Rockumentaires over jong gitaargeweld uit Groot-Brittannië & Ierland

Rockumentaires over jong gitaargeweld uit Groot-Brittannië & Ierland

Opwindende rockbands uit Groot-Brittannië en Ierland schieten als paddenstoelen uit de grond. Voor het eerst sinds Oasis en The Libertines in de jaren '90 en 2000 lijkt gitaarmuziek opnieuw in de lift te zetten. Dat is ook documentairemakers niet ontgaan, zij maakten de afgelopen jaren enkele 'rockumentaires' over deze bands op de rand van hun doorbraak. Maak kennis met de vier beste films én groepen!

Fontaines DC

Half gitaarminnend Vlaanderen trok vorig jaar naar de 4AD in Diksmuide om er Fontaines DC aan het werk te zien. Hun debuutplaat Dogrel was amper een week uit, en toch werd snel duidelijk dat ze dergelijke kleinere zalen toen al ontgroeid waren. De Ieren stonden namelijk te spelen met de allure van een wereldband.

De rockumentaire Sold for Parts toont aan waarom dat het geval was. Het biedt een unieke kijk op het opnameproces van die plaat, op een band die zich te pletter werkte in de studio en zich nu klaarmaakt voor wat komt, de écht grote doorbraak. Hun mantra is niet voor niks ‘my childhood was small, but I’m gonna be big.

Wat hen onderscheidt is hun poëtische blik op het leven. Uit de documentaire blijkt dat zanger Grian Chatten zelfs in de gewone omgang praat als een dichter, en dat is geen pose, het is gewoon een dromerige jongen.

Het grootste kippenvelmoment krijg je wanneer Grian een flard tekst uit Too Real voordraagt. Op plaat is het een snedige punksong, maar als afzonderlijk gedicht komt het minstens even hard binnen.

Shame

Deze band uit Londen bracht in 2018 een uppercut van een debuutplaat uit. Songs of Praise staat vol postpunk anthems, waarbij achter de geluidsmuur ook clevere popsongs verscholen zitten.

Naast die straffe plaat zorgden ook hun verpletterende liveshows ervoor dat Shame zich onpopte tot de vaandeldrager van de nieuwe generatie Britse gitaarrock. Zo mochten ze met amper één album op zak ook het prestigieuze Sonic City Festival in Kortrijk cureren.

In onderstaande docu uit 2015 zien we de bandleden als broekventjes. Dat het voor hen vijf jaar later zo'n vaart ging lopen had niemand toen durven voorspellen.

De bandleden zitten er wat ongemakkelijk bij, de songs klinken rommelig, en ook de grappige tussenstukjes - 'Shame make music for people that steal hotel soap' - doen je niet meteen geloven dat deze band je leven zal veranderen. Al spreekt uit sommige uitspraken wel brandende ambitie.

Hun stoutste dromen van toen hebben ze ondertussen waargemaakt. Nu is het tijd om de ontwikkelde status te bevestigen met de opvolger van Songs of Praise, die later dit jaar verschijnt. Spannend!

IDLES

Je kan er gif op innemen: als het normale leven weer op gang komt zal de concertkalender van IDLES weer propvol zitten. Geen band uit de Britse gitaarscene die zo intensief tourt als de punkers uit Bristol.

Dag in, dag uit op de baan met dezelfde mensen in een klein busje, van hotel naar hotel, en elke stad ziet er plots exact hetzelfde uit als de vorige. Hoe voorkom je dat je daar ten onder aan gaat? IDLES' remedie: platen- en verkleedwinkels afschuimen, en er een sport van maken elke soort chocolademelk geproefd te hebben.

IDLES gebruikt muziek en liveshows als vehikel om maatschappelijke issues aan te kaarten. Al is het ook wel duidelijk merkbaar in de docu dat plezier maken voor hen net zo belangrijk is als rebelleren. Hun laatste plaat heet dan ook toepasselijk Joy as an Act of Resistance.

Sleaford Mods

De bio van Sleaford Mods op Spotify is duidelijk: 'We ushered in a new way for indie bands to sing and approach their music, and now we regret it.' Volgens de mods hebben bands als Shame en IDLES namelijk de mosterd bij hen gehaald.

Een beetje bij de haren getrokken, er zijn een aantal raakvlakken, maar de aanpak van Sleaford Mods is fundamenteel anders. De band bestaat uit twee veertigers, waarvan eentje op z'n laptop op de playknop drukt, terwijl de grofgebekte zanger op de elektronische beats zijn gal spuwt over alles wat verkeerd loopt in de wereld.

Klinkt als een simpele formule, en dat is het eigenlijk ook. Maar songs als Jobseeker, No One's Bothered en Liveable Shit raken wel de juiste snaar bij veel ontevreden zielen, waardoor de band in korte tijd uitgroeide tot een cultfenomeen.

Die opgang wordt getoond in de documentaire Bunch of Kunst. De titel is een woordgrapje, de bandleden zien zichzelf als kunstenaars en a bunch of cunts, een bende klootzakken. Grofgebekt, maar dat zei ik al.

20 april 2020

Gerelateerde tips