Michiel Dhont [BILL Award 2018]

Michiel Dhont [BILL Award 2018]

“Omdat ik zelf nog een jongvolwassene ben, en over jongeren schrijf, denk ik dat ik sowieso dingen meeneem”

Michiel Dhont (25) heeft behalve een VAF Wildcard ook een Ensor op zijn schouw staan voor Poor Kids, zijn kortfilm. Chance dat hij op de set van zijn broer Lukas belandde, anders was hij afgestudeerd in economie. Michiel over passie, de wijsheden van Gust Van Den Berghe en de vage overgang van jongere tot volwassenen.

“Als dit iets is waar je zo enorm door gepassioneerd bent, waarom zou je het dan niet proberen?”

Still uit Poor Kids (2017), de afstudeerfilm van Michiel Dhont.
Still uit Poor Kids (2017), de afstudeerfilm van Michiel Dhont.

Vorig jaar studeerde je af aan het KASK met Poor Kids. Daarvoor studeerde je economie. Hoe heb je besloten om van opleiding te veranderen?

Michiel Dhont: ‘In het middelbaar had ik het gevoel dat ik de richting van mijn vader uit moest om zijn bedrijf over te nemen. Op dat moment wou ik dat heel graag, dus ben ik economie gaan studeren. Lukas (Dhont) zat toen in zijn derde bachelorjaar en maakte op dat moment Corps perdu. Ik ben toen toevallig op die set beland om te figureren. Je weet wel hoe dat gaat, dat zijn studentenfilms dus je ronselt dan iedereen bij elkaar (lacht). Ik zag op die set een grote passie. Ik ben zelf ook altijd creatief geweest en ik begon het gevoel te krijgen dat ik graag een filmopleiding wou proberen.’

‘Ik heb dan het ingangsexamen aan het KASK meegedaan. Op dat moment had ik helemaal nog niet de kennis over de volledige filmgeschiedenis, ofzo. Ik dacht gewoon, “Als dit iets is waar je zo enorm door gepassioneerd bent, waarom zou je het dan niet proberen?” Zo geschiedde. Nu probeer ik films te maken over verhalen die me interesseren.’

“Om erkenning te krijgen en te zien dat mensen geloofden in mijn film, of misschien zelfs meer zouden willen zien van mij, dat was een grote bevestiging die me veel voldoening gaf.”

Je hebt met je afstudeerwerk Poor Kids veel prijzen gewonnen. Wat was de mooiste reactie die je kreeg?

‘Ik heb met Poor Kids inderdaad filmfestivals in België gehaald. Er zijn toen heel mooie reacties. Ik denk dat voor mij het mooiste compliment de bevestiging was. Ik was niet iemand die van kinds af aan met een camera rondliep. Erkenning krijgen en zien dat mensen geloofden in mijn film, of misschien zelfs meer zouden willen zien van mij, dat was een grote bevestiging die me veel voldoening gaf.’

Een van de prijzen die je won was de VAF Wildcard. Hiermee krijg je de kans om nog een kortfilm te maken. Waar sta je nu?

‘Het heeft even geduurd vooraleer ik wist wat ik wou gaan maken. Ook omdat ik had beslist om na Poor Kids voor een jaartje in de productionele kant van de filmwereld te gaan werken. Ondertussen praatte ik met veel mensen en uiteindelijk stond het idee er. Nu is Fien Troch mijn mentor en ben ik met haar in gesprek om het idee verder uit te diepen en er complexiteit in te vinden.’

Inhoudelijk behandelde je met Poor Kids vooral thematieken rond jongeren en ouder-kindrelaties. Mogen we met Fien Troch als mentor meer van dit onderwerp verwachten?

‘Ik vind relaties tussen ouders en kinderen inderdaad enorm interessant. Ik denk dat je, bij het uitdiepen van die thematiek, enorm ver kan gaan. Het is een heel universeel gegegeven. Iets algemeens dat iedereen kent, maar waar toch een bepaalde complexiteit in te zoeken valt.’

‘En die switch tussen jongeren en volwassenen wordt op mijn leeftijd - vanaf je 25 jaar bent - heel vaag. Je bent afgestudeerd, je begint te werken… Wilt dat zeggen dat je volwassen bent? De samenkomst van die twee, de overgang en fluctuaties daartussen, dat is iets dat ik heel graag onderzoek. En omdat ik op dit moment nog jong ben, is dat zeker iets dat ik verder wil uitdiepen.’

“Omdat ik zelf nog een jongvolwassene ben, en over jongeren schrijf, denk ik dat ik sowieso dingen meeneem”

Haal je vaak inspiratie uit je eigen leven?

Gust Van den Berghe zei onlangs op CONNeXT: “Een idee is altijd vijftig procent realiteit en vijftig procent magiek.” Ik vind dat heel accuraat. Omdat ik zelf nog een jongvolwassene ben, en over jongeren schrijf, denk ik dat ik sowieso dingen meeneem. Dat zoiets niet anders kan. In Poor Kids zit ook materiaal dat van mezelf komt, maar ik bouw daar dan wel een wereld rond.’

“Ik vind het nog moeilijk om mezelf een regisseur te noemen. Ik zal dat pas kunnen na mijn eerste langspeelfilm, denk ik.”

Wat trok je zo aan om aan de productiezijde van de filmwereld te gaan werken?

‘Door mijn economische achtergrond ben ik altijd wel enorm geïnteresseerd geweest in het organiseren en rekenen. Dat aspect wou ik ook onderzoeken. En het verruimt je kennis over de filmwereld ook. Zo krijg ik meer notie van wat er allemaal speelt binnen de filmwereld, dan wanneer ik bijvoorbeeld achter mijn bureau een scenario zou schrijven. Ik vind het belangrijk om die kennis op te doen.’

‘Ik heb nu wel een kortfilm gemaakt die het relatief goed deed, maar met een kortfilm weet je nog niet goed wat er zich allemaal afspeelt. Of wat de werkwijze in de filmwereld is. Dat wijst zich gaandeweg allemaal uit. Ik vind het daarom nog moeilijk om mezelf een regisseur te noemen. Ik zal dat pas kunnen na mijn eerste langspeelfilm, denk ik.’

'Daarbij is het zo dat ik heel graag langspeelfilms wil maken, maar dat ik al bij andere mensen merkte hoe enorm tijd – en energierovend dat is. Ik zou dan ook heel graag afwisseling creëren door een tijdje de productie van een bepaald werk te verzorgen, en daarna me te focussen op de regie, wanneer ik een idee heb of iets wil vertellen. Zo moet dat ook kunnen. Anders ga ik voor mezelf altijd het idee hebben dat ik iets moet maken, omdat ik anders niets heb in de toekomst.'

Michiel Dhont

“Vroeger dacht ik wel dat mijn werken discussies moesten opwekken. Tijdens het maken van mijn bachelorfim was ik mezelf daardoor aan het opvreten en toen zag ik in dat je eigenlijk gewoon heel trouw moet blijven aan jezelf.”

Als je toch vooruit moet denken, waar sta je dan over tien jaar?

‘Ik hoop dat ik binnen tien jaar iets verteld heb dat mensen heeft weten te raken. Ik hoef daar niet per se een discussie mee op te wekken, of dingen mee te veranderen. Maar ik zou wel graag een bepaalde thematiek onder woorden brengen die daarvoor nog niet besproken werd. Moest ik binnen tien jaar kunnen zeggen, “dit was mijn film en nu durven mensen daarover te praten”, dan zou ik daar heel veel voldoening uit halen.’

‘Vroeger dacht ik wel dat mijn werken discussies moesten opwekken. Tijdens het maken van mijn bachelorfim was ik mezelf daardoor aan het opvreten en zag ik in dat je eigenlijk gewoon heel trouw moet blijven aan jezelf. Bij Poor Kids heb ik veel meer het genoegen genomen in de zoektocht naar mijn interesses. Ik heb een wereld gebouwd en een verhaal verteld dat ik wilde vertellen. Daarna kan je dan kijken naar wat het eventueel teweeg zou kunnen brengen.’

‘Maarja, dat is misschien wat rooskleurig, want je wilt natuurlijk wel dat je film uitkomt, en dat mensen die gaan kijken. Dus, misschien is het beter om naar een verhouding te zoeken tussen iets intiem en iets dat breed genoeg is voor het publiek.’

Is dat moeilijk om die combinatie te maken?

‘Dat valt op zich goed mee. Ik probeer altijd te werken rond onderwerpen die ietsje opener zijn. Naar de ontwikkeling van de film toe werk ik dan intiemer. Zo krijg je een combinatie van iets open dat zich toelaat voor een algemeen publiek, maar waar toch een inhoudelijke complexiteit in zit.’

De BILL Award werd gewonnen door Hind Eljadid. Benieuwd wie de 10 genomineerden waren voor 2018? Check ze hier.

19 november 2018
BrechtVissers

Ik probeer u uit uw luie zetel te krijgen door het ding dat je hierboven te zien kreeg. Ik hou van absurditeiten en kaas.