Ferre Marnef en Timeau De Keyser spreken over Het Huwelijk

Ferre Marnef en Timeau De Keyser spreken over Het Huwelijk

Een wervelwind van woorden, altijd maar woorden, wat is waarachtig?

Ferre en Timeau

Hij zingt in het Frans.

Met vrouwelijke kracht.

De tafel

Ze is er

Maar ze staat er niet

De stoelen

Ze zijn er

Maar ze staan er niet

De Koning

Hij is het

Maar hij is het niet

De Dronkaard

Zot

Maar nuchter

Waarom spreek ik zo gekunsteld? Er blijven maar woorden uit mijn mond komen. We liegen allemaal om de waarheid te spreken. Het ging eigenlijk vrij vlot om die zinnen te onthouden. Om ze werkelijk te begrijpen, ja, dat duurde langer”.

Een ontlading van de verbeelding door een overweldigende strijd te voeren met de toekomstige demonen.

Ferre en Timeau 2

Tibaldus speelt Het Huwelijk van de Poolse schrijver Witold Gombrowicz.

Prins Filip wordt gespeeld door Ferre Marnef.

Het stuk is een vervolg op Yvonne, Prinses van Bourgondië uit 1935.

Gombrowicz schrijft Het Huwelijk in 1947, kort na de Tweede Wereldoorlog.

“Amaj, jij bent van Willebroek, maar je ziet er zo stads uit! Ik ben afkomstig van Kontich. Ik zou mezelf nooit acteur noemen. Jij jezelf wel regisseur, Timeau?”

“Jawel”.

“Ik weet niet wat ik zou zeggen. Ik vind theater een beroep waarbij je constant echt diepgaand met de wereld bezig kan zijn en de tijd hebt om daarover echt na te denken. Het hoeft allemaal niet zo efficiënt te zijn. Heel mooi. Het is natuurlijk een privilege dat ik van de staat subsidies krijg om dat te kunnen doen. Hoe er iets kan ontstaan als je een zin uitspreekt. Dat iemand die avond iets met zich meedraagt”.

De Prins bevindt zich in een wereld tussen droom en werkelijkheid. Vanuit een drang om de heersende orde te verstoren wil hij zijn vader, de Koning, onttronen en zijn positie innemen. Om zijn macht als nieuwe Koning te verzekeren, gaat hij trouwen met Isabelle. Isabelle die blijkt een eenvoudige dienstmeid te zijn geworden.

“Zonder verhaal wordt het DADA, wat ik ook fantastisch vind.”

“Als je wil, zal ik even de context schetsen, Ferre. Gombrowicz schreef een reeks van drie toneelteksten. Yvonne, Prinses van Bourgondië is het eerste stuk en heeft een verhalende structuur. Bij Het Huwelijk komt de taal en theatraliteit zelf centraal te staan, het stuk neemt zichzelf als onderwerp om dan ten slotte in het laatste stuk volledig de narratief los te laten. Voor ons zijn bepaalde zaken nu evident. Voor Gombrowicz was dat een evolutie. Een man die leefde rondom de Tweede Wereldoorlog. Het geeft een inkijk in iemand zijn vernieuwende geest”.

Ferre en Timeau 3

Dada wordt het eerst gebruikt door kunstenaar Hugo Ball in 1916. Het verwijst naar een kinderwoord. Het Dadaïsme vertrekt vanuit een groep kunstenaars rondom het Cabaret Voltaire in Zurich.

Ze keren radicaal terug naar de eigen kinderlijke creativiteit.

Tegen de schijnheiligheid van de Westerse samenleving.

Wie is de man Ferre?

Concentreren op de tekst of op de vorm?

Kunnen we tot de essentie komen?

“Is dat hier een interview of zo?”

Desnorhebben we gekozen toen we nog heel jong waren. Nu ben ik jong, maar toen was ik heel jong en had ik nog geen snor. Ik dacht De Koe, Het Kip, Desnor,…past wel. Maar ik vind het wel goed om te behouden dat je jong en ontwapenend bent, dat heeft enkel voordelen. Er is volgens mij nood aan gekte en absurditeit”.

Desnor zijn Louis Janssens en Ferre Marnef.

Alles is mogelijk. Al bouwend. Al scheppend.

Zijn moeder is een man met baard. Dat was vroeger zo.

Het doek gaat op.

Er ligt een man dood.

Mensen spelen dat ze mens zijn.

Heel de tijd.

Een rol die er altijd is.

Tot je je er van bewust wordt.

Beide mannen dragen een ringetje in hun linkeroor.

