse kunstexpo Freestate begint. Om er te komen, heb je twee opties: of je neemt de overzetboot, of je fietst een halfuur (!) om, maar in ruil daarvoor krijg je wel knappe gezichten op de haven.

Ring ring

De gewone Oostendenaar en de inlandse toerist lijken wat naast de cultuurbobo's te leven. Al is het publiek op Theater Aan Zee gemiddeld toch diverser dan op andere theatervoorstellingen. Ik heb zelfs mensen ontmoet die speciaal een hele week vakantie nemen om elke dag meer voorstellingen te bekijken dan ze die dag maaltijden eten.

Sommige "nieuwe" toeschouwers - hoe oud ze soms ook zijn - hebben de theatercode nog niet helemaal beet. Zo gaat de gsm van een niet meer zo jonge man gtijdens de openluchtvoorstelling Marius, Fanny & César af, en nadat hij eerst een eeuwigheid naar zijn mobieltje zoekt, neemt hij doodleuk de telefoon op om te zeggen dat hij in een voorstelling zat en nu niet kan bellen.

Meeuwen

Oostende telt voorlopig niet één echte theaterzaal of cultureel centrum, wat betekent dat bijna alle speelplekken omgeturnde sporthallen, tuinhuisjes of aula's in scholen zijn. En die zijn niet altijd even geluidsdicht. In de loodsen van de NMBS hoor je geregeld het zachte geroezemoes van passerende treinen, en overal hoor je meeuwengekrijs door de spleten van de muren heen. Erg charmant.

Acteur Wim De Wulf speelt daar tijdens Oosterlengte knap op in: "Aan de andere kant van de wereld", want zo begon zijn nieuwe aanhef, "bevindt zich blijkbaar een meeuw in barensnood."