Het Sluipende Gevaar in Who's Afraid of Virginia Woolf?

Het Sluipende Gevaar in Who's Afraid of Virginia Woolf?

ANTJE DE BOECK EN ROBIN KEYAERT ZIJN ALERT

Here we are

In a room full of strangers

Standing in the dark

Where your eyes couldn’t see me

Blaming it all

On the night on Broadway

Whos afraid 1

Antje De Boeck staat mij bellend op te wachten in bar Congo van de KVS. Vanaf het eerste verdiep in het nieuwe gebouw kijken we uit op het elegante en ingenieuze bouwwerk uit 1852.

Robin Keyaert draait zich om op zijn kruk, als hij mij hoort naderen.

Beiden zijn stemacteurs in de voorstelling Who’s Afraid Of Virginia Woolf?

Het geluid van de menigte of het onderbewuste.

“Zullen we daar vanachter gaan zitten daar is het rustiger? Waarom heb je ons eigenlijk gekozen? Wij zijn daar wel nieuwsgierig naar”.

Een man en een vrouw.

Een ervaren actrice en een nieuwe naam

Taal en beleving.

Ze vullen elkaar aan. Ze komen goed overeen.

Whos afraid 2

“Ik dacht wel dat het ook te maken had met een verschil in generatie, omdat dat ook in het stuk komt natuurlijk en zo zou ik dat ook aanpakken mocht ik een interview moeten afnemen”.

Antje wacht op een gemberthee. Eerst was het een koffie. Hij wordt gebracht door de barmedewerkster.

Edward Albee schrijft Who’s Afraid Of Virginia Woolf in 1962. George en Martha ontvangen hun jongere gasten Nick en Honey. Scherpte binnenin pijnlijke confrontaties vullen die avond hun samenzijn. Maar zeggen ze ook echt alles?

Mesut Arslan, de regisseur van deze KVS-bewerking, wil het politieke in de voorstelling benadrukken.

“Alles is politiek: hoe wij hier zitten te praten en jij niet dat groepje interviewt, allemaal politiek. We gaan nooit dé waarheid achterhalen, omdat er te veel onstabiele bronnen zijn, maar je hebt ook gelijk als je zegt dat we dat nooit hebben geweten. Het wantrouwen, de haat, het kwetsen, het gaat erg over nu. Dat zijn voor mij allemaal kenmerken van het net, de digitale wereld, waar jonge generaties tegen moeten worden beschermd. Mensen leren niet meer van zichzelf te houden zoals ze geboren zijn. Er zijn nu meisjes van 14 jaar die allemaal dezelfde lippen willen. Iedereen wil er hetzelfde uitzien. Er is zo veel schoonheid en rijkdom: ros haar, zwart gekruld,… Als je eerste jezelf leert kennen, kan je daarna nog veranderen als je dat wil, variaties aanbrengen. Ik ben absoluut niet tegen verandering.

We moeten de kwetsbaren - niet de zwakken, want ze zijn niet zwak- met fijne voelsprieten beschermen. En ik, Antje De Boeck, reken mezelf daarbij.

Ja, het is een sterke en snedige tekst die nog altijd relevant is”.

“Het is een sterke tekst. Dat de regisseur daar dan nog een laag aan toevoegt, is erg gedurfd. Het vergt ook veel van het publiek om erin mee te gaan”.

Twee vrouwen aan de bar kijken naar mij.

Omdat ze niet meer anders kunnen.

Ze zoeken een uitweg

Hulp, hulp

Façades daar waar ze onnodig lijken.

Whos afraid 3

“Ja, gisteren was het de eerste keer dat we voor publiek speelde. 90 man zijn nog niet de 200 die normaal naar de voorstellingen kunnen komen kijken, maar het geeft toch al een heel andere beleving van het stuk. Het is namelijk participatief. Wat vind jij Antje?”

“Voor alle duidelijkheid: het is geen klassieke voorstelling. Het publiek zit niet in de zaal naar ons te kijken, maar zit mee op het podium tussen de acteurs. En het is een wreed schouwspel hé, echt verschrikkelijk! Hoe twee mensen elkaar constant zo’n pijn kunnen doen. Die verziekte sfeer willen ze overdragen op het jonge koppel. Het publiek wordt als het ware mee gemanipuleerd door de acteurs die de voorstelling spelen.”.

“Ja, de voeling met het publiek is belangrijk, je wil daar iets mee doen. Maar tegelijkertijd wil je tussen al die mensen connectie blijven maken met je medespeler die aan de andere kant van het podium staat. Wij zijn stemacteurs die degene die aan het woord is, kracht bijzetten of net doen wankelen zoals in debatten of op internetfora ook het geval is. Welke kracht geeft de steun van anderen aan je eigen mening? Het is een constant zoeken naar evenwicht, niet gemakkelijk, wel heel boeiend”.

“In dit stuk is het belangrijk dat de vorm en de inhoud een mooi samenspel vormen en dat is een serieuze oefening. Het is een dunne lijn die wordt bewandeld. Tussen tekst en enscenering. Jezelf zijn en je laten beïnvloeden”.

