"Ik dacht dat je het gemaakt hebt als je in AB mag spelen. Nu heb ik daar al 6 keer gestaan."

"Ik dacht dat je het gemaakt hebt als je in AB mag spelen. Nu heb ik daar al 6 keer gestaan."

Bram Vanhove is drummer bij Blackwave., Coely & Collective Conscience en zoekt nog dagelijks naar een gezonde manier om kritisch te zijn voor zichzelf.

Wil je Bram aan het werk zien? Kijk dan hieronder.

Waar broeden jonge artiesten op projecten? De komende maanden verplaats ik me als BILL Ranger van rommelige repetitiekoten naar gezellige ateliers, de bakermatten van prille kunst.

Boys will be boys. De repetitieruimte van Bram Vanhove in muziekcentrum Trix ligt er gezellig rommelig bij. “Sorry, zoals je ziet moet er dringend eens opgeruimd worden.” Ondanks de hittegolf buiten, is het er wel lekker koel. “Het leuke aan onze repetitieruimte is dat ik kan komen drummen wanneer ik wil. Dag en nacht.” Bram is onder andere drummer bij Blackwave., Coely en zijn eigen Collective Conscience. “Momenteel is het lastig om repetities in te plannen. Ik ben aan het verhuizen, hier en daar dingen aan het regelen: volwassen aan het worden, I guess?”, lacht hij.

Bram 3

Eyes on the prize

Op het bureau ligt het album ‘Black Holes & Revelations’ van Muse. “Dat album is mijn muzikaal DNA. Die songs hebben me écht aangezet om drummer te worden.” Bram drumt al zo’n veertien jaar. Al deed hij dat niet altijd even intens als nu. “Als klein jongetje speelde ik heel sporadisch. Tot ik naar De Kunsthumaniora trok om beeldende vorming te volgen en een vriend, Dries, me overhaalde om muziek te gaan doen. Uiteraard had ik een grote achterstand tegenover mijn klasgenoten, en haalde ik hooguit vijftig procent op mijn examens. Ik suckte balls. Toen is er een knop omgedraaid en vond ik de motivatie om dagelijks vier tot vijf uur te knallen op mijn drums. Uiteindelijk was ik zo hard bezig met de drummer te worden die ik wilde zijn, dat ik gestopt ben met mijn opleiding, omdat ik gewoonweg geen aandacht meer had voor mijn algemene vakken.” Vandaag speelt hij samen met diezelfde Dries bij Blackwave.

“Desondanks deed ik toelatingsproef voor het conservatorium en werd ik nog toegelaten ook. Maar ook daar had ik het gevoel dat ze mijn visie, als ik dat zo mag noemen, niet begrepen. Ik wilde me niet toespitsen op jazz maar dikke shows spelen. Na mijn tweede jaar heb ik dan ook gekozen om te stoppen en zelfstandig naar mijn doel toe te werken. School is niets voor mij.”

Samen met zijn vrienden Egor, Jarno, David en Dries, intussen bandleden bij Blackwave., hing hij naar eigen zeggen vaak het varken uit tijdens het middelbaar. “Nu gaan we uiteraard professioneler met elkaar om. Je bent elk individueel zo druk bezig dat zoiets gewoon niet meer kan. Nadat we de main stage van Pukkelpop speelden, hebben we dat goed gevierd. Maar meestal is het na een show het bed in en op naar de volgende. Niet dat dat een opgave is voor ons, integendeel. Het is ongelooflijk om samen met je vrienden te kunnen doen wat je graag doet. Een droom, als ik er nu zo over nadenk.”

Bram

Live & in the moment

“Alles moet bij mij live en in the moment gebeuren. Iets laten loopen op de achtergrond is niets voor mij. Een musical director stelde me voor om bij het nummer ‘Elusive’ met David Ngyah die ene herkenbare roll op mijn pad te zetten, zodat het exact als op de plaat zou klinken en ik het dus niet live moest spelen. In zoiets zou ik nooit toestemmen. Als je een drummer aanneemt, laat hem dan ook spelen, niet?”

“Toen bij het begin de gigs begonnen te groeien, was ik enorm onzeker. Na elk optreden voelde ik me depressief omdat ik het niet goed genoeg vond. Een zieke vibe kill voor de groep, en dan vooral voor mezelf. Ik vergeleek me vaak met andere drummers. Dat heeft me op veel vlakken de das omgedaan. Wanneer je ziet hoe zij je gewoonweg naar huis spelen, voel je je echt klein. Ik had het gevoel dat ik het niet verdiende, dat een ander het duizend keer beter zou kunnen. Vervolgens heb ik een jaar lang geen andere drummers meer gecheckt, en me gefocust op het ontwikkelen van mijn eigen stijl. Nu ben ik gelukkig op een punt gekomen waarbij ik me echt kan amuseren. Ik wil niet per se speciaal doen, maar gewoonweg minder voorzichtig zijn. Sindsdien krijg ik vaker te horen dat mensen het over mij als drummer hebben.”

“Bij de projecten waarmee ik nu bezig ben, kan ik live basically alles doen wat ik wil. Dat is echt een zegen. Ik ga mezelf nooit in bochten wringen voor iets wat niet juist aanvoelt. Ze hebben Bram Vanhove gevraagd als drummer, dus ze zullen het met mij moeten doen ook. Als ik het niet voel, komt het ook niet over. Daar is zowel de band als het publiek niets mee.”