Ferre en Timeau 4

“We maken eigenlijk alles samen. Het zou voor mij heel raar zijn, mocht mijn naam op de affiche staan, wat bij andere regisseurs wel het geval is. De voorstelling krijgt vorm door iedereen. Het is voor mij zeer belangrijk welke acteur wat speelt om het personage te laten groeien. Als Ferre deze rol niet had aangenomen, had er een heel andere Prins gestaan. Ik wou dit ook enkel met hem doen. Dat ik kan kiezen wie welke rol speelt, geeft me een zekere invloed, maar het spreekt voor zich dat je niemand in een rol kan dwingen. Ik weet niet of je dan kan spreken van macht? In ieder geval is er van alle zijden genoeg tegenwind om mij nooit een almachtig persoon te laten zijn, wat ik ook absoluut niet zou willen. Het is wel handig dat ik niet meespeel, erbuiten sta, en zo het overzicht behoud om op cruciale momenten de knoop door te hakken. Als alles horizontaal zou verlopen zouden er voortdurend compromissen moeten worden gesloten en dat doet afbreuk aan de voorstelling als geheel”

“Ja, vroeger vond ik horizontaliteit een zeer mooi streven, ook in bedrijven en bij Desnor, maar eigenlijk werkt dat toch niet. Inspraak moet er zeker zijn, maar je moet iemand hebben die het overzicht bewaard. Anders moet je zo onnozel gaan stemmen over: ik wil deze zin, dan krijgt de ander die scène en zo verlies je onvermijdelijk spankracht in de voorstelling”.

“We beginnen vrijwel meteen te spelen en ondervinden zo wat werkt en wat niet. Wij gaan niet eerst uren aan een tafel zitten tot we de tekst doorgronden. Dat komt terwijl er op de scène wordt gewerkt. Ook bijzonder hoe zo’n voorstelling groeit terwijl ze wordt gespeeld”.

In de zaal van het Gasthuis in Aarschot is niemand. Enkel een lichttechnicus.

De Koning staat aan de bar en bestelt een Royco Minute Soup met tomaat.

Ferre Marnef en Timeau De Keyser drinken een groene thee.

Ferre zet zijn bruin petje iets naar achter.

“Het publiek geeft telkens een andere energie en dat kan bepalen of een voorstelling ingetogen of uitbundig wordt gespeeld. Een zaal met verslapte aandacht maakt het altijd lastiger. Als er anderzijds groot enthousiasme is, moeten we ons intomen om niet te los te gaan spelen. Soms heb je een heel aandachtig stil publiek, waardoor onze bewegingen subtieler worden. In Parijs zat er een man na de voorstelling een kwartier naast ons, zonder een woord van onze conversatie te verstaan. We waren enorm veel plezier aan het maken en na een kwartier vroeg hij: excuse me, were you already friends before the play? Wij: yes, yes, yes. Hij: ah, yes, you feel it”.

Op de arm van de bebaarde Moeder staat een os.

De Dronkaard draagt een T-shirt met een paardenkop.

Don’t worry, cause I’m coming

I’m a soul man!

Ferre en Timeau 5

“De klank van de stemmen zorgt voor een rustpunt in de voorstelling. Achter de polyfone muziek zit een heel systeem van resonantie met de tekst van Gombrowicz. Iets wat het publiek niet meteen leest, maar wat voor ons wel een ruggensteun geeft waarom de klemtoon op die bepaalde manier wordt gelegd. Intuïtief weten mensen na afloop hoe Drónkaard of Ísabelle of Fílip wordt gezongen”.

De polyfone muziek wordt binnen de Westerse samenleving vanaf de 9de eeuw voor het eerst opgemerkt. Bij polyfonie krijgen verschillende melodische lijnen een evenwaardige rol. Er is geen echte melodie. Er ontstaat een samengaan van melodieën.

Quand les zosiaux chantent dans le bois!

“Ik ben een ander mens geworden door dit stuk te spelen. Ik ben minder naïef geworden. Spijtig, maar ook wel goed om bewust te zijn. Mensen spelen voortdurend een rol, maar zijn zich daarvan niet bewust. Mensen zeggen zo veel woorden en over belangrijke thema’s als het klimaat zijn er mensen die werkelijk spreken van een probleem en anderen die dat volledig ontkennen. Dat kan toch niet! Dat is toch absurd! Het is toch allemaal veel genuanceerder. Op kleiner niveau besef ik nu ook dat er een Ferre is op café en een Ferre bij zijn lief. Je, dat is confronterend.”

“Je hebt Plato en Schopenhauer die het hebben over het vinden van de waarheid. Gombrowicz staat helemaal aan de andere kant van het spectrum. Hij stelt dat er geen waarheden zijn. De mens is ook een constructie”.

Plato wordt geboren in de 5deeeuw voor Christus. Hij besluit dat filosofie de beste manier is om rechtvaardigheid te achterhalen. De ziel is de essentie en komt terug in verschillende gedaantes. Kennis is een vorm van herinnering.

De wil leidt naar de ondergang. Een verwoestende drift. Het doel is hieraan te ontkomen.

Arthur Schopenhauer ziet heil in de kunsten. Verheven zijn boven de ellende die het leven kan bieden.

De vrijheid schuilt in het alleen zijn.

Schopenhauer is 72 jaar als hij in 1860 overlijdt in Frankfurt.

Heb medelijden met elkaar.

De mens is geen machine.

Een groot wit doek.

Witte lijnen.

Een man gaat op een stoel staan en neemt een stemvork ter hand.

“Je kan misschien nog een wandeling maken in Aarschot. Het is mooi weer.”

16 december 2019
MariePeeters

Vol verwondering schrijvend, kijkend en luisterend wat de wereld van de kunsten kunnen teweeg brengen. In kleur.

Gerelateerde tips