De vriendin van Robin stuurt hem een sms. Ze wenst hem succes.

“Unité 42, heb je dat nu al gezien, Robin? Echt fantastisch! Die politieserie gaat over elkaar echt in de ogen kijken. Het pistool is bijzaak.

Whos afraid 4

Alles wat wij doen en zeggen is terug te vinden. Het verbaast me dat er nog geen stem commentaar geeft op de outfit die ik vandaag gekozen heb. Alles is zo verborgen, achterbaks.

In de serie is er een hacker actief die heel het systeem kan platleggen. Het zou nogal wat zijn als we ineens het internet konden laten verdwijnen!

Maar er zijn twee kanten aan natuurlijk. Zoals bijvoorbeeld kerncentrales zowel gevaren als energie in zich dragen. Niet alles is negatief. Het is een hele technische evolutie. Men moet enkel leren om het evenwichtig te hanteren.

In het stuk kijken ze elkaar nog echt in de ogen.”

Who’s Afraid of Virginia Woolf, Virginia Woolf, Virginia Woolf…?

Virginia Woolf is betrokken bij de Bloomsbury Group.

Beeldend kunstenaars en schrijvers vormen een genootschap.

Wat is het wereldbeeld van de volgende generatie en die daarop en daarna.

Angst voor The American Dream.

Gevoelig zijn voor de wereld. Stream of consciousness. Ontroering en melancholie.

“Theater is een medium waarbij je echt kan reflecteren over wat er in de wereld gaande is. Door dat op een publiek trachten over te brengen, kan er iets wonderlijks ontstaan. Iemand ergens over doen nadenken, is bijzonder, vind ik. En dat ervaar je nog meer als maker, omdat je dan volledig een manier van kijken, mag delen met de wereld. Mensen laten stilstaan bij de wereld doordat ze geraakt worden door een nuance, dat vind ik zo mooi”.

“Voor mij, Robin, is de liefde voor de taal de reden waarom ik ben gaan spelen. Ik ben gefascineerd door tekst en wat woorden kunnen teweegbrengen. Speeches vind ik ook zo interessant. Daar is het ook ongelofelijk belangrijk welk woord op welke plaats wordt gebruikt. Zeer manipulatief alweer”.

Een mooie stem zonder accent.

De juiste woorden kiezen.

“Het is boeiend, Robin, om het boek van Ilja Leonard Pfeiffer te lezen over Europa. Hij beschrijft zo goed de zogenaamde logge instituten van het verleden en welke zwaarte we daardoor overdragen aan de volgende generaties”.

De Europese identiteit. Is ze mee bepaald door de vrede die ze garandeert?

Op zoek naar het laatste schilderij van Carravagio.

De Liggende Johannes De Doper. Gehuld in een rood gewaad aan de zijkant van een rotswand.

Zijn zwarte haar tegen zijn hoofd gedrukt. Hij kijkt met lichte angst, maar toch vol verwachting naar…

Een elegantie uit een tijd die voorbij is? Of verborgen blijft onder de obstakels die logge instituten met zich meebrengen? Religie als leidraad of als misleiding.

Jonge mensen willen uitbreken en verenigd blijven. De toekomst is niet donker. Wel onvoorspelbaar. Is ze dat niet altijd geweest?

“Het zou wel fantastisch zijn als er uiteindelijk protest zou uitbreken bij het publiek. Als ze zich verzetten tegen de gruwel waarin ze worden betrokken en niet meegaan in de manipulatie”.

“Dat zou wel het ultieme zijn. Er zouden dan wel bepaalde beelden niet kunnen worden uitgevoerd, wat een heel andere voorstelling zou maken”.

Allemaal stoelen verspreid over de vloer.

De deuren gaan dicht.

In het midden hangen spots.

Hete spots.

Met wisselende intensiteit.

Wisselende kleur

Ze lopen rond de zaal.

In een rechthoek.

Er is geen kind.

Er is geen liefde.

Er is heel veel liefde.

De stoelen staan in twee kampen.

Als een stadion.

Als het Britse Lagerhuis.

Ze klikken in elkaar.

We staan allemaal recht.

Ze schreeuwen.

Het is warm

We zijn uitgeput

Whos afraid 5

“Wil je nu weten wat we van de Bee Gees vinden? Ja, die mannen hadden echt wel vakmanschap”

“Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven”.

Philippe Bernaerts komt naast mij en Robin zitten.

“Wel, Antje, ik vind hun muziek heel sterk maar telkens beter als ze door iemand anders wordt gebracht. In Saturday Night Fever bijvoorbeeld, brengt Tavares een heel mooie versie van More Than A Woman. Ik vind dat trouwens ook met de Beatles, With A Little Help From My Friends hoor ik liever in de versie van Joe Cocker”.

Robin kijkt bedenkelijk.

“Neen, sorry daar kan ik het niet mee eens zijn. The Beatles kan ik onmogelijk minder goed vinden”.

23 december 2019
MariePeeters

Vol verwondering schrijvend, kijkend en luisterend wat de wereld van de kunsten kunnen teweeg brengen. In kleur.

Gerelateerde tips