Om in de sfeer te komen voor een optreden, heeft hij zo zijn eigen middeltjes. “Liefst warm ik een kwartier lang op, vooraleer ik een concert speel. Dat is zowel een vorm van meditatie, als een goede opwarming voor mijn handen. Af en toe spring ik rond terwijl Run The Jewels door mijn oortjes knalt, om mezelf hyped te krijgen.” Wat alcohol achterover kappen zoals sommige artiesten prefereren, is niets voor hem. “Ik zou het verschrikkelijk vinden om niet voor de volle 100% gefocust te kunnen zijn op mijn muziek. Wat ik dan weer wel nodig heb, is veel suiker. Druivensuiker, cola en kauwgom zijn essentieel voor mij. Zo krijg ik geen last van sugardips. Oh ja, en ik poets altijd mijn tanden vlak voor ik opga, anders voel ik me niet fris genoeg.”

Bram 2

Downside

Hoewel Bram vooral heel positief klinkt over zijn beginnende carrière, vroeg ik of er ook struikelblokken zijn voor een jonge artiest in het Belgische muzieklandschap. “Sowieso. Geld is denk ik een van de grootste obstakels als beginnend artiest. Dat is echt een wake up call voor mij geweest. Ik geloofde er vroeger in dat wanneer je op de main stage van Rock Werchter stond, je binnen was. Nu weet ik echter dat dat niet zo is. Ik mag mezelf al gelukkig prijzen met de drie grote projecten waarvan ik deel uitmaak, en zelfs dan nog is het financieel moeilijk. Versta me niet verkeerd, ik kan ervan leven, maar een huis zal ik er niet van kunnen kopen.”

“Ik probeer om individueel als drummer sterk te staan, en te blijven verbeteren. Zo kan ik steeds op mezelf terugvallen wanneer nodig. In de zomer is het allemaal nog goed te doen, maar in de winter wanneer er wat minder gigs zijn, merk je al snel het verschil. Zeker wanneer je zoals ik niet zo’n grondige spaarder bent.” Hij grinnikt erbij. “Nu ik nog maar 22 ben maak ik me er nog niet veel zorgen over. Mijn leeftijdsgenoten hebben ook maar een studentenjob om rond te komen. Later zal die factor iets belangrijker worden, natuurlijk.”

Ondertussen speelt Bram met een mysterieus ijzeren staafje tussen zijn vingers. “Dat is een onderdeel van een kapotte metronoom. Een soort pendulum die het ritme bepaalt, net zoals mijn rechterarm dus. Voor mij staat het symbool voor mezelf als drummer. Ik vind het zo een mooi voorwerp, dat ik er een tattoo van wil laten zetten op mijn onderarm. Maar op mijn eerste afspraak kreeg ik het zo benauwd nadat de stencil op mijn arm werd gezet, dat ik ben weggegaan.” Gelukkig kan hij er zelf om lachen. “Binnenkort maak ik mijn tweede afspraak. Nu ben ik er helemaal zeker van.”

Bram 4

Big dreams

Bram is al goed op weg met naam te maken als muzikant, maar stopt niet met dromen. “Op mijn verlanglijstje staan samenwerkingen met Glints, Martha Da’ro, Zwangere Guy en Dvtch Norris. Bij Dvtch is het echt het totaalplaatje dat meespeelt. Zijn muziek komt van zo diep dat het mij iedere keer raakt. Hij staat er en zijn verhaal is duidelijk. Maar evengoed zijn bands als Bazart en Oscar and the Wolf een droom. Ook Ibe, die jongen die onlangs deelnam aan The Voice, vind ik heel vet. Ik denk dat een samenwerking met iemand als hij me als drummer veel verder zou kunnen brengen. Het is zalig om met mijn beide voeten zo hard in de hiphopwereld te staan, maar iets rustigers zou me zeker uitdagen.”

“Mijn ultieme droom? Arena’s afschuimen. Van het Sportpaleis tot de O2 Arena. Toekomen wanneer alles reeds opgesteld en gesoundcheckt is, arena na arena plat spelen en veel geld verdienen”, lacht hij. “Mega ambitieus, maar dromen mag hé. Voordien dacht ik: wauw, als ik ooit in AB mag spelen heb ik het écht gemaakt. Nu heb ik daar al zes keer gestaan.”

Ik vraag hem hoe het voelde om zichzelf voor de eerste keer op de radio te horen. “Dat was toen we met Collective Conscience deelnamen aan de Nieuwe Lichting op Stu Bru. Het is echt kicken om jezelf op de radio te horen, nu nog steeds. Vooral live dan. Vaak denk ik: dat gaat écht slecht zijn, en schrik ik ervan hoe tight het nog is. Want hoewel niemand waarschijnlijk merkt wanneer de drummer een foutje maakt, is dat voor mij op dat moment het eind van de wereld.”

“Ik zal je de nieuwe single van Collective Conscience even laten horen.” Bram staat recht en komt terug met een kleine box. “Ik heb dat ooit eens voor Kerstmis gekregen, echt een geweldig geluid dat daaruit komt! Sindsdien neem ik het overal mee naartoe.” Met zijn Collective Conscience schippert hij ergens tussen hiphop en jazz. “We hebben net een platencontract aangeboden gekregen bij Top Notch. Er staan features met Emma Bale, Blackwave., Dvtch Norris & K1D op de planning.”

Één ding is duidelijk: hoe warrig het repetitiekot van Bram erbij ligt, zo strak uitgelijnd is zijn toekomstvisie.

04 september 2019
TessJacobs

Twintig jaar oud - gebeten door alles wat met cultuur te maken heeft. Naast mijn studie geschreven journalistiek aan de AP Hogeschool ben ik een proud BILL Ranger,yeehaw!

Gerelateerde tips