“Klassieke muziek wekt veel heftigere emoties op dan de meeste popnummers"

“Klassieke muziek wekt veel heftigere emoties op dan de meeste popnummers"

Ruben Verheest (20) is klassiek violist. Momenteel zit hij in zijn laatste jaar Bachelor aan het conservatorium van Antwerpen. BILL Ranger Tess ging langs in zijn repetitieruimte in Borgerhout.

Ruben en ik zijn al acht jaar goede vrienden. We leerden elkaar kennen op de middelbare school. De evolutie die hij sindsdien als violist heeft gemaakt is op zijn zachtst uitgedrukt indrukwekkend. Momenteel weet hij qua projecten niet wat eerst doen. Toch vond hij een gaatje in zijn agenda om het met mij te hebben over zijn prille carrière. Zoals altijd verwelkomt hij me met een grote glimlach en een dikke knuffel in het authentiek herenhuis in Borgerhout waar hij met zijn ouders woont.

Suzuki

Samen wandelen we naar de bovenste verdieping, waar Ruben studeert en repeteert. De kamer, gevuld met planten en partituren, straalt gezelligheid en rust uit. In zijn boekenkast staat het boek waarmee hij als driejarige de viool leerde ontdekken. “Ik ben begonnen op mijn drie jaar, omdat mijn mama violiste is, en ik als klein kindje dacht: "Oh, dat wil ik ook kunnen." Toen ben ik begonnen met het aanleren van de Suzukimethode. Dat is een methode waarbij kindjes volledig op gehoor leren spelen, omdat het op die leeftijd onmogelijk is om noten te lezen.” Met enige melancholie bladert hij door het boekje.

Ruben7

“Dit boek bevat echt alle simpele liedjes om mee te beginnen. Aangezien de kinderen nog geen muziek kunnen lezen, moet een van de ouders samen met het kind viool aanleren. Zodat de ouder wat hij leert in de les kan doorgeven aan het kind. Mijn mama was al violiste, maar ook mijn papa is speciaal voor mij viool gaan aanleren. Vooral omdat het belangrijk is dat je als ouder en kind samen het proces beleefd. Het is volledig anders om gaandeweg je instrument te verkennen met een professional dan dat samen te doen met iemand die ook nog zoekende is. Mijn mama geeft ook vioolles, maar ik heb nooit bij haar les gevolgd. Zij zag dat niet zitten omdat dat te veel vermenging zou zijn van haar privé- en professionele leven.”

“Wat ik zo geweldig vind aan een viool, is dat het nog relatief dichtbij de menselijke stem komt. Er zit iets zangerigs in. In je hoofd kan je de melodielijnen bijna zingen. Als ik een melodie moet gaan spelen waarvan ik geen idee heb hoe ik eraan moet beginnen, dan zing ik het eerst. Zo merk ik meteen waar de natuurlijke rustposes vallen.”

Ruben1

In zijn CD-kast prijken meerdere klassieke meesterwerken. “Ik luister dagelijks klassieke muziek. Als ik een project krijg waarvan ik de muziek niet ken, dan beluister ik die sowieso. Zo weet ik waar ik moet invallen en wat ik moet doen. Dat is natuurlijk niet altijd de muziek die ik zelf even graag luister. Daarnaast is 75% van de klassieke muziek die ik beluister écht mijn ding, iets waar ik graag in opga. Klassieke muziek gaat voor mij veel dieper en wekt heftigere emoties op dan de meeste popnummers.”

Vioolgod

Ruben haalt zijn favoriete CD uit de kast. “Leonidas Kavakos, mijn grote voorbeeld. Die man is heerlijk om naar te kijken. Dat is kippenvel van het begin tot het einde. Hij is dan ook de God van de klassieke vioolwereld. Ik heb hem een paar keer live mogen bezig zien. Elke keer opnieuw keer je geïnspireerd terug naar huis. Al moet je realistisch zijn, het is onhaalbaar om zoiets te bereiken. Maar dat maakt ook niet uit, het draait om het genieten en het opgeladen, vol van vreugde opnieuw te beginnen studeren.”

“Op deze CD speelt hij het Brahms vioolconcerto, mijn favoriete vioolconcerto. Op een dag wil ik dat gespeeld hebben. Het zit zo vol met passie en rauwe emoties, maar tegelijk is het verweven met zeemzoete melodieën. Dat vind ik geweldig. Je wordt volledig meegesleept in het verhaal dat Kavakos hier vertelt.”

Ruben8

Eerste keer

Ergens verdwaald tussen al zijn partituren vist hij het vioolconcerto van Mendelssohn er tussenuit. “Dit boekje staat voor mij in teken van de overgang naar de professionele muziekwereld. Het is het eerste echte vioolconcerto dat ik heb gespeeld in zaal Amuz in Antwerpen, een geweldige locatie. Dat is een moment waar ik met veel plezier naar terugkijk.”

“De leukste projecten die ik tot nu toe heb gedaan waren met Antwerp Symphony Orchestra. Het eerste professionele toporkest waar ik mee heb mogen samenwerken. Het is zò leuk om deel te kunnen uitmaken van die geoliede machine, die massieve klanken projecteert naar het publiek.”

“Mijn stresslevel toen ik voor de eerste keer met het Antwerp Symphony Orchestra ging repeteren, viel eigenlijk heel goed mee. Het ging vanzelf. Ook omdat ik intussen weet dat ik een degelijk orkestmuzikant ben. Ik doe het graag, ik ben goed voorbereid en ik zorg dat ik er sta. Reden om stress te hebben is er dan niet meer.”

"Als klassiek violist kan je technisch nooit goed genoeg zijn"

“Ik moet sowieso nog groeien in het technische aspect. Je kan technisch nooit goed genoeg zijn. Je moet blijven studeren, de flexibiliteit van je beide handen stimuleren, oefenen op coördinatie. Ook tijdens het repeteren. In een kamermuziekgroep bijvoorbeeld, is het moeilijk om én met je eigen partij én met het geheel bezig te zijn. Er is niemand die vanop een afstand zegt dat het zus of zo moet. Jij moet gaandeweg opmerkingen onthouden om achteraf te gaan bespreken met je collega’s. Dat is iets waarin ik nog veel kan groeien. Maar al doende gebeurt dat gelukkig ook wel.”

Ruben3

Blokken

“Mijn studietijd per dag varieert. Soms is dat belachelijk veel, soms belachelijk weinig,” zegt hij lachend. “Het is te zien of je die dag al een lange repetitie achter de rug hebt. Daarna ben je gewoon bekaf en kan je niet meer studeren omdat je anders in een fysieke overdrive gaat. Idealiter studeer ik drie tot vijf uur per dag.”

“Er is één keer een moment geweest waarop ik genoeg had van viool. Ik zat toen nog op de muziekschool. Ik wou écht stoppen, ik had het opeens gehad. Ik was 13, begon te puberen en wou met alles bezig zijn behalve dat. Mijn vader vond dat oké, als ik zelf naar mijn leerkracht zou bellen. Natuurlijk durfde ik dat niet. Toen ben ik blijven verdergaan. Daar ben ik heel blij om.”

Ruben4

“Studeren aan het conservatorium is voor mij heel dubbel. Enerzijds word je omringd door mensen die met dezelfde dingen bezig zijn, wat vriendschappen creëert voor het leven. Aan de andere kant is er ook veel onuitgesproken competitie. Dat is logisch, want we worden allemaal getraind om audities te winnen en de beste te zijn in ons vak. Wat sowieso gelijk staat aan anderen verslaan, maar dat is niet altijd even fijn. Je voelt dat er heel veel kritiek is onderling. Daarnaast is het ook een vrij chaotisch instituut. Een week voor datum krijg je pas een planning van je repetitiedata.”

De laatste tijd gaat de bal meer en meer aan het rollen voor Ruben. “Ik heb net een tour in Nederland afgerond met een kamerorkest. Nu zit ik in ‘Dimlicht’, een octet dat met het Arenbergkoor samenwerkt. Binnenkort mag ik een jeugdorkest versterken. Het lijkt me fijn om nog eens met mensen te werken die niet fulltime met muziek bezig zijn.”

Wil je Ruben aan het werk zien? Kijk dan even hieronder.

08 november 2019
TessJacobs

Twintig jaar oud - gebeten door alles wat met cultuur te maken heeft. Naast mijn studie geschreven journalistiek aan de AP Hogeschool ben ik een proud BILL Ranger,yeehaw!

Gerelateerde